Ο ΜΙΚΡΟΣ ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΑΣ

[…μετά από άλλη μια απέλπιδα προσπάθεια για διάβασμα, των Δύσκολων Ερώτων του Καλβίνο αυτή τη φορά, το μόνο που παρήγαγε ο νωθρός εγκέφαλός μου ήταν μια φαντασιακή ιστορία από τις φετινές διακοπές… κατά τα άλλα βαρέθηκα αφόρητα και τον Καλβίνο και τους Δύσκολους Έρωτές του… τι φταίω κι εγώ;]

Γκααπ! ..άφησε την τελευταία παραγγελία πάνω στο τρύπιο τραπεζομάντηλο, που ανέμιζε περήφανο τις τρύπες του στον θαλασσινό αέρα, δύο φραπέδες και νερά, κι έφυγε τρέχοντας προς τα μέσα… εκεί που είχε φύγει εδώ και πολύ ώρα με τη σκέψη του …πίσω της έτρεξαν οι κατάμαυρες μπούκλες του, τα μελαμψά του πόδια και τα μακριά του χέρια που τον κρατούσαν σε ισορροπία έτσι όπως καταχεριάζαν τον αέρα… ένα μαυροτσούκαλο που δημιουργούσε μια τόσο ωραία αναταραχή γύρω του δύσκολα θα το αγνοούσες…

…σε λίγο ένα ζευγάρι σαγιονάρες εκτοξεύτηκαν στο νερό μπροστά στα τρύπια τραπεζομάντηλα - πάει τελείωσε ο μικρός είχε ταλέντο στη φασαρία - και ακολούθησε η έξοδός του και η έκπληξή μου... βγήκε από την ξύλινη παράγκα τουλάχιστον σαν μικρός αυτοκράτορας, χωρίς συνοδεία ωστόσο, αλλά με όλη τη μεγαλοπρέπεια… σαν να ακολουθούσε ξαφνικά ένα μαλακό τέμπο, οι κινήσεις του έγιναν απαλές και μου έφερναν μια μικρή ανατριχίλα καθώς τις παρακολουθούσα…

…περπάτησε αργά μέχρι το νερό και μπήκε μέχρι τα γόνατα … φόρεσε τη μάσκα του που δάμασε εκείνη την αφάνα που είχε για μαλλί και άφησε να φανεί το μέτωπό του… τα βατραχοπέδιλα έπλεαν δίπλα του χωρίς να τολμούν να ξεμακρύνουν κι εκείνος είχε δώσει όλη του την προσοχή στο ψαροντούφεκο που κρατούσε στα χέρια του… καμία σχέση με τα φραπεδονερά που κουβαλούσε μέχρι πριν λίγο… το ψαροντούφεκο είχε γίνει η προέκταση του κορμιού του… ένιωθες το δέος του καθώς το αγκάλιαζε και ετοιμαζόταν για τη βουτιά του… σαν βιολιστής που κουρδίζει το βιολί του … βουτηγμένος στο νερό…

…φόρεσε τα βατραχοπέδιλα, κατέβασε τη μάσκα του που έκανε τις μπούκλες του να τιναχθούν σαν ελατήρια πάλι κι έπεσε απαλά στο νερό… αυτό ήταν… ούτε εντυπωσιακά μακροβούτια, ούτε τίποτα… γλίστρησε και χάθηκε κάτω απ’ το νερό… περιέργως ένιωθα ότι τον ακολούθησα κι ας μην έβλεπα πια παρά μόνο την έξοδο του αναπνευστήρα του… με είχε παρασύρει με τις χορευτικές κινήσεις του μαζί του στο βυθό… τώρα βλέπαμε μαζί όλα όσα έκρυβε η θάλασσα μέσα της και ψάχναμε ο καθένας για το θησαυρό του…

…εκείνος κανένα καλό ψαράκι, έστω κανένα χταπόδι… εγώ πάλι κανένα χαμένο δαχτυλίδι του Τάδε και της Τάδε, που η Τάδε το πέταξε στη θάλασσα αφού εκείνος τη χώρισε κάτω από την ομπρέλα που την προστάτευε μόνο από τον αδυσώπητο ήλιο και όχι από τον αδυσώπητο Τάδε… ή αχινούς που τους ξεραίνεις στον ήλιο κι αποκτούν εκείνα τα ωραία χρώματα και τους κουβαλάς σαν τρόπαια από την επιδρομή σου στις παραλίες …

…δεν έχω βουτήξει ποτέ με παρέα – και μόνη μου πάνε πολλά χρόνια - αλλά ήταν σαν να ήξερα όλα τα κόλπα…

