Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Οσα παιρνει ο ανεμος


είναι ευτελή αντικείμενα…

… μια πολυκαιρισμένη εφημερίδα που βγήκε από την αφάνεια λίγο πριν μπαγιατέψουν επικίνδυνα οι ειδήσεις της – φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος που διαβάζει εφημερίδες μετά το πέρας της ημερομηνίας λήξης – στάχτες από τσιγάρο που κάνουν πιρουέτες στον αέρα πριν σκορπιστούν στη θάλασσα σαν απομεινάρια μιας ζωής, και τέλος, η μοναδική ατράνταχτη απόδειξη ενός μοναχικού καφέ, το χαρτάκι της ταμειακής…

…ή ευτελείς σκέψεις

…που αλλιώς θα λίμναζαν στο κεφάλι σου μέχρι που δεν θα άντεχες άλλο και θα τις ξερνούσες σε κανένα κομμάτι χαρτί ή σε κανένα πρόθυμο ή – εδώ που τα λέμε πιθανότερο - τυχαίο αυτί… νιώθεις ευγνωμοσύνη για τούτο τον τροπικό αέρα που ήρθε απρόσκλητος να αναστατώσει τον καφέ σου αλλά τελικά κατάφερε να καθαρίσει το μυαλό σου απ’ τ’ άχρηστα και τα περιττά…

…ή ευτελείς παρουσίες

δεν άντεξαν οι θαμώνες το αδικαιολόγητο μένος του αέρα απέναντί τους
και πήραν την αγανάκτησή τους κι έφυγαν… μείναμε δύο… εγώ και ένας αμερικάνος τουρίστας που δεν ξεχνά ποτέ ποιος είναι και με την πρώτη ευκαιρία παραγγέλνει μια Κόκα Κόλα… αυτό θα πει εθνική συνείδηση (;) ... αναγνωρίζεται εύκολα κυρίως από όσους δεν διαθέτουν...

ο άνεμος, μέσα κι έξω, κόπασε πια... σαλπάρουμε...
κι αυτοί κι εγώ…

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008

Βαλκανικη αναμετρηση

vs.


…σημειώσατε 2

αχ βρε Ιμπραΐμ… μας έσκισες τα δίχτυα και την καρδιά με αυτό το γκολ...

[..το άλλο γκολ δεν θα το σχολιάσω μιας και έμοιαζε με ελληνο-σουηδικός τσάμικος..]

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

Εφυγαν κοκονα μου τα περιστερακια;


...ο παρακάτω διάλογος – ή μάλλον μονόλογος – είναι αληθινός… τον κρυφάκουσα εχθές το απόγευμα στη βόλτα μου στην πλατεία…

..ο παππούς σκυμμένος πάνω από το καροτσάκι της μικρής, της μιλάει και στάζει μέλι το στόμα του..

- έφυγαν κοκόνα μου τα περιστεράκια;
- νιεεεεεε
- πέταξαν κοπελίτσα μου τα πουλάκια;
- νιεεεεεε

…μεγαλώνει την κοκόνα του με χάδια και γλυκόλογα, κι εκείνη θα μεγαλώσει νομίζοντας ότι όλοι άντρες είναι σαν τον παππού… αλίμονο…

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2008

Καλο καλοκαιρι


…σε αυτή την ανάρτηση, οι δικές μου λέξεις θα παραχωρήσουν πολύ ευχαρίστως τη θέση τους στους στίχους του Σαββόπουλου που μιλάνε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον για το φοβερό ελληνικό καλοκαίρι :)

…επί τη ευκαιρία, η παρούσα ανάρτηση είναι και επετειακή καθώς πέρυσι τέτοιο καιρό περίπου μου ήρθε η θεία φώτιση και άνοιξα αυτό το blog... θα ήθελα να την αφιερώσω στους 2 πρώτους μου - και πιστούς μέχρι σήμερα – αναγνώστες, τον koulpa και τον x-oyranoy.

Καλοκαίρι

Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος


Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι

με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο 'να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει