ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

Σεληνιακό τοπίο, απόλυτη σιωπή, σκοτάδι και σκιές από τους βράχους παντού να στήνουν τη δική τους θεατρική σκηνή. Οι βράχοι αχνίζουν ζεστοί από τον ήλιο της ημέρας, σε φιλοξενούν άνετα και δεν συγκρίνονται με τίποτα για τη θέα που προσφέρουν μια ανάσα από το θεό. Κι έπειτα με όλα αυτά τα μοναστήρια τριγύρω είναι και πιο εύκολο να νιώσεις κοντά στο θεό. Τα μόνα φώτα είναι αυτά που φαίνονται κάτω στο βάθος από την Καλαμπάκα και το Καστράκι. Αν κοιτάξεις γύρω σου μπορεί και να σου κοπεί η ανάσα από το απόκοσμο σκοτάδι και τις σκιές, γι' αυτό θέλει καλή παρέα και ένα φακό απαραίτητα για να σκαρφαλώσεις στους βράχους. Αν τύχει δε να βρεθείς την ώρα που ξυπνούν οι καλόγεροι κι αρχίζουν να χτυπάνε τα σήμαντρα και πλημμυρίσει ο τόπος μοναστηριακούς ήχους μιλάμε για εμπειρία μέγκασταρ!

Ωχ!... παλι Ποιηση

Η ΜΠΕΤΟΝΙΕΡΑ

Μια Μπετονιέρα αγάπησα
μια παινεμένη κόρη
κι αμέσως την παντρεύτηκα
για να μου κάνει Αγόρι

Βάλαμε μπρος τη μηχανή
ρίξαμε τα τσιμέντα
κάναμε κι ένα ευχέλαιο
κι αράξαμε στην τέντα

Και κει που πίναμε ρακές
μετά από εννέα μήνες
η μπετονιέρα γέννησε
μαζί με Γιο κι Ευθύνες

Τι να του Τάξω του Παιδιού?!

..να φάει το φαί του
..να μην λερώνει τα προικιά
..να πάει στη σχολή του
..να μην αφήνει να τον λεν μαλάκα, αν δεν είναι
..να μην βρωμίζει εκεί που τρώει και τον θερίσουν πείνες
..να μην απλώνει το κουλό στα ξένα τα κοφίνια
..γιατί θα τον καταραστώ να ζήσει μες τη γκρίνια
..στα πανηγύρια να περνά σαν καλεσμένος μόνο
..να πιεί, να φάει, να γλεντά, ν'αφήνει τον παρά του
..μα σαν τελειώνει η γιορτή, να μένει η σκιά του
..να αγαπά τα θηλυκά, όχι τις γάτες μόνο,
..Μάγκας θα γίνει από αυτές που τον κερνάνε Πόνο



Τι να του τάξω του Παιδιού!?
κι εγώ η δόλια Μάνα?!
να γίνει Άντρας θα' θελα,
να Φύγει από τη Μάνα!




Υ.Γ. ..ζητείται συνθέτης να μελοποιήσει το άνωθεν αριστούργημα (μάλλον σε ρεμπέτικο το κόβω)

Στιγμιοτυπα θερινης νυκτος

…ήσυχο και ανέλπιστα δροσερό και το αποψινό βράδυ, μου θυμίζει κάτι παμπάλαια καλοκαίρια προ 25ετίας και βγάλε, όταν περνούσαμε οικογενειακώς το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού στην Αθήνα, αφού οι γονείς εργάζονταν και οι δύο, παπουδογιαγιάκες δεν μας είχαν μείνει, και εξοχικό απέκτησε η οικογένεια μετά από πολλά χρόνια αποκεφαλισμένων επιθυμιών στο βωμό του οικογενειακού ονείρου για λίγα τετραγωνικά παραθαλάσσιου ευ ζην…

…το σπίτι απόψε μου μυρίζει έντονα παρελθόν, χωρίς ωστόσο άμεσες αναφορές σε αυτό... περισσότερο συμβολικές θα έλεγα ότι είναι.. κάποιες κινήσεις - ναι, σίγουρα κάποιες κινήσεις - είναι ξεπατικωμένες από τότε... οι κουρτίνες ξεσηκώθηκαν από τον αέρα και τινάζουν από πάνω τους τη σκόνη που μοιάζει να ήρθε για να μείνει… περιφέρω το σαρκίο μου άσκοπα και κάπου-κάπου ξεμυτίζω στη βεράντα για μια γερή δόση δροσιάς… φοράω μια παλιά νυχτικιά που κοντεύει να λιώσει πάνω μου αλλά έχω εμμονή μαζί της τους καλοκαιρινούς μήνες και, χωρίς να το θέλω, μου θυμίζω τη μάνα μου! …σε όλα εκτός από το άσκοπο σουλάτσο… δεν τη θυμάμαι ποτέ να χαράμισε ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή της… ίσως με τα δικά μου κριτήρια να χαράμισε πολύ περισσότερο αλλά και αυτό διαπραγματεύσιμο μου φαίνεται πια…