…ένα δυνατό σφύριγμα διέκοψε το ταξίδι μας στο βυθό πάνω που δεν είχαμε βρει τίποτα… ο πατέρας - μάλλον - του μικρού ψαροντουφεκά έκρινε πώς αρκετά σουλατσάρισε στο βυθό.. άρχιζε να σουρουπώνει και θα πλάκωνε η βραδινή πελατεία… τέρμα οι φραπέδες, τώρα είχαν σειρά οι μπύρες και τα ούζα… και ο μικρός πρίγκηπας θα γινόταν πάλι Σταχτομπούτος στη Χρυσή Ακτή που σήμερα δεν του χάρισε καμία συγκίνηση…

…δεν πειράζει μικρέ μου, η θάλασσα θα είναι πάντα εκεί… ευτυχώς όχι και οι θαμώνες του μαγαζιού… ;)

Στιγμιοτυπα θερινης νυκτος

…ήσυχο και ανέλπιστα δροσερό και το αποψινό βράδυ, μου θυμίζει κάτι παμπάλαια καλοκαίρια προ 25ετίας και βγάλε, όταν περνούσαμε οικογενειακώς το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού στην Αθήνα, αφού οι γονείς εργάζονταν και οι δύο, παπουδογιαγιάκες δεν μας είχαν μείνει, και εξοχικό απέκτησε η οικογένεια μετά από πολλά χρόνια αποκεφαλισμένων επιθυμιών στο βωμό του οικογενειακού ονείρου για λίγα τετραγωνικά παραθαλάσσιου ευ ζην…

…το σπίτι απόψε μου μυρίζει έντονα παρελθόν, χωρίς ωστόσο άμεσες αναφορές σε αυτό... περισσότερο συμβολικές θα έλεγα ότι είναι.. κάποιες κινήσεις - ναι, σίγουρα κάποιες κινήσεις - είναι ξεπατικωμένες από τότε... οι κουρτίνες ξεσηκώθηκαν από τον αέρα και τινάζουν από πάνω τους τη σκόνη που μοιάζει να ήρθε για να μείνει… περιφέρω το σαρκίο μου άσκοπα και κάπου-κάπου ξεμυτίζω στη βεράντα για μια γερή δόση δροσιάς… φοράω μια παλιά νυχτικιά που κοντεύει να λιώσει πάνω μου αλλά έχω εμμονή μαζί της τους καλοκαιρινούς μήνες και, χωρίς να το θέλω, μου θυμίζω τη μάνα μου! …σε όλα εκτός από το άσκοπο σουλάτσο… δεν τη θυμάμαι ποτέ να χαράμισε ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή της… ίσως με τα δικά μου κριτήρια να χαράμισε πολύ περισσότερο αλλά και αυτό διαπραγματεύσιμο μου φαίνεται πια…

…καθόμαστε στο χωλ… οι γονείς μου στο ντιβάνι, με τον πατέρα μου ξαπλωμένο στα πόδια της μάνας μου να του χαϊδεύει τα μαλλιά… μιλάμε για πολύ οριεντάλ σκηνικό… εγώ κάθομαι στο μωσαϊκό και ο αδερφός μου στο βάθος, στο δωμάτιό του ακούει μουσική... α! έχουμε κι εμείς μουσική.. ένα μικρό ραδιοφωνάκι που παίζει κυρίως ελληνική μουσική και είμαι σίγουρη ότι η μάνα μου το έχει ράψει στη φανέλα του πατέρα μου... πάντα στην ίδια θέση... πάντα ελληνικά... πάντα εκείνος σιγοτραγουδά ενώ απολαμβάνει τα χάδια της οδαλίσκης του…

…τα μάτια μου ψάχνουν τη βεράντα… ακουμπώ στα κάγκελα και αφουγκράζομαι τη γειτονιά… χαζεύω την πλατεία που δεσπόζει και πάλι καθαρό και στοχαστικό το άγαλμα του Χαλεπά – εκεί έτρεχα και έπεφτα εναλλάξ, πάντα υπό το άγρυπνο μάτι του πατέρα μου – τότε έμοιαζε ολυμπιακών διαστάσεων, πρόθυμη να συνωμοτήσει και με την πιο ακραία παιδική φαντασία… στο τέλος κάθε περιπέτειας με περίμενε ένα παγωτό χωνάκι για τρόπαιο και επιστροφή στο σπίτι σχεδόν πάντα με το ζόρι…

…δεν ξέρω το αντίδοτο στη νοσταλγία, όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω ας με διαφωτίσει… :)

γ α λ α ζ ο α ι μ α τ η

Με ένα της κύμα μόνο στερεύει μια ζωή

Ένα της κύμα πάλι απλώνει υδάτινο χαλί

Δεν φτάνει να την αγαπάς, πιότερο να τη λογαριάζεις

Στην αγκαλιά της σαν γυρνάς, μαζί της στοίχημα μην βάζεις

Φιλιά και χάδια δροσερά, σε παρασύρουν στα βαθιά της

Παλιούς, κρυμμένους θησαυρούς γεμάτη είναι η καρδιά της

Έναν κουρσάρο καρτερεί να έρθει να την κλέψει

Να την δαμάσει, αν μπορεί, κι η γη ας ορφανέψει.

