Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανένταχτα (τα). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανένταχτα (τα). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016

Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ

...είναι το πληκτρολόγιο η τελευταία έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ του Άντι Ντιφρένς που υπάρχει μέσα μας; και μπορεί να μας προσφέρει τελικά τη λύτρωση που αναζητάμε κάθε φορά που αγγίζουμε τα πλήκτρα και στέλνουμε ένα αίτημα επικοινωνίας στην άλλη άκρη; 

...κι αν όντως είναι έτσι, η πραγματικότητά μας είναι φυλακή ή απλά ανεπαρκής μερικές φορές να καλύψει τις επικοινωνιακές μας ανάγκες; 

 ...δεν ξέρω γιατί όσοι ζούμε με προέκταση του χεριού μας το κινητό, το τάμπλετ ή το λάπτοπ μας αντιμετωπίζουμε τόσο αρνητική κριτική; και μάλιστα με επιχείρημα ακριβώς το αντίθετο από ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα... ότι είμαστε αποκομμένοι από αυτήν και δεν επικοινωνούμε με τους ανθρώπους γύρω μας... και αν η πραγματικότητα της Βενεζουέλας, για παράδειγμα, τη δεδομένη στιγμή είναι πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν των Πετραλώνων τι και ποιον πειράζει; νιώθουν απειλημένα τα Πετράλωνα; :P 

 ...χαμένοι στις οθόνες και στα πληκτρολόγια σου λέει... μα ναι! γιατί εκεί συμβαίνει κάτι μαγικό, ο κόσμος όλος απέχει ένα κλικ και η αρχέγονη ανάγκη της επικοινωνίας έτσι όπως υπάρχει στον καθένα μας ξ ε χ ω ρ ι σ τ ά βρίσκει διέξοδο! γιατί η λέξη-κλειδί είναι αυτό το ξεχωριστά πια.. 

...ζούμε την εποχή της εξατομίκευσης.. αυτό που αρέσει στον διπλανό μας δεν αρέσει απαραίτητα και σε εμάς και οι σχέσεις μας δεν καθορίζονται από χωροταξικά κριτήρια... μίλα με τον διπλανό σου λέει κι άσε το ίντερνετ... με το διπλανό μου θα μιλήσω όταν έχω κάτι να πω μαζί του και δεν θα πιεστώ να βρω κάτι να πω οπωσδήποτε... αυτό δεν σημαίνει ότι απορρίπτω τον διπλανό μου, ούτε ότι έχω αποκοπεί από το περιβάλλον μου... απλά επικοινωνώ με πιο επιλεκτικά κριτήρια πια γιατί πολύ απλά μ π ο ρ ώ! 

 ...ναι, είμαι από τους ανθρώπους που μαζί με το νερό και τον αέρα χρειάζομαι και ίντερνετ για να ζήσω πια.. και το θεωρώ υγιές που δεν αναλώνομαι σε αδιέξοδες σχέσεις με τους "διπλανούς" μου αλλά προτιμώ μια βουτιά στα ταραγμένα νερά του διαδικτύου όπου είναι σίγουρο ότι κάτι θα "ψαρέψω" ;)

Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

Η ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Όποιος πραγματικά πιστεύει ότι ο εφιάλτης της λευκής σελίδας χτυπάει μόνο όσους γράφουν, μάλλον δεν έχει σταθεί ποτέ μπροστά σε λευκό χαρτί πλημμυρισμένος ιστορίες από γραμμές να προσπαθήσει να σχεδιάσει ή να ζωγραφίσει… και να μην μπορεί… να μην υπάρχει καμία συνεννόηση ανάμεσα στο χέρι και το μυαλό… να σχεδιάζει αδέξια σκαριφήματα που ουδεμία σχέση έχουν με το πρωτότυπο της έμπνευσης… η ιστορία μιας γραμμής είναι τόσο δύσκολο να ειπωθεί στο χαρτί όσο και μια ζωηρή σε ενδιαφέρον παράγραφος… και αν αυτός που θέλει να γράψει αλλά δεν ξέρει πώς είναι σε δύσκολη θέση, εκείνος που θέλει να ζωγραφίσει και ξέρει τι και πώς αλλά δεν μπορεί είναι σε απόγνωση… η άγονη γραμμή γίνεται ο εφιάλτης του…

…σκεφθείτε ότι το πρώτο πράγμα που μας μαθαίνουν είναι να μιλάμε και αμέσως μετά να γράφουμε… δεν μας μαθαίνει κανείς τίποτα για τα σχήματα, τα χρώματα και τις γραμμές που υπάρχουν γύρω μας… ζούμε μέσα σε έναν παραζαλισμένο καμβά γεμάτο ιστορίες που συνήθως κανείς δεν είναι πρόθυμος να μας διηγηθεί… κι έτσι, αν μας κινήσει την περιέργεια ο καμβάς αρχίζουμε να τον ψάχνουμε μόνοι μας…

…η ιστορία μιας γραμμής μπορεί να ξεκινήσει οπουδήποτε και αλίμονο να μην ολοκληρωθεί ποτέ… μπορεί να ξεκινήσει σαν την τέλεια καμπύλη που σχηματίζει ο λαιμός της ερωμένης σου, να σου διηγηθεί μια φανταστική ιστορία που σε ταξιδεύει σε όλο το κορμί της και τη στιγμή που θα θελήσεις να την μεταφέρεις στο χαρτί να ζήσεις μια απίστευτη απογοήτευση… καθώς τίποτα δεν θυμίζει εκείνο το θαυμάσιο κόσμο που απλώθηκε πριν λίγο μπροστά στα μάτια σου… αν δεν είναι αυτό μαρτύριο για κάποιον που ζωγραφίζει τότε τι είναι;