…καθόμαστε στο χωλ… οι γονείς μου στο ντιβάνι, με τον πατέρα μου ξαπλωμένο στα πόδια της μάνας μου να του χαϊδεύει τα μαλλιά… μιλάμε για πολύ οριεντάλ σκηνικό… εγώ κάθομαι στο μωσαϊκό και ο αδερφός μου στο βάθος, στο δωμάτιό του ακούει μουσική... α! έχουμε κι εμείς μουσική.. ένα μικρό ραδιοφωνάκι που παίζει κυρίως ελληνική μουσική και είμαι σίγουρη ότι η μάνα μου το έχει ράψει στη φανέλα του πατέρα μου... πάντα στην ίδια θέση... πάντα ελληνικά... πάντα εκείνος σιγοτραγουδά ενώ απολαμβάνει τα χάδια της οδαλίσκης του…

…τα μάτια μου ψάχνουν τη βεράντα… ακουμπώ στα κάγκελα και αφουγκράζομαι τη γειτονιά… χαζεύω την πλατεία που δεσπόζει και πάλι καθαρό και στοχαστικό το άγαλμα του Χαλεπά – εκεί έτρεχα και έπεφτα εναλλάξ, πάντα υπό το άγρυπνο μάτι του πατέρα μου – τότε έμοιαζε ολυμπιακών διαστάσεων, πρόθυμη να συνωμοτήσει και με την πιο ακραία παιδική φαντασία… στο τέλος κάθε περιπέτειας με περίμενε ένα παγωτό χωνάκι για τρόπαιο και επιστροφή στο σπίτι σχεδόν πάντα με το ζόρι…

…δεν ξέρω το αντίδοτο στη νοσταλγία, όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω ας με διαφωτίσει… :)

Οσα παιρνει ο ανεμος

είναι ευτελή αντικείμενα…

… μια πολυκαιρισμένη εφημερίδα που βγήκε από την αφάνεια λίγο πριν μπαγιατέψουν επικίνδυνα οι ειδήσεις της – φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος που διαβάζει εφημερίδες μετά το πέρας της ημερομηνίας λήξης – στάχτες από τσιγάρο που κάνουν πιρουέτες στον αέρα πριν σκορπιστούν στη θάλασσα σαν απομεινάρια μιας ζωής, και τέλος, η μοναδική ατράνταχτη απόδειξη ενός μοναχικού καφέ, το χαρτάκι της ταμειακής…

…ή ευτελείς σκέψεις

…που αλλιώς θα λίμναζαν στο κεφάλι σου μέχρι που δεν θα άντεχες άλλο και θα τις ξερνούσες σε κανένα κομμάτι χαρτί ή σε κανένα πρόθυμο ή – εδώ που τα λέμε πιθανότερο - τυχαίο αυτί… νιώθεις ευγνωμοσύνη για τούτο τον τροπικό αέρα που ήρθε απρόσκλητος να αναστατώσει τον καφέ σου αλλά τελικά κατάφερε να καθαρίσει το μυαλό σου απ’ τ’ άχρηστα και τα περιττά…

…ή ευτελείς παρουσίες

δεν άντεξαν οι θαμώνες το αδικαιολόγητο μένος του αέρα απέναντί τους και πήραν την αγανάκτησή τους κι έφυγαν… μείναμε δύο… εγώ και ένας αμερικάνος τουρίστας που δεν ξεχνά ποτέ ποιος είναι και με την πρώτη ευκαιρία παραγγέλνει μια Κόκα Κόλα… αυτό θα πει εθνική συνείδηση (;) ... αναγνωρίζεται εύκολα κυρίως από όσους δεν διαθέτουν...

ο άνεμος, μέσα κι έξω, κόπασε πια... σαλπάρουμε...

κι αυτοί κι εγώ…

Εφυγαν κοκονα μου τα περιστερακια;

...ο παρακάτω διάλογος – ή μάλλον μονόλογος – είναι αληθινός… τον κρυφάκουσα εχθές το απόγευμα στη βόλτα μου στην πλατεία…

..ο παππούς σκυμμένος πάνω από το καροτσάκι της μικρής, της μιλάει και στάζει μέλι το στόμα του..