Φευγα

…τελευταία έχω πάλι τάσεις φυγής… όχι ότι με εγκαταλείπουν και ποτέ… έχω μάθει πια να ζω με αυτές… απλά μερικές περιόδους ναρκώνονται και δεν με ενοχλούν… τώρα όμως ξύπνησαν και με τραβάνε από το μανίκι… άρχισα πάλι να φαντασιώνομαι μια παρένθεση ζωής… από μικρό παιδί τα ίδια… συνέχεια φαντασιώνομαι παρενθέσεις στην κανονική ζωή μου… σε βαθμό που η κανονική ζωή μου μοιάζει πια με παρένθεση στις φαντασιώσεις μου… ίσως φταίει και το γεγονός ότι στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν εξερευνητής – λέει – και κυνηγός κεφαλών – ξαναλέει – όπως ανακάλυψα πρόσφατα…

…μερικές φορές σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να ζω έτσι… transit δηλαδή… δεν είναι τόσο η ανάγκη να γνωρίσω μέρη άγνωστα και συναρπαστικά… ή να κάνω ταξίδια αναψυχής… όσο το να στήσω μια μικρογραφία ζωής για 3-6 μήνες κάπου που δεν ξέρω κανέναν… να τα κάνω όλα από την αρχή… να τους δώσω τη γεύση που θέλω… να τα απολαύσω ως το μεδούλι… και στο τέλος, να τα αφήσω… πριν προλάβουν να ξεφτίσουν, να γίνουν ρουτίνα, να γίνουν δικά μου…

…αυτή η αίσθηση του προσωρινού είναι πραγματικά λυτρωτική… δεν σε αφήνει καν να αρχίσεις να πλέκεις το πουλοβεράκι της ζωής σου στο μυαλό σου… ζεις πραγματικά το σήμερα… όλα ακολουθούν τους δικούς τους ρυθμούς μέχρι την ώρα που θα γυρίσεις την πλάτη και θα τα αφήσεις πίσω σου… άλλη μια παρένθεση θα κλείσει…

Παμε Χαβαη

Κι αφού χορτάσαμε σεξ για κάμποσο καιρό – θέλω να πιστεύω ότι δεν θα μας απασχολήσει ξανά μέχρι το καλοκαιράκι – ας πάμε και κανένα ταξιδάκι :)

..κάτι ο kakaskimos που με γαργάλησε με την Κούβα, κάτι η αντανάκλαση που μας ξεσήκωσε για το Λονδίνο.. εε πολύ ήθελα!? σκέφτηκα να φτιάξω ένα post με τους αγαπημένους μου προορισμούς… εννοείται ότι η λίστα παραμένει ανοιχτή όσο ζω και αναπνέω… από τότε που ξεκίνησε όμως αυτή η λίστα, πολλά άλλαξαν στον τρόπο που σκέφτομαι τον κόσμο και τη θέση μου μέσα σε αυτόν… οι μεγαλύτερες ίσως ανατροπές αφορούν πια τη διάθεσή μου να ταξιδέψω σε χώρες με «σκληροπυρηνική» μουσουλμανική κουλτούρα, χώρες που μαστίζονται από φτώχια, π.χ. οι Ινδίες, ή τέλος πάντων σε χώρες όπου θα νιώθω σαν τη μύγα μες στο γάλα… για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι χρειάζομαι χλιδή ή ανέσεις δυτικού τύπου όπου πάω... μου είναι αδύνατον όμως να κάνω τουρισμό μέσα στη μιζέρια και την εξαθλίωση των άλλων – την πραγματική, όχι σε σχέση με το δυτικό τρόπο ζωής - ή κάτω από συνθήκες αστυνόμευσης… για μένα οι ωραιότερες εμπειρίες ενός ταξιδιού περιλαμβάνουν και τη συναναστροφή με τους ντόπιους και προϋποθέτουν ότι μπορώ να κινούμαι ελεύθερα και με ασφάλεια ανάμεσά τους… κάτι που δεν ένιωσα στο ταξίδι μου στην Τυνησία και αυτό στάθηκε αφορμή να γίνω πολύ επιφυλακτική πλέον με τις μουσουλμανικές χώρες που ζούνε σε άλλο χωροχρόνο…

…ωστόσο, το παραπάνω slide show έχει απ’ όλα.. εύχομαι να το απολαύσετε όσο κι εγώ.. έβαλα και ένα από τα τελευταία τραγουδάκια της Άλκηστης που τραγουδάω συνέχεια αυτό τον καιρό :)

Φτου ξελεφτερια!