…η άγονη γραμμή πληγώνει πολύ, κι όχι το χαρτί όπως θα έπρεπε, αλλά το μυαλό που αδυνατεί να οδηγήσει το χέρι σωστά… και όσο το χέρι θέλει να γλιστρήσει πάνω στο χαρτί και να κάνει εκείνη την άγονη γραμμή να ζωντανέψει και να μιλήσει στο χαρτί, τόσο η αγωνία κορυφώνεται, τόσο η πίεση μεγαλώνει, τόσο οι προσδοκίες χτίζουν τη δική τους πυραμίδα… κι αν όλο αυτό δεν βρει διέξοδο σύντομα, τόσο συσσωρεύονται τα τσαλακωμένα χαρτιά, τα σπασμένα μολύβια και τα λιωμένα κάρβουνα… για να μιλήσω για τον προσωπικό μου εφιάλτη… αχ αυτό το κάρβουνο!

…πόσο το μισώ.. πόσο αδέξια με κάνει να νιώθω… πόσο γρήγορα με επανέφερε στο μηδέν των ζωγραφικών μου δεξιοτήτων πάνω που πίστευα ότι σχεδιάζω καλά… μέχρι που το έπιασα στα χέρια μου και όλη μου η αυτοπεποίθηση εξατμίστηκε… τι κακουργήματα βγήκαν από τα χέρια μου, δεν μπορώ – ούτε θέλω - να περιγράψω… ούτε 5χρονο δεν ζωγραφίζει έτσι, για την ακρίβεια μπορεί να ζωγραφίζει καλύτερα! Και δεν θέλω να το ξέρω…

…πρέπει να βρω έναν δάσκαλο – κάθε φορά που τα βρίσκω σκούρα καταφεύγω στην αυθεντία - είναι το μόνο που μπορώ να σκεφτώ… κάποιον που θα μου μάθει τα μυστικά του κάρβουνου… δεν μπορεί θα υπάρχουν… αλλιώς τι; …αλλιώς πρέπει να παραδεχτώ πώς μέχρι εδώ ήταν το ταλέντο μου… :(

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

…ταπεινής προέλευσης η έμπνευσή μου, μόλις μια τηλεοπτική διαφήμιση και μάλιστα για αυτοκίνητο στάθηκε αφορμή για να θυμηθώ όλες αυτές τις στιγμές ευφορίας που έχω ζήσει όταν κάποιο αξιοθρήνητο κλισέ καταρρίπεται για να ξεπηδήσει στη θέση του ένα υπέροχο παράδοξο… κι ενώ ζούμε τη δικτατορία των κλισέ, να’ σου μια όμορφη, γεμάτη δύναμη εικόνα ζωής να ανατρέπει το δοξασμένο κλισέ και να με γεμίζει αισιοδοξία και ελπίδα ότι κάπου, κάπως, κάποτε και κυρίως ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ οι κατεστημένες αντιλήψεις που μας κρατάνε πίσω καταρρίπτονται…

…η έρημος δεν είναι (παντού) ξερή, τα κορίτσια δεν είναι (πάντα) αδύναμα, τα τριαντάφυλλα δεν είναι (μόνο) κόκκινα, οι διαδρομές με το αυτοκίνητο δεν είναι (απαραίτητα) μονότονες, το χειμώνα δεν κάνει (παντού) κρύο, κοκ. – στη θέση καθενός από τα παραπάνω κρυμμένα κλισέ η διαφήμιση μας προσφέρει μια ωραία, ζωντανή ανατροπή που ξαφνικά συνειδητοποιούμε όλοι μας ότι δεν μας είναι τόσο ξένη...

…πολύ μου άρεσε αυτή η διαφήμιση, γιατί είναι ο ύμνος στο παράδοξο… στο ωραίο, το δημιουργικό παράδοξο… αυτό που σου ανοίγει τα μάτια σε μια άλλη πραγματικότητα από αυτή που έχουμε συνηθίσει και πιστέψει μέχρι τα μπούνια... μια πραγματικότητα που όλα είναι δυνατά… μου θύμισε ότι καθημερινά αναζητώ αυτό το παράδοξο γύρω μου, εκεί που αναμενόμενα πια είναι τα κλισέ της καφρίλας, της ασυνειδησίας, της μιζέριας, της όποιας αντιπαθητικής συμπεριφοράς έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε ως νόμο στη ζούγκλα που ζούμε...

…κυνηγώντας λοιπόν το παράδοξο… αναζητώ κι εγώ άνθη εκεί που (λένε ότι) φυτρώνουν μόνο κάκτοι, χειμώνες που κάποιοι ζούνε σαν καλοκαίρι, ρωμαλέα και στιβαρά κορίτσια που τσακίζουν στο ξύλο τον αντίπαλό τους, πολύχρωμα τριαντάφυλλα και πάνω απ’ όλα συναρπαστικές διαδρομές εκεί που όλα προβλέπονται τελεσίδικα μονότονα…

…κυνηγώντας λοιπόν το παράδοξο… αναζητώ κι εγώ λίγη ευγένεια και καλή διάθεση στις καθημερινές συναναστροφές μου, αντί για γρυλίσματα και τρίξιμο των δοντιών… και ναι, το κλισέ είναι όποιος διεκδικεί δυναμικά να θυμίζει ταύρο σε υαλοπωλείο εν ονόματι του δίκιου του… αλλά εγώ μπορώ να θαυμάζω την ήρεμη δύναμη κι ας μην τα καταφέρει ποτέ να γίνει παντοδύναμο κλισέ?!