- έφυγαν κοκόνα μου τα περιστεράκια;
- νιεεεεεε
- πέταξαν κοπελίτσα μου τα πουλάκια;
- νιεεεεεε

…μεγαλώνει την κοκόνα του με χάδια και γλυκόλογα, κι εκείνη θα μεγαλώσει νομίζοντας ότι όλοι άντρες είναι σαν τον παππού… αλίμονο…

Η οικογενεια της οδου Πολεμη

…αν είμαι για κάτι περήφανη στη γειτονιά μου, αυτό είναι τα ονόματα των δρόμων της.. θαρρείς και κυκλοφορείς στους διαδρόμους κάποιας βιβλιοθήκης... Κρυστάλλης, Πολέμης, Παλαμάς, Γαβριηλίδης, Βιζυηνός και πολλοί άλλοι - κυρίως ποιητές - σου ψιθυρίζουν στίχους μιας γλώσσας που δεν μιλάμε πια, καθώς τριγυρνάς στα στενάκια της… σε ένα από αυτά τα εμπνευσμένα δρομάκια, την οδό Πολέμη, ζει μια οικογένεια… όχι ακριβώς σαν όλες τις άλλες, πιο πολυμελής, χωρίς δεσμούς εξ' αίματος κι αυτό τους κάνει σίγουρα πιο ξεχωριστούς, αφού τους ενώνουν κάτω από την ίδια στέγη που τους προσφέρει ένα προσωρινό καταφύγιο...

…είναι η κ α τ ά λ η ψ η της οδού Πολέμη…

…για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι πότε έγινε η κατάληψη του υπέροχου μεν, ερείπιου δε, νεοκλασικού γιατί φαντάζομαι ότι πρέπει να ήταν πολύ διακριτική για ευνόητους λόγους… προφανώς δεν είναι από τις περιστάσεις που σηκώνουν εγκαίνια για να παρευρεθεί όλη η γειτονιά… οι περισσότεροι το πήραμε είδηση όταν πια τα παιδιά είχαν εγκατασταθεί για τα καλά και η κίνηση από και προς το σπίτι-φάντασμα είχε αυξηθεί ξαφνικά…

…θυμάμαι τη μέρα που το συνειδητοποίησα… περπατούσα νωρίς το πρωί την Πολέμη για να βγω στη στάση του τρόλει που με πήγαινε στη δουλειά… μου άρεσε να χαζεύω τις εγκαταλελειμμένες μονοκατοικίες της γειτονιάς για να ξεχνώ το θλιβερό καθήκον που με ήθελε τέτοια ώρα στο δρόμο... ταυτόχρονα ζούσα και τη φαντασίωσή μου που με ήθελε πυργοδέσποινα σε μία από αυτές, μια φαντασίωση που μου καίει το μυαλό ακόμα...

…ενώ ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου, το μάτι μου έπεσε ξαφνικά σε κάτι παράταιρες λεπτομέρειες σ’ ένα από τα σπίτια που ζαχάρωνα… φρέσκα λουλούδια ξεπηδούσαν εκεί που πριν έχασκαν τα ξεχαρβαλωμένα πατζούρια, χρωματιστοί ανεμόμυλοι καρφωμένοι στο χώμα και πρόχειρα απλωμένες μπουγάδες προειδοποιούσαν για τη ζωή που καρδιοχτυπούσε στα ενδότερα... ζωηρά γκράφιτι πάσχιζαν να εξαφανίσουν τη νεκρίλα από τους τοίχους και κάτι ποδήλατα ακουμπούσαν λαχανιασμένα στο κεφαλόσκαλο ενώ περίμεναν τους αναβάτες τους… σαν να πέταξε κάποιος μπουχτισμένος στο καθωσπρέπει αστικό τοπίο μια πινελιά υστερικού κόκκινου κι αυτή απλώθηκε αυθάδικα παντού…

…έτσι, αθόρυβα καλωσορίσαμε τους νέους μας γείτονες και ομολογώ πώς μέχρι σήμερα δεν έχει σημειωθεί το παραμικρό συμβάν που θα τους καταδίκαζε σε εχθρούς της (αμφίβολης) τάξης και ηθικής των περίοικων... πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να τους μιλήσω… μια καλημέρα και δυο κουβέντες… μήπως χρειάζονται κάτι... αλλά η παραμικρή πιθανότητα να φανώ στα μάτια τους σαν Γιαπωνέζος που ατενίζει την Ακρόπολη, με σταματούσε πάντα… μπήκα στη θέση τους… και σκέφτηκα ότι δεν θα μου άρεσε να επιβεβαιώνω στα μάτια των άλλων αυτό που πιθανόν σκέφτομαι για τον εαυτό μου… το αξιοπερίεργο, το εκτός κλίματος, το δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ό εν τέλει… έστω και αν επιλέγω να μην σκέφτομαι έτσι, μπορεί αν ερχόμουν αντιμέτωπη με μια εξωφρενική – για τα δεδομένα μου πάντα – διάσταση της πραγματικότητάς τους, να μην κατάφερνα να κρυφτώ καλά, να έδινα λαβές για άσχημες σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού… και είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να συμβεί…

