Τα παθη του Βενιαμιν

...η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν μεγαλύτεροι από μένα, οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας μου φαίνονταν πάντα πιο ενδιαφέροντες, αν και το κριτήριο δεν ήταν ποτέ αυστηρά η ηλικία αλλά οι αποσκευές που κουβαλούσε ο καθένας.. έτσι ή αλλιώς όμως περιτριγυριζόμουν από ανθρώπους που είχαν πολλά να πούνε και δυστυχώς δεν είχαν διάθεση, αντοχές, χρόνο ή δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω.. να ακούσουν.. αυτό το τελευταίο δεν το συνειδητοποίησα σε real time... αλλά πολύ αργότερα όταν κι εγώ με τη σειρά μου έψαχνα ανθρώπους να με ακούσουν…

…το να είσαι τελικά ο μικρότερος, στην οικογένεια, ανάμεσα σε φίλους ή σε οποιονδήποτε κύκλο τελικά δεν είναι και ότι καλύτερο… ίσως οι περισσότεροι νομίζουν ότι είσαι χαϊδεμένο και αυτό σου εξασφαλίζει ζωή και κότα, αλλά τελικά τα πράγματα έχουν και μια άλλη όψη.. κατ' αρχήν, τα προβλήματα των άλλων είναι πάντα πιο σημαντικά από τα δικά σου με αντικειμενικά κριτήρια, γιατί με υποκειμενικά ο καθένας βιώνει το πρόβλημά του ως πιο σημαντικό και οι άλλοι ας πάνε να κόψουν το λαιμό τους... δηλ. τι να κάνω τώρα εγώ που η κολλητή μου τα τελευταία χρόνια έχει κάνει δύο παιδιά και είναι μονίμως πνιγμένη (λες και είναι η μόνη...)!? οκ, ιερό πράγμα η οικογένεια δεν λέω… αλλά αυτό τι σημαίνει?! ότι δεν θα πρέπει να ασχοληθούμε ποτέ ουσιαστικά με τα δικά μου προβλήματα επειδή αυτά δεν πάνε σχολείο?!?! ένα παράπλευρο ζήτημα είναι ότι εφόσον στα μάτια τους είσαι η αιώνια παιδική χαρά, υποβαθμίζοντας τα όποια προβλήματά σου, περιμένουν από σένα να παίζεις πάντα το ρόλο του καταλύτη των εντάσεων, του μυοχαλαρωτικού κοκ. κι αυτό επειδή έτσι έκανες κάποτε, έτσι σε γνώρισαν ή τελικά έτσι βολεύτηκαν...

…οι σχέσεις επομένως που έχουν καβατζώσει τη δεκαετία εμφανίζουν όλο και πιο έντονα τα παραπάνω συμπτώματα… και είναι φυσικό... όταν κάποιοι σε γνώρισαν στα 25 και τώρα είσαι 35 ουσιαστικά μιλάμε για δύο διαφορετικούς ανθρώπους... μπορεί στα 25 να «γέμιζες» ακούγοντας τους πιο έμπειρους ανθρώπους και αυθόρμητα να τους χάριζες την ανεμελιά και την αναλαφρότητα της νεότητάς σου, όμως στα 35 φυσιολογικά έχεις έρθει στη θέση τους και δεν είσαι πια ο μικρός, χαρωπός βενιαμίν
που ακούει τα πάντα μαγεμένος και συνεχίζει ακάθεκτος όταν τα άλλα αρκουδάκια τα' χουν φτύσει...

…ο βενιαμίν μεγάλωσε, βάρυνε, προβληματίζεται, θέλει να τον παίρνουν στα σοβαρά – το κυριότερο – και εκτός από αυτιά να του αναγνωρίζουν και στόμα και μιλιά.. ίσως γι' αυτό στρέφεται και κείνος με τη σειρά του σε πιο νέες σε ηλικία συναναστροφές γιατί αυτές μπορούν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα… σκεφτόμουνα πρόσφατα ότι εάν είχα παντρευτεί σε νεαρή ηλικία θα είχα πάρει διαζύγιο χωρίς αμφιβολία... ευτυχώς, μια εσωτερική φωνή με απέτρεψε από μια τέτοια κίνηση… αισθανόμουνα τόσο ευμετάβλητη που μου φαινόταν αδύνατον να ενδώσω σε μια τέτοια δέσμευση εφ’ όρου ζωής... εξάλλου, άλλαξαν και τα γούστα μου στους άντρες - χαχαχα - εκείνη η εμμονή μου με τους μεγαλύτερους άντρες – μιλάμε για διαφορά δεκαετίας - με εγκατέλειψε ευτυχώς μαζί με τις ανοχές μου και σήμερα διαπιστώνω ότι οποιαδήποτε διαφορά ηλικίας μεγαλύτερη των 2-3 ετών μου φέρνει πανικό…

…θα κλείσω με μια φράση που διάβασα σε ένα blog - δυστυχώς θα με συγχωρήσει ο ιδιοκτήτης του δεν θυμάμαι ποιο ήταν – έλεγε λοιπόν καλή ώρα… γράφω γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μιλήσω χωρίς να με διακόπτουν.. χαχαχαα