…αναζητώ γύρω μου αληθινούς και όχι γιαλατζί έρωτες, κρυφοκοιτάω στα ξένα δωμάτια με το ακτινολογικό μου μάτι και λέω πφφφ! όχι πια δευτεροτριτοτέταρτοι και καταϊδρωμένοι - έλεος πια μ' αυτό το γαμοκλισέ – δείξτε μου κάποιον που επέλεξε να ζήσει έναν έρωτα έτσι όπως του άξιζε (του έρωτα εννοείται) - μεγαλειώδης ή μη, δεν έχει σημασία - κάποιον που ξεβολεύτηκε χωρίς να υποτιμά τίποτα απ’ όσα είχε... αντιθέτως να τιμά τις επιλογές του, κι ας μην βγαίνουν πάντα σωστές...

…αναζητώ εντιμότητα στις συναλλαγές μου, κι ας βγάζουμε όλοι λιγότερα… εκτιμώ το <δωρεάν> κι ας μην επιτυγχάνει το σκοπό του...

…αναζητώ πρότυπα που ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους, ίσως γιατί εγώ καίγομαι συχνότερα απ΄όσο θα' θελα και θέλω τη δύναμή τους για να ξαναγεννηθώ κάθε φορά… ανθρώπους που έχουν συμφιλιωθεί με τις ανεπάρκειές τους και μπορούν να προχωράνε μαζί μ’αυτές, και ναι, ακόμα και να παράγουν έργο…

…εσείς κυνηγάτε το παράδοξο; κι αν ναι, ποιο είναι το δικό σας παράδοξο που σας γεμίζει αισιοδοξία κάθε φορά που το συναντάτε;

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009

Γουελκαμ του ΙΚΑ αντ χεβ ε ναις ντει!

…παρακαλούνται οι έχοντες υπερ(ευαισθησίες) με τους – κυρίως οικονομικούς - μετανάστες που μας κάνουν την τιμή να κατασκηνώνουν στην πλατεία της γειτονιάς μας να μην διαβάσουν παρακάτω γιατί θα τα χώσω χοντρά προς κάθε εθνολογική κατεύθυνση που έχει σήμα κατατεθέν της ... τη γυφτιά σε συνδυασμό με ολίγη έως πολύ βλακεία!

…είχα καιρό να πάω σε δημόσια υπηρεσία - ευτυχώς δηλαδή - αλλά ήρθε η – μαύρη - ώρα που έπεσα στην ανάγκη τους… έτσι οπλίστηκα με υπομονή, επιμονή, τσίχλες, περιοδικά και ένα εργόχειρο που το είχα αφήσει στη μέση από την τελευταία φορά που πήγα στην Εφορεία και κίνησα πουρνό-πουρνό για το ΙΚΑ της περιοχής μου...

…το πρώτο σοκ ήρθε όταν μπαίνοντας στην αίθουσα αναμονής - με ένα καλό νουμεράκι μπορώ να πω – νόμιζα ότι μπήκα σε καταυλισμό μεταναστών... μιλάμε άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι... όλες οι φυλές του κόσμου είναι πλέον ασφαλισμένες στο ΙΚΑ… οι έλληνες ήμασταν απλά μειονότητα… μωρέ μπράβο λέω πρόοδος το ΙΚΑ... τους ασφάλισε όλους... χαχχαα... κάθομαι σε μια καρέκλα και περιμένω - τι άλλο να κάνω δηλαδή!? κι εκεί αρχίζουν τα όμορφα…

…ήθελα να ήξερα αυτοί οι άνθρωποι όταν ξεκινάνε να πάνε σε μια δημόσια υπηρεσία για να κάνουν τη δουλειά τους, τι φαντάζονται!? ότι οι υπάλληλοι του ΙΚΑ, ας πούμε, θα μιλάνε μπαγκλαντέζικα?! σουαχίλι?! φαρσί!? είναι με τα καλά τους?! πάρε βρε άνθρωπε έναν Έλληνα μαζί σου – δεν μπορεί κάποιον θα ξέρεις – να μην ταλαιπωρείσαι και ταλαιπωρείς και τον κόσμο γύρω σου! μιλάμε αυτοί οι υπάλληλοι του ΙΚΑ είναι Η Ρ Ω Ε Σ, και το ξαναλέω μήπως σας ξέφυγε Η Ρ Ω Ε Σ!!! …τους έβλεπα να προσπαθούν να συνεννοηθούν και να εξυπηρετήσουν κάτι περιστατικά - επιεικώς απαράδεκτα από όπου και να τους έπιανες – και τους θαύμασα… είπα στον εαυτό μου «θυμήσου αυτή την εικόνα την επόμενη φορά που θα διαμαρτυρηθείς για το σέρβις των ΔΥ, σκέψου τι τραβάνε καθημερινά κάποιοι από αυτούς..."