…είμαι πολύ επιφυλακτική πλέον με τις αγαθοεργίες… είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο να προσφέρεις βοήθεια σε κάποιον γιατί πολύ απλά μπορείς… και στο να θεωρήσει ο άλλος ότι τον λυπάσαι, επειδή βρίσκεσαι σε πλεονεκτικότερη θέση και τον πλησιάζεις αφ’ υψηλού… ο ρομαντικός εαυτός μου επαναστατεί στην ιδέα της οριοθετημένης ζωής μας… αλλά ο άλλος… ο ορθολογιστής… ομολογεί πώς καλύτερα έτσι… παρά να γίνει ο παρορμητισμός - και η άγνοια ίσως - αφορμή να πληγώσεις και να πληγωθείς…

Σεξ, ο βασιλιας των σπορ

…απορώ που δεν έχει γίνει ακόμα ολυμπιακό άθλημα!? εδώ μιλάμε όλοι προπονούνται μέχρι τελικής πτώσεως, σεξ για το σεξ, και για οποιονδήποτε λόγο εκτός από το σωστό… θα μου πείτε και ποιος είναι ο σωστός λόγος για να κάνεις σεξ!? καλή ερώτηση και η απάντηση φυσικά είναι καθαρά υποκειμενική, όμως θα είχε ενδιαφέρον να γίνει διάλογος στην προκειμένη περίπτωση, οπότε καλωσορίζω και τις δικές σας απόψεις...

…γενικά, σήμερα ισχύει ο κανόνας ότι στο σεξ όλα επιτρέπονται αρκεί να γίνονται με τη συναίνεση όσων συμμετέχουν - βλέπετε η δυαδική εκδοχή του σεξ πάει άπατη πλέον, πολύ μπανάλ ρε παιδί μου αυτό το σεξ για δύο… φέρτε και κανέναν άλλον, κανέναν κουμπάρο, κανέναν μπατζανάκη, ό,τι σας βρίσκεται τέλος πάντων, μην πεθάνουμε από πλήξη βλέποντας μόνο ο ένας τον άλλον – και να μην θίγεται η αξιοπρέπεια κανενός, βράσε όρυζα δηλαδή, αυτό με την αξιοπρέπεια είναι πιο ανεξιχνίαστο και από την αλήθεια προεκλογικής ομιλίας… όλα κρίνονται φυσιολογικά, και πυκνοί καπνοί σκεπάζουν τα κρεββάτια μας καθώς αλατοπιπερώνουμε την σεξουαλική μας ζωή… αφού το γυναικάκι μου γουστάρει διαδήλωση στο κρεββάτι, γιατί όχι?! πάνε οι καιροί που μόνο και μόνο μια τέτοια η σκέψη αρκούσε για σε ρίξει στον Καιάδα με τα μιάσματα..

…και φυσικά για να μην παρεξηγηθώ, οφείλω να τονίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν αναπολώ τον σεξουαλικό Μεσαίωνα, αλίμονο!!... αυτό το οποίο αμφισβητώ είναι τα κίνητρα τέτοιων συμπεριφορών καθώς και τη συναισθηματική πληρότητα που τις συνοδεύει… και μην μου πείτε για το απαύγασμα της ανθρώπινης σοφίας ότι σεξ και συναίσθημα είναι δύο διαφορετικά πράγματα που δεν συνδέονται απαραίτητα μεταξύ τους... διότι διαφωνώ κάθετα... όχι ότι κάθε σεξουαλική πράξη διαθέτει απαραίτητα και την κατάλληλη συναισθηματική υπόκρουση, αλλά αυτό δεν (μπορεί να) είναι ο κανόνας… γιατί? γιατί πολύ απλά, το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών δεν σκέφτεται έτσι... μπορεί να υιοθετεί αυτή τη συμπεριφορά πολλές φορές αλλά εδώ κολλάνε οι λάθος λόγοι που έλεγα στην αρχή… οι άντρες είναι άλλο καπέλο, μιλάμε για φύσει διαφορετική αντιμετώπιση..