...αμ το άλλο!? σηκώνεται η μουσουλμάνα το πρωί, κάνει τις δεήσεις της στον Αλλάχ, ρίχνει και τη μπούργκα επάνω της και ξεκινάει για το ΙΚΑ ... με όλο της το σόι!!! που πας μαντάμ με τρία παιδιά, τη μάνα σου, τον τρίτο ξάδερφο και έναν αργόσχολο περαστικό!? και μαζεύεστε πέντε άτομα μπροστά στο γκισέ και δώστου μπούρου-μπούρου την ακαταλαβίστικη πάνω στο κεφάλι του υπαλλήλου!? και πιάνετε δέκα καρέκλες στην αναμονή λες και είστε σε ξενοδοχείο?! δεν είναι παιδικός σταθμός το ΙΚΑ μαντάμ.. και μη μου πεις ότι δεν έχεις που να αφήσεις τα παιδιά γιατί θα χαρακωθώ… δεν έχεις μια γειτόνισσα να τα αφήσεις ένα πρωινό, να κάνεις τις δουλειές σου!? …που κάνανε το ΙΚΑ allou fan park?! … μάζεψε τα, χρυσή μου, δεν έχουμε την όρεξή τους… ήρθε δε ένα από δαύτα και αφού είχε μαζέψει ότι κωλόχαρτο βρήκε τριγύρω, ήθελε να μου τα δώσει με το ζόρι! – βρήκε και το άτομο.. απ' όλους όσους ήταν εκεί… ήρθε στην Κρουέλα Ντε Βιλ.. χαχχαχα… έπνιξα την παρόρμησή μου να το κάνω κεμπάπ και έριξα μια φαρμακερή ματιά στη μάνα του που το μάζεψε πάραυτα!!

…και πάμε στην ατραξιόν της ημέρας... [ευγενική χορηγία της κυβέρνησης (μάλλον) του Αφγανιστάν]

…μπαίνει σε κάποια φάση ένα πλάσμα – άνθρωπο δεν τον έλεγες πάντως – ψηλός, ατσούμπαλος, μες τη βρώμα και τη μπίχλα, σακατεμένος με το μισό πόδι στο γύψο και κάτι λάμες να προεξέχουν και συνοδεία ένα αντίστοιχο πλάσμα… και κάθεται – ωιμέ – δίπλα μου!! ααααμάάάν… τι μου κλήρωσες λέω τώρα!? και εντός ολίγου αρχίζει έναν πανικό... να μην υπολογίζει σειρές και προτεραιότητες, να χοροπηδάει με τις πατερίτσες από γκισέ σε γκισέ βρίζοντας στα ελληνικά παρακαλώ (!) και να'χει πάρει παραμάζωμα ότι έβρισκε μπροστά του… να φωνάζει τον υπάλληλο μοσχαροκέφαλο (!!!) χαχαχα, να βρίζει την Ελλάδα, τους Έλληνες... και όχι μόνον, ένας μαυρούκος που περνούσε γιατί ήρθε η σειρά του σκόνταψε κατά λάθος πάνω στο γύψινο πόδι.. χαχαχαχα… κι έγινε το έλα να δεις.. τι θα τον γαμήσει, του είπε, αυτόν και όλους τους αραπάδες (παρακαλώ)… ήτο και ρατσιστής, ο πιθηκάνθρωπος… το πώς κρατήθηκα και δεν του έδεσα την πατερίτσα φιόγκο στο λαιμό, ένας Θεός το ξέρει!? εδώ το’χα να γυρίσω να του πω με το μάτι να γυαλίζει σαν παρκέ…

«…ποιος σε κάλεσε, ρε βρωμιάρη, να΄ρθεις στην Ελλάδα?!»
«…μόνος σου δεν ήρθες?! σκάσε και κολύμπα τώρα, όπως κολυμπάμε όλοι...»
«…μάθε πρώτα να χρησιμοποιείς νερό και σαπούνι, και μετά μας κάνεις και μαθήματα πολιτισμού… ζώον!!»

...έβλεπες τις γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ (και τους άντρες μπορώ να σου πω) και τις χαιρόσουνα… καθαρές, περιποιημένες, ευγενέστατες… π ο λ ι τ ι σ μ έ ν ε ς με μια λέξη… άσε που είχαν και κάποια ελληνίδα μαζί τους για τα δύσκολα (δεν θέλει και πολύ μυαλό………………….αλλά τι να το κάνεις πάνω στα δέντρα?!)

…και ναι, για να διαλύσω πάσα αμφιβολία, είμαι ρατσίστρια.. με τη βρωμιά, τη γυφτιά και πάνω απ’ όλα τη βλακεία οποιασδήποτε εθνικότητας… και όπως κράζω πρώτα απ’ όλους τους Έλληνες, έτσι κράζω και όσους ε π έ λ ε ξ α ν – ή θέλετε αναγκάστηκαν ?! - να έρθουν στην Ελλάδα και αντί να εκμεταλλευτούν ότι καλό βρίσκουν και να φτιάξουν τη ζωή τους – διότι αν δεν βρίσκουν να πάρουν το επόμενο κρουαζιερόπλοιο και να πάνε στο Μαουρίτσιο να αρμέγουν γάλα από τις καρύδες – αυτοί θέλουν να διατηρήσουν τη στενή τους συγγένεια με τον πίθηκο και αρνούνται να πλησιάσουν το ανθρώπινο είδος! έτσι είναι... άμα το'χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες, θα τις κουβαλάς όπου κι αν πας...

…κι όχι τίποτα άλλο, αλλά την Παρασκευή πρέπει να ξαναπάω στο ΙΚΑ… ωχ Παναγία μου!

Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008

Θελω να γραψω, αλλα τι;

…έτσι νιώθω όλη μέρα…

..θέλω να γράψω, σημαίνει θέλω να εξωτερικεύσω πράγματα, θέλω να απλώσω γέφυρες επικοινωνίας, θέλω αλισβερίσι ρε παιδί μου…

..αλλά τι; σημαίνει ότι δεν κυριαρχεί κάποια σκέψη, είναι όλες μαζί κρεμασμένες σαν τσαμπιά στο αμπέλι του μυαλού μου… ώριμα, νόστιμα, μεθυστικά..

..ίσως φταίει και ότι τον τελευταίο μήνα τον περισσότερο χρόνο μου τον απορρόφησε η δουλειά… το καθήκον με κάλεσε και αφού προτίθετο να με ανταμείψει καλά.. δήλωσα παρούσα… έσκυψα για λίγο και άρχισα να σπάω πέτρες… το ανησυχητικό είναι ότι δεν με πείραξε ιδιαίτερα… εντάξει, για να είμαι ειλικρινής στην αρχή μέχρι να βρω το τέμπο, ήμουνα μες στη γκρίνια σκεφτόμουνα ο,τιδήποτε ΑΛΛΟ θα μπορούσα να κάνω εκτός από το να δουλέψω… ακόμα και το κατούρημα μου φαινότανε θαυμάσια αφορμή για απόδραση :)) σιγά-σιγά όμως άρχισα να παράγω – για δημιουργία ούτε λόγος – σαν καλοκουρδισμένο στρατιωτάκι…

…είναι κι αυτή η σχέση με το χρήμα που αναπτύσσω και δεν μ’αρέσει καθόλου… αλλά μου βγαίνει φυσικά… δεν προλαβαίνω να σκεφτώ.. σαν την αναπνοή ένα πράγμα… όταν μου προτείνουν να κάνω κάτι, με όρους εργασίας φυσικά… δηλ. σαφείς και απαράβατες προϋποθέσεις, εάν δεν υπάρχει αμοιβή που να με ικανοποιεί αρνούμαι πεισματικά…όλο και πιο σπάνια μου προκύπτουν πράγματα που θα τα έκανα για το ονόρε… επειδή γουστάρω ρε παιδί μου… έτσι απλά.. επίσης, εκτός από αυτό θεωρώ ότι η εκάστοτε αμοιβή ή έστω ανταμοιβή συμβολίζει την εκτίμηση που τρέφει ο άλλος για σένα ως επαγγελματία… αυτή η σκέψη έχει καρφωθεί μόνιμα πλέον στο μυαλό μου…

..εκτός από δουλειά… το’ ριξα στο διάβασμα.. σπάνιο πράγμα… πέτυχα όμως ένα βιβλίο που μου φάνηκε ενδιαφέρον και δεν μπορούσα να περιμένω… το «Ως εκ θαύματος» του Κων/νου Τζούμα, τύπου αυτοβιογραφία, δεν το έχω τελειώσει ακόμα… τι το ήθελα!? με ξεμυάλισε τελείως… ο τελευταίος Έλληνας εστέτ – έτσι τον αποκαλούν συχνά – ένας αθεράπευτος μπουρζουάς που είχε πάντα το μυαλό του στην καλοπέραση, την τέχνη - της ζωής και την άλλη – και η ζωή του μοιάζει με ταινία… ίσως ακολουθήσει το βιβλίο, ποιος ξέρει; διαβάζω κανένα 3ωρο το βράδυ και πού να κοιμηθώ μετά; με τέτοιο κοσμοπολίτικο ντοπάρισμα; θέλω να σηκωθώ, να ντυθώ μέχρι και φαμ-φατάλ και να χαθώ στα στέκια που συχνάζουν οι Τζούμες σήμερα… …αντ’ αυτού κοιτάζω την πυτζάμα μου, τύπου Woonie the Pooh και αναρωτιέμαι πόσο καλά είναι κρυμμένη η μποέμικη φύση μου?!

…oh! yes, I am the great pretender…

(θα συμφωνήσω με τον Τζούμα στην εισαγωγή του βιβλίου)

...αυτό ήταν…

..τελικά έγραψα… αλλά τι; :)

Δευτέρα 24 Μαρτίου 2008

Ο δρομος της ενοτητας

Ξεχώρισα από τη διεθνή επικαιρότητα τις ταραχές στο Θιβέτ, λόγω της ιδιαιτερότητας αυτού του έθνους αλλά κυρίως λόγω της στάσης του πνευματικού τους ηγέτη..

Εντύπωση μου προκάλεσε η δήλωση του Δαλάι Λάμα ότι θα παραιτηθεί από την πνευματική ηγεσία των Θιβετιανών, εάν η κατάσταση επιδεινωθεί στο Θιβέτ… που είναι σαφώς ενδεικτική της θέσης του απέναντι στον τρόπο διαμαρτυρίας των Θιβετιανών και στα πιθανά σενάρια που τον θέλουν υποκινητή των ταραχών και υπονομευτή της Κινεζικής κυριαρχίας στην περιοχή…

Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου προκάλεσε η συνέχεια της δήλωσής του...