…ας επιστρέψω όμως στο καίριο ερώτημα, για ποιους λόγους κάνουμε σεξ!? [εντάξει προφανώς, δεν μιλάμε για τις απαράβατες δέκα εντολές, αλλά για τη στάση ζωής που έχουμε εν γένει…]

…προσωπικά, μου είναι πιο εύκολο να απαντήσω για ποιούς λόγους δεν (πρέπει να) κάνουμε σεξ:

- για να μην νιώθουμε μόνοι – υπάρχουν άλλες δραστηριότητες για κοινωνικοποίηση που δεν προϋποθέτουν να βγάλουμε τα ρούχα μας...

- για να κρατήσουμε (με νύχια και με δόντια) το σύντροφό μας – το μόνο που θα πετύχουμε είναι απλά μια αναβολή διάρκειας όσο και η σεξουαλική πράξη…

- για να φαινόμαστε «απελευθερωμένοι» - από τι ρε παιδιά!? ας μου απαντήσει κάποιος…

- ως αντάλλαγμα για οτιδήποτε – μην πω καλύτερα τι μου θυμίζει αυτή η συναλλαγή, είμαι βέβαιη ότι κάνουμε όλοι τους ίδιους συνειρμούς..

- γιατί σήμερα όλοι «το κάνουν», ναι, η Αθήνα είναι ένα μεγάλο κρεββάτι after all – επίσης «όλοι» πάνε στα μπουζούκια κάθε Σάββατο, σκάνε το μισό μηνιάτικο και περνάνε τον υπόλοιπο μήνα με τις ήδη υπερχρεωμένες πιστωτικές, θες να τους μοιάσεις?!

..λοιπόν, αισθάνομαι ότι κάλυψα τα βασικά, εάν έχετε κάποια άλλη ιδέα συμπληρώστε ελεύθερα τη λίστα – θα το κάνουμε διαδραστικό αυτό το ποστ ;)

… όμως, θέλω κλείνοντας να πω και γιατί θέλουμε να κάνουμε σεξ τελικά.. γιατί αγαπάμε ρε γαμώτο, θέλουμε να δώσουμε και να πάρουμε χαρά, απόλαυση, ηδονή γιατί ο άλλος μας «ξεκλειδώνει», γιατί, τέλος, όταν το κάνουμε νιώθουμε πραγματικά να κουμπώνουμε μαζί του κι αυτό το συναίσθημα όσο και να προσπαθήσεις δεν θα το βρεις στις σύγχρονες εκδοχές του ζευγαρώματος...

Στην κουζινα, το σαλονι των μικροαστων

… διαδραματίζονται οι ζωές μας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου… όχι πως λείπουν τα σαλόνια από τα μικροαστικά μας σπίτια – άντε τη δεύτερη γενιά των μεσοαστικών σπιτιών – και σαλόνι έχουμε και Home Cinema και τίβι ρουμ μην σου πω, και πλήθος άλλων σύγχρονων υποσχέσεων αναψυχής… αλλά κάποιο ακαταμάχητο μυστικό καθιστά την κουζίνα εδώ και χρόνια, την καρδιά των γεγονότων που δονούν το μικρόκοσμό μας…

.. πώς μου ήρθε τώρα αυτό το φλας και αποδίδω τα εύσημα στις απανταχού κουζίνες!? κάποια στιγμή το απομεσήμερο με βρήκε ζαβλακωμένη στην κουζίνα μου να πίνω νερό και ενώ η έδρα των επιχειρήσεών μου είναι ασυζητητί το σαλόνι και πρωταγωνιστής ο καναπές, εν τούτοις, ένιωσα την επιθυμία να ξαποστάσω για λίγο σε μια από τις καρέκλες που δρόσιζε ο δυνατός αέρας καθώς ορμούσε μέσα από το ανοιχτό παράθυρο… κοίταξα τις καρέκλες με ζήλια ερωμένης που πιάνει στα πράσα τον αγαπημένο της να χαρίζει τα χάδια του σε άλλη και αποφάσισα να διεκδικήσω μερίδιο στην απόλαυση… τράβηξα την πλησιέστερη καρέκλα και κάθισα, άναψα τσιγάρο και άφησα τον αέρα να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να ανακουφίζει το πυρακτωμένο δέρμα μου με τέτοια μαεστρία που η τσαλακωμένη νυχτικόμπλουζα μόλις που έφερνε αντίσταση..