«Οφείλουμε να οικοδομήσουμε καλές σχέσεις με τους Κινέζους. Η βία είναι κακό. Δεν πρέπει να αναπτύσσουμε αντικινεζικά αισθήματα. Πρέπει να ζήσουμε μαζί. Η ανεξαρτησία δεν περιλαμβάνεται στην ημερήσια διάταξη» είπε ο Δαλάι Λάμα στους δημοσιογράφους…

Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί τις προθέσεις του Δαλάι Λάμα για τους πιστούς του… που δεν είναι άλλες από το να εξασφαλίσει την πολιτιστική και θρησκευτική αυτονομία των Θιβετιανών, αλλά όχι την απόσχιση από την Κίνα… δεν ξέρω αν αυτή η εκδοχή μπορεί να ικανοποιήσει τους Θιβετιανούς, όμως ξέρω ότι είναι ότι πιο σοφό άκουσαν τα αυτιά μου από στόμα ηγέτη τον τελευταίο καιρό…

Σε μια εποχή που σχεδόν κάθε δεκαπενθήμερο γεννιέται ένα καινούργιο κράτος, λαοί διεκδικούν ή επινοούν εθνικές ταυτότητες και βαδίζουν προς μια αβέβαιη ανεξαρτησία σε μια προσπάθεια αυτοπροσδιορισμού και πάντα ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον, η παραπάνω δήλωση του Δαλάι Λάμα σκάει πραγματικά σαν βόμβα...

Υπάρχει κι άλλος δρόμος λοιπόν, εκτός της ανεξαρτησίας αμφιβόλου ποιότητος υπό την αιγίδα των κακών λύκων της παγκόσμιας κοινότητας... 2.000 νεαροί Θιβετιανοί είχαν συγκεντρωθεί έξω από την κατοικία του πνευματικού τους ηγέτη στην Νταραμσάλα κρατώντας ινδικές, θιβετιανές και αμερικανικές σημαίες (!!!).. αν υποψιαστώ ότι η Αμερική θα βάλει πόδι και στο Θιβέτ και μάλιστα με τις ευλογίες των μοναχών, οι υποψίες ότι ο αντίχριστος ζει και βασιλεύει πια ανάμεσά μας, θα γίνουν βεβαιότητα…

Ναι, υπάρχει ο δρόμος της ενότητας με αμοιβαίες υποχωρήσεις, φυσικά, και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα… αλίμονο σε όποιον δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι η πολυεθνική συνύπαρξη λειτουργεί μόνο κάτω από αυτές τις συνθήκες… καλά θα κάνει η Κίνα να το χωνέψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και να ανταποκριθεί θετικά στην πρόσκληση του Δαλάι Λάμα για επίλυση των διαφορών, αν δεν θέλει να γίνει το Θιβέτ η Αχίλλειος πτέρνα της...

Πηγή ειδήσεων: http://world.flash.gr

Τετάρτη 19 Μαρτίου 2008

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

[Η αλήθεια είναι ότι όταν άκουσα την είδηση για το «συμβόλαιο συμβίωσης» την βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα και ήθελα να γράψω κάτι γι’ αυτό… εν τω μεταξύ όμως, περνώντας από το blog The Pan Within ενημερώθηκα για την παρακάτω διαμαρτυρία και θεώρησα πιο χρήσιμο να συμμετάσχω σε αυτή αναρτώντας το σχετικό κείμενο]

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Αρκετοί απ' αυτούς τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο. Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου. Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩN

Όποιος συμφωνεί, το αναρτά ή το προωθεί.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007

Perfect Day

Just a perfect day,
Drink Sangria in the park,
And then later, when it gets dark,
We go home.
Just a perfect day,
Feed animals in the zoo
Then later, a movie, too,
And then home...


…τραγουδά ο Lou Reed και κλωτσά το κουβάρι με τις σκέψεις μου που ξετυλίγεται για να μου φέρει στο μυαλό μια τέλεια μέρα, ή καλύτερα μια – σχεδόν – τέλεια μέρα, αφού πάντα υπάρχουν περιθώρια τελειοποίησης ή/και αναθεώρησης του τέλειου, όπως το γνωρίζαμε μέχρι πρόσφατα...

…κατ’ αρχήν, εννοείται ότι σε μια τέτοια μέρα δεν έχει καμία θέση η δουλειά, παρά μόνον αν είναι να εισπράξεις δεδουλευμένα (τα μάτια σου κάνουν τζακ-ποτ με δολαριάκια να στριφογυρίζουν πάνω-κάτω ενώ αστραποβολάς από φιλαργυρία), να κλείσεις συμφωνία για καμιά ενδιαφέρουσα – οικονομικά ντε – δουλειά ή ιδανικά να σου ανακοινώσουν ότι σου δίνουν άδεια μετ’ αποδοχών για τον επόμενο χρόνο ώστε να βρεις χρόνο για ομφαλοσκόπηση, που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι καθόλου επικερδής δραστηριότητα, αντιθέτως καταπίνει πόρους αμάσητα όταν γίνεται σωστά…

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.