… ακολούθησαν κάποιες στιγμές που ξέφυγαν από το χρόνο που μετρούσε αδιάλειπτα και έτσι όπως αιωρούμουν μεταξύ πραγματικού και φανταστικού καθισμένη στην καρέκλα, έκλεισα τα μάτια μου και διακτινίστηκα στο κατάστρωμα κάποιου πλοίου με προορισμό άγνωστη νήσο της Μεσογείου… η φαντασίωση αυτή δεν άργησε, ωστόσο, να υποχωρήσει πρόθυμα μπροστά στις μνήμες που ξεχύθηκαν απ’ το χρονοντούλαπο των παιδικών μου χρόνων… σύντομα βρέθηκα σε μια άλλη κουζίνα με πόρτες διάπλατα ανοιχτές και κλαριά από λεμονιές να στριμώχνονται στα παράθυρα, ο φούρνος ψήνει γεμιστά κι εμείς έχουμε λιώσει κάτω από το βάρος του καλοκαιριάτικου μεσημεριού… λίγες κουβέντες, νωχελικά κορμιά και η προσμονή του απογευματινού μπάνιου έκδηλη στα πρόσωπά μας – τουλάχιστον εμάς των παιδιών, για τους μεγάλους δεν ξέρω πόσο γλυκιά ήταν αυτή η προσμονή – είμαστε στην κουζίνα του εξοχικού μας και μπορώ να πω πια μετά βεβαιότητας ότι είναι η μόνη κουζίνα που αγάπησα στη ζωή μου… ίσως γιατί αν και εκτελούσε αγόγγυστα τα καθήκοντά της έμοιαζε περισσότερο με υπαίθριο καθιστικό έτσι όπως ήταν εκτεθειμένη στα τρία σημεία του ορίζοντα… ή ίσως ακόμα καλύτερα γιατί σε κείνη την κουζίνα μάς θυμάμαι όλους πιο χαρούμενους και αγαπημένους από κάθε άλλη εποχή του χρόνου…

…η επίσκεψη μιας σφήκας που πιθανότατα με πέρασε για νεκρή φύση ιδανική για μια στάση μετά από ατελείωτες ώρες πτήσης με επανέφερε στην πραγματικότητα… ανοίγοντας τα μάτια μου έριξα μια ματιά στη δική μου κουζίνα πια και δεν μπόρεσα να αποφύγω μερικές σημειολογικές παρατηρήσεις…

…συνταγές από το Μαρόκο έχασκαν ανοιχτές πάνω στο τραπέζι, με ολοφάνερη τη φιλοδοξία να γίνουν το τιμώμενο πιάτο μιας ημέρας μαγειρικού οίστρου που ομολογώ ότι σπανίως με επισκέπτεται… ο νεροχύτης άστραφτε καθαρός αν και τελευταία τον διακρίνει ένα παράπονο γιατί νιώθει παραμελημένος… μόλις που φιλοξενεί ποτήρια του φραπέ, μαχαιροπήρουνα άντε και κανένα τάπερ από λαδερό.. τα υπόλοιπα περνάνε κατευθείαν στην ανακύκλωση… το ψυγείο μου ωστόσο είναι πολύ καλύτερο από αυτό του μέσου εργένη όσον αφορά το περιεχόμενό του… το βλέμμα μου στέκεται περήφανα στο πρόσφατα αποκτηθέν τραπέζι της κουζίνας στο οποίο κάνουν παρέα τέσσερις καρέκλες σε ένα ωραιότατο ροζ μελανζέ … είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει σε κανένα άλλο σπίτι αφού το είδα σε εστιατόριο και το παρήγγειλα κατευθείαν από τον προμηθευτή του… κατά τα άλλα, σκόρπια εδώ και εκεί κάποια σουβενίρ από την αρχαιότητα δηλ. την εποχή της συμβίωσης που η κουζίνα γνώρισε μεγάλες δόξες… καμμιά φορά την πιάνω μελαγχολική να αναρωτιέται εάν θα γνωρίσω ποτέ κανέναν άλλον που να της φέρεται με τόση λατρεία… η αλήθεια είναι ότι μετά το χωρισμό η κουζίνα έπεσε στην αφάνεια, ποτέ δεν κατάφερα να σταθώ αντάξιά του σε αυτό τον τομέα…

…αρκετά όμως, γιατί τα μαλακά μου μόρια πιάστηκαν πάνω στην ψάθινη καρέκλα και αποζητούν το βαθούλωμα του καναπέ που έχουν σμιλέψει τόσο αριστοτεχνικά για αμέτρητες ώρες… ωραίο το ταξιδάκι με θέμα τις κουζίνες της ζωής μου αλλά το παρόν στέκεται ανυπόμονο μπροστά μου και δεν μπορώ – ούτε και θέλω - να το αγνοήσω άλλο…

Πακετο αναζητα τον παραληπτη του…

...συνήθισαν τα αυτιά μας πια να ακούνε στη λέξη «πακέτο» - μια λέξη όχημα για τους ευσεβείς πόθους μας που δοκιμάζουν πρόσωπα σαν να’ ναι ρούχα, μέχρι να βρουν τη σάρκα και τα οστά που θα ταιριάξουν στο μέγεθός τους και θα αποδειχθούν άξια να τους κουβαλούν αγόγγυστα…

...σαν φράση, αν δεν κάνω λάθος, την πρωτάκουσα στα τηλεοπτικά καλλιτεχνικά πανηγύρια, όπου κάποιοι τυχεροί είχαν το ζητούμενο πακέτο ενώ κάποιοι άλλοι «έφαγαν πακέτο» – διότι είναι λέξη με διττή έννοια… ενώ μπορεί να χαρακτηρίζει κάτι ή κάποιον που ενσαρκώνει το πολυπόθητο, μπορεί επίσης να σημαίνει μια άνευ προηγουμένου ήττα (δεν συνιστάται η χρήση της για μετρίου αναστήματος ήττες… ενέχει μια σφοδρότητα και μια απαξίωση διόλου μέτρια)..

...εδώ όμως θα μας απασχολήσει η έννοια του πακέτου ως αντικείμενο πόθου που γνωρίζει καλύτερα και από εμάς να ικανοποιεί τις επιθυμίες μας και να ενσαρκώνει τις φαντασιώσεις μας ενώ διαθέτει ερωτογενή ποιοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία αν τύχει να γευτούμε μπορεί να χάσουμε τον ύπνο μας…

...έτσι περιφερόμαστε όλοι ως πακέτα που αναζητούν τον παραλήπτη τους, ενώ ταυτόχρονα φτάνουν στα χέρια μας πακέτα που είναι άλλοτε αδιάφορα, άλλοτε απωθητικά, άλλοτε προορίζονται για προσωρινή χρήση, άλλοτε φθάνουν κατά λάθος σε μας ενώ ανήκουν σε άλλον παραλήπτη … εεεχμμμ γκουχ γκουχ… ωστόσο τα κρατάμε παράνομα μέχρι να μας πιάσουν ή να τα ξαποστείλουμε μόνοι μας… και πάει λέγοντας… η ανταλλαγή πακέτων δεν έχει τέλος, και προδίδει μια ακόρεστη προσφορά και ζήτηση συναισθημάτων…

...όμως ήθελα να ήξερα ποιος έχει αναλάβει την αποστολή και δεν φθάνουν τα πακέτα στους σωστούς παραλήπτες παρά δημιουργεί ένα χάος ανεκπλήρωτων επιθυμιών… είμαι σίγουρη ότι αν αναλάμβανε ο Άγιος Βασίλης με την εμπειρία αιώνων που διαθέτει, το customer satisfaction θα έφτανε δυσθεώρητα ύψη… τι να κάνουμε ο ιδιωτικός τομέας θριαμβεύει παντού γιατί όχι και σε αυτή την περίπτωση; είναι καλύτερα τώρα δηλαδή που κάποιος ερασιτέχνης έχει αναλάβει τη δουλειά – προφανώς με μίζα – και κάθεται κάπου και μας κρυφοκοιτάει από μακριά, γελά με τις φάρσες που μας σκαρώνει, με τις φάτσες μας όταν αντί για το κασμιρένιο κασκόλ που ζητήσαμε, καταφθάνει το σκωροφαγωμένο κασκόλ οπαδού, και μάλιστα, της αντίπαλης ομάδας!

...άλλες φορές πάλι φτάνω να αναρωτιέμαι μήπως δεν υπάρχει το πακέτο που ζητάμε… μήπως είναι ένα όνειρο, μια τρέλλα, ένα Youkali, η χώρα που ζούνε οι επιθυμίες μας και οι ξεχασμένες έγνοιες μας… και σαν τέτοιο μας κρατά ζωντανούς.. δεν υπάρχει καλύτερο αντίδοτο για την θλίψη και την αίσθηση του κενού από τα ανεκπλήρωτα όνειρα… όπως με οδήγησε πρόσφατα να σκεφτώ μια προσωπική ιστορία που άκουσα… έτσι αντί για “πακέτο” αποφάσισα να σε ονομάσω Youkali, αγαπημένε των ονείρων μου… και από κείνη τη στιγμή δεν έπαψα να αναρωτιέμαι…

...λατρευτό μου Youkali που να βρίσκεσαι?!