…αφού ξεμπέρδεψες με τη δουλειά, δεν έχεις καμία δικαιολογία να ξυπνήσεις πριν τις 2… έτσι μόλις χαράξει μεσημέρι, ανακλαδίζεσαι αργά και νωχελικά και περιμένεις τον εγκέφαλο να ανάψει πράσινο για να αρχίσει η κυκλοφορία… ακολουθεί το πρελούδιο μιας τέλειας ημέρας, μηχανικές κινήσεις μεν, απόλυτα εναρμονισμένες δε με μια συνωμοτική μελωδία ευτυχίας, καθώς οι πιθανότητες να εκπληρώσεις κάθε σου καπρίτσιο σήμερα είναι σκανδαλιστικά πολλές...

…το σώμα σου αντιδρά αμέσως με ευχαρίστηση στη μυρωδιά του αχνιστού καφέ, το στομάχι σου συσπάται ανυπόμονα στη θέα της φρέσκιας σοκολατόπιτας, ενώ τα χέρια σου προετοιμάζουν ευλαβικά μικρές ρουφηξιές αρωματικού καπνού… εννοείται πως μια τέτοια μέρα, όλα τα απαραίτητα βρίσκονται σε αφθονία στο σπίτι – γάλα, καπνός/χαρτάκια, καφές, γλυκά – δεν ξυπνάς και με την τσίμπλα στο μάτι να τρέχεις σε περίπτερα και μίνι-μάρκετ για ανεφοδιασμό… αυτά συμβαίνουν μόνο τις ημέρες που γιορτάζουμε τον πολιούχο Μέρφυ – μακριά από εμάς…

Just a perfect day,
Problems all left alone,
Weekenders on our own.
It's such fun.
Just a perfect day,
You made me forget myself.
I thought I was someone else,
Someone good.

[αυτό το τραγουδάμε δις γιατί μας αρέσουν οι στίχοι…]


…έχοντας αφιερώσει τουλάχιστον μία ώρα στο πρωινό σου, αισθάνεσαι έτοιμος να συνδεθείς με το μηχάνημα υποστήριξης ζωής - τον υπολογιστή σου, τι άλλο?! - τον ανοίγεις (εάν υποθέσουμε ότι τον έκλεισες και ποτέ) και όσο καθρεφτίζεσαι στην TFT, σκέφτεσαι τις αγαπημένες σου ιστοσελίδες και αναρωτιέσαι όλο προσμονή τι καλούδια σου επιφυλάσσουν για σήμερα... ιδανικά, πέφτεις πάνω σε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα – χωρίς καμία πρακτική αξία συνήθως και αυτό είναι που το καθιστά άκρως ενδιαφέρον μια τέτοια μέρα - που αναπτύσσεται κάπου, κάποτε, από κάποιον blogger, και πυροδοτεί μια ιδιαιτέρως ζωηρή φιλοσοφική συζήτηση… ξέρετε τώρα, από αυτές του τύπου "η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα;" που μπορεί να διαρκέσει 2-3 ώρες και να προσφέρει στο πνεύμα σου τη σουηδική που έχει ανάγκη για να κρατιέται σε φόρμα... ικανοποιημένος από το virtual socializing, απομακρύνεσαι από τον υπολογιστή σου σαν χορτασμένη τίγρης…

…είναι ήδη απόγευμα… δηλ. η ώρα της ανοιχτής γραμμής επικοινωνίας με καμιά φιλενάδα για λίγο ανώδυνο gossiping που μπορεί να παραδώσει τη σκυτάλη σε ευκαιριακό shopping ή μανικιούρ ή άλλου είδους εφήμερου beaute… ώρες που μπορεί να μην είναι δημιουργικές οι ίδιες, αλλά είναι θρεπτικότατες για τη δημιουργικότητά σου για να μην αναφέρω τη θηλυκότητά σου που είναι συνήθως ριγμένη από πλευράς ρόλου στο σενάριο της ζωής σου…

Oh it's such a perfect day,
I'm glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

…και πριν καλά-καλά στεγνώσει το βερνίκι νυχιών, ήρθε το βράδυ… η ώρα που είσαι πιο ευάλωτη, τότε που η μοναξιά από καχεκτική φιγούρα που έσερνε με το ζόρι τα πόδια της όλη μέρα, θεριεύει και μόλις που χωράτε και οι δύο στον ίδιο σπίτι… ουστ!! δεν θα μου χαλάσεις τη μέρα, σκέφτεσαι… κάτι θα βρω να σε ξορκίσω… πιάνεις την πρώτη ταινία που φτάνουν τα χέρια σου και ταΐζεις το DVD… ωραία, το μυαλό το απασχολήσαμε, τώρα πρέπει να απασχολήσεις και το στόμα σου με κάτι, κατά προτίμηση ελαφρύ… το τελευταίο μου χούι είναι ο πασατέμπος, προκειμένου να μην τρώω το βράδυ μπροστά στην τηλεόραση και χτυπήσει tilt η ζυγαριά καμιά ώρα…

…καθώς η ώρα περνά και οι τίτλοι του έργου πέφτουν νυσταγμένοι, εσύ μοιάζεις με μεταξοσκώληκα χωμένο στο κουκούλι του έτσι όπως έχεις διπλωθεί με την κουβέρτα… ο Μορφέας σε παίρνει αγκαλιά και μόλις που προλαβαίνεις να ψιθυρίσεις τους τελευταίους στίχους…

You're going to reap just what you sow,
You're going to reap just what you sow,
You're going to reap just what you sow,
You're going to reap just what you sow

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2007

Διανοια vs. συναισθηματικης νοημοσυνης

…από τη μία έχουμε την ανεπτυγμένη διάνοια, όπως κι αν εκφράζεται αυτή, μέσα από τις επιστήμες, τις τέχνες ή απλά την ίδια τη ζωή που έχουν αναγάγει σε τέχνη και επιστήμη οι φέροντες το υψηλό ΙQ… οι ικανότητές τους και οι απότομες στροφές που τόσο δεξιοτεχνικά παίρνουν με το μυαλό τους, αποτελούν πόλο έλξης για τους εκλεκτούς που τους καταλαβαίνουν αλλά και για πολλούς που δεν τους καταλαβαίνουν αλλά τους θαυμάζουν… μην σας πω ότι όσο πιο ακαταλαβίστικους τους βρίσκουν τόσο περισσότερο τους θαυμάζουν… μην ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη φύση όσο και αν έχει μελετηθεί είναι συχνά ανεξήγητη...τους ξεχωρίζεις εύκολα τις περισσότερες φορές γιατί σε πρώτο επίπεδο η εμφάνισή τους προδίδει κάτι το διαφορετικό… η πρώτη εντύπωση μπορεί να είναι και απωθητική… οι διάνοιες ουδέποτε έδειξαν το παραμικρό ενδιαφέρον για την εξωτερική τους εμφάνιση ή αλλιώς δεν διαθέτουν ίχνος φιλαρέσκειας, προτιμούν να την καθίζουν στο εδώλιο ως κατηγορούμενη για τις ασυγχώρητες αμαρτίες της ελαφρότητας και της στέρησης περιεχομένου… κάτι το οποίο πάντα μου έκανε εντύπωση καθώς η αισθητική έχει απασχολήσει και ως φιλοσοφική έννοια διάφορους στοχαστές, δεν παύει όμως να είναι αδιάφορη για τους σκεπτόμενους υψηλής τάσης..

…εάν δεν τους καταλάβεις αμέσως – ίσως έχουν καλό στυλίστα – θα τους καταλάβεις τα αμέσως επόμενα κλάσματα του δευτερολέπτου... οπότε και θα σε αιχμαλωτίσουν με την ευγλωττία, την οξύτητα αλλά και την ευρύτητα πνεύματος που διαθέτουν και πιθανότατα τις ειδικές τους γνώσεις, εάν είσαι από τους τυχερούς που μπορούν να τις μοιραστούν μαζί τους... τα προβλήματα, ωστόσο, ξεκινούν όταν γίνει η πρώτη απόπειρα επαφής με το συναισθηματικό τους κόσμο... εκεί (συνήθως) σε περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη με πολλά πρόσωπα.. αυταρχισμός, έλλειψη υπομονής και κατανόησης απέναντι σε <διαφορετικές> θέσεις ζωής, νοσηρή εγωπάθεια, ακόμα και παραβατικές συμπεριφορές, όπως αλκοολισμός, έλλειψη ευαισθησίας σε ζητήματα που δεν κρίνονται σημαντικά από τους ίδιους και, και, και... θα μου πείτε οι διάνοιες πάντα ήταν ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες και εγώ απλά θα συμφωνήσω μαζί σας…

…από την άλλη μεριά έχουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη… μπορεί μια παρτίδα σκάκι μαζί της να διαρκεί 7 λεπτά μαζί με το διάλειμμα, αλλά είναι αυτή που ξέρει να αποκρυπτογραφεί όλους τους τόνους της φωνής σου και κάθε βλέμμα που προβάρεις στο ακριβές συναίσθημα που τα προκαλεί… χωρίς λόγια και κινήσεις περιττές… και γνωρίζει ενστικτωδώς και τον κατάλληλο χειρισμό τους… μοναδικό χάρισμα.. ίσως στο σχολείο να έμεινε μεταξεταστέα κανα δυο χρονιές, αλλά στο σχολείο της ζωής σκίζει... εκφράζει μια άλλη μορφή αντίληψης της οποίας η αξία αναγνωρίστηκε πρόσφατα σχετικά, αλλά αποδείχθηκε κρίσιμος παράγοντας επιτυχίας… αντισταθμίζει την απουσία (ίσως) βαθύτερων προβληματισμών με την αποτελεσματικότητα στις καθόλου ευκαταφρόνητες απαιτήσεις της καθημερινής ζωής.. άλλα προσόντα!? αποφασιστικότητα - δεν υποφέρει αιωνίως από διλλήματα που τροφοδοτούνται από την πολύ και άχρηστη σκέψη - αμεσότητα στην έκφραση συναισθημάτων – ναι, μου αρέσουν οι διακοπές στο βουνό, τέλος! …χωρίς if, then, else.. - υψηλός δείκτης ανθρωπιάς, συγκινείται με τα συγκινητικά, στεναχωριέται με τα στενάχωρα, χαίρεται με τα χαρούμενα και όλα αυτά μαζί μας κάνουν έναν αληθινό άνθρωπο που χαίρεσαι να τον έχεις φίλο, σύντροφο, μάνα, πατέρα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...

…τελικά είναι αντιστρόφως ανάλογες μεταξύ τους – όπως δυστυχώς έχω πειστεί - ή δεν συνδέονται με κανένα τρόπο - όπως ανέφερε σε κάποιο άλλο post ο φίλος koulpa?! και μάλιστα είχε αρχίσει μια ενδιαφέρουσα επιχειρηματολογία…