Η τεχνη του φλερταρειν

[… ή αλλιώς δεν περνά η ώρα με τίποτα – περιμένω και τον Χατζηνικολάου να φλερτάρω κατά τις 8 και εν τω μεταξύ γράφω για να μην χάνομαι … ]

… αναρωτιέμαι αν το φλερτ τελικά είναι τέχνη, όπως το τύλιγμα του σαρμά ένα πράγμα, κι αν ναι … γιατί αυτή δεν διδάσκεται στους ανεπίδεκτους; πώς πάει κάποιος και μαθαίνει οδήγηση, ας πούμε; για να μην παίρνει σβάρνα αθώους συμπολίτες του!? … [συγνώμην για τον συνειρμό αλλά να ακούω και τον Πλιάτσικα στο “είναι η αγάπη ένα αμάξι με φτερά” και μου’ρθε…] γιατί το “που πας ρε Καραμήτρο” δεν βρίσκει εφαρμογή μόνο στην καυτή άσφαλτο αλλά και στην χλιαρή ερωτική ζωή μας που μισοκοιμάται… και περιμένει το φιλί της ζωής για να αφυπνιστεί…

…διάφοροι προβληματισμοί με ταλανίζουν εν τω μέσω καύσωνος…

…κατ’ αρχήν να μοιραστώ μαζί σας την στρεβλή - ενδεχομένως - αντίληψη που έχω … ότι στο φλερτ το επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι ο άλλος και ουχί ο εαυτός μας, έτσι δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχημένο φλερτ όταν κατακλύζουμε τον άλλον με τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα – πόσο μάλλον όταν αυτά είναι τόσο <ειδικά> όσο το πέταγμα αετού γωνία Σόλωνος & Σίνα… μα θα μου πείτε… άμα αυτά είναι τα ενδιαφέροντά μου?!?! πάω πάσο … άμα επιμένεις σε αυτά τα ενδιαφέροντα και θες οπωσδήποτε να συγκινούν και τον άλλον …. τότε μην κοιτάς εκεί που δεν πρέπει … ας πούμε μια νόστιμη νεαρά με τα μανικιούρ της και τα τατού της – ας επιλέξουμε ένα τυχαίο στυλ τώρα – άντε το πολύ-πολύ να ενδιαφέρεται να πετάξετε αετό τα Κούλουμα…

…αυτό που θέλω να πω είναι ότι το φλερτ είναι κατ’ αρχήν επικοινωνιακό σπορ - και σε καμία περίπτωση ομαδικό - με σκοπό να γνωριστούν δύο άνθρωποι … δεν συνιστάται επομένως με το καλησπέρα σας να αρχίσεις για την φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας του Κορνήλιου, όσο αφροδισιακή κι αν τη βρίσκεις, εκτός κι αν είσαι τόσο τυχερός που έπεσες σε φαν του είδους… επειδή όμως η τύχη είναι συνήθως fully booked και δεν μπορούμε να την μονοπωλήσουμε … ας βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι … ας μην προσπαθήσουμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο με το αντικείμενο του πόθου μας, τόσοι και τόσοι επιστήμονες ασχολούνται με αυτά… τι θέτε τώρα; να τους φάμε το ψωμί?!

…θυμάμαι μια περίπτωση τώρα… χαχαχα - πριν κάτι χρόνια στις Σπέτσες – όταν τον γνώρισα ενθουσιάστηκα με την προσωπικότητά του … και όχι άδικα φυσικά … αλλά η καθημερινότητα σκληρή-μπετόν αρμέ… αδύνατον να συντονιστούμε ….αυτός υπερ-εγκεφαλικός – δηλαδή με συχνά επεισόδια – και μονίμως σε άλλη διάσταση που όσο μεγάλο νούμερο κι αν φοράω αδυνατώ να την καλύψω … διανοούμενος της κλίμακας Κιούμπρικ που δεν συνιστάται για παρέα αν θες να πιείς ένα καφεδάκι και να λιώσεις μετά από μια κουραστική μέρα… χωρίς υπερβάσεις, ανατάσεις, διαστάσεις και λοιπές τάσεις που σε μεγάλη δόση απαιτούν αμφεταμίνες για να ανταπεξέλθεις…. κι έτσι αντί για βαρκάδα στα νερά του έρωτα καταλήξαμε στο βυθό σαν τον Τιτανικό … καλή του ώρα :)

… γι’ αυτό κατέληξα… πάρτο αλλιώς που λένε… αφού έτσι βρίσκεις … τα σοβαρά θα μας βρούνε θέλουμε, δεν θέλουμε στην πορεία δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε… όμως το φλερτ είναι μια ειδική αποστολή που απαιτεί να οπλιστείς με φρεσκάδα, ελαφρότητα, διάθεση για παιχνίδι, χιούμορ – ερωτικό, όχι 2 έργα σεξ – για να ανθίσει το λουλούδι του έρωτα, να δυναμώσει και να αντέξει όταν θα αρχίσουν τα αστραπόβροντα…