…έριξα την τελευταία ματιά για διορθώσεις που (σίγουρα) διέφυγαν της προσοχής μου, έκλεισα αρχεία, οδηγίες, εργαλεία και κάθε λογής πορτοπαράθυρο και έστειλα τα παραδοτέα όσο πιο μακριά γίνεται με τη σχετική ευχή που δίνουμε αφειδώς εμείς οι Έλληνες – μαγικό μου φαίνεται ακόμα το πώς μπορείς να στείλεις οτιδήποτε σε ψηφιακή μορφή 2.300 km μακριά σε ένα χασμουρητό, μια τζουρίτσα από το τσιγάρο σου ή τέλος πάντων σε άλλες μικρομονάδες μέτρησης του χρόνου – τι κρίμα που δεν μπορούμε ακόμα να καβαλήσουμε την ευρυζωνικότητα και να καλπάσουμε εύκολα και ανέξοδα στον προορισμό που λαχταράμε ανά πάσα στιγμή... μόνη μου ελπίδα ο διακτινισμός... μα τι κάνει αυτή η επιστημονική κοινότητα πια?!

…έμεινα να χαζεύω το πακέτο καθώς απομακρυνόταν και να ονειρεύομαι πώς θα μπορούσα να ζιπαριστώ και να επισυναφθώ σε ένα μήνυμα που θα με ταξιδέψει εντός ολίγων στιγμών πάνω στους ευρυζωνικούς χάρτες και θα με αφήσει σε μια γωνιά του Λονδίνου για μια επίσκεψη αστραπή στο Camden Town όπου θα αναπνεύσω μποεμ αέρα και θα ψωνίσω την γκαρνταρόμπα της σεζόν, μια γρήγορη γεύση από βασιλικό Λονδίνο στο Westminster και πρόχειρο finger food σε ένα από τα πολλά εστιατόρια του Soho.. και γεμάτη πολυπολιτισμικές εικόνες να επιστρέψω πάλι στη βάση μου χωμένη σαν λαθρομετανάστης στα βαγόνια της ευρυζωνικότητας...

…και αφού ενέδωσα στο ανέφικτο, άρχισα να επανέρχομαι σταδιακά στην πραγματικότητα που έσκαγε μύτη στις χαραμάδες του μυαλού μου... ελεύθερος χρόνος, ύπνος κατά βούληση, γράψιμο, χάζεμα, τα λουλούδια μου, ο μικρόκοσμός μου άρχισε να χοροπηδάει ατάκτως στο μυαλό μου… και η πρώτη αίσθηση ευφορίας τύλιξε σαν φλόγα την καρδιά μου... άκουγα την αρμαθιά με τα κλειδιά του δεσμοφύλακα να κουδουνίζουν όλο και πιο δυνατά καθώς πλησίαζε το κατώφλι της ελευθερίας μου… σαν κατάδικος που εξέτησε την ποινή του και είναι έτοιμος για το ραντεβού με τη ζωή του έξω από τα κάγκελα...

…θα σκεφτεί κανείς - έτσι όπως τα γράφω - ότι έχω κακή σχέση με τη δουλειά μου και θα έχει εν μέρει δίκιο… έχω κακή σχέση με οποιαδήποτε δουλειά για τον απλούστατο λόγο ότι γίνεται εις βάρος του ελεύθερου χρόνου μου... χαχα.. έχω ξανατοποθετηθεί πάνω στο θέμα στο παρελθόν... αν η δουλειά ήταν καλό πράγμα δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε... η αλήθεια είναι ότι η αγαπητή diVa το έθεσε ά ρ ι σ τ α σε απάντηση σχολίου στο πρόσφατο ποστ «Ομολογώ εις άφεση αμαρτιών» (http://www.e-diva.eu/2007/10/blog-post_09.html)

«Δυστυχώς η επιθυμία για Γνώση όμως λειτουργεί με τον χρόνο όπως ο έρωτας με τον γάμο. Η καθοδηγούμενη μάθηση εντός χρονικών ορίων σκοτώνει την επιθυμία».

…εεε εγώ θα το πάω ένα βήμα παραπέρα… και στη θέση της γνώσης βάζουμε τη δουλειά και αντί της καθοδηγούμενης μάθησης έχουμε τις απαράβατες προθεσμίες και την εφιαλτική καταγραφή της παραγωγικότητας… σαν τα νούμερα της ΑGB ένα πράγμα... πώς να είσαι δημιουργικός υπό τέτοια πίεση!? και άντε πες ότι είσαι... για πόσο?!

Idle Mode: On, για πόσο δεν ξέρω…

Υ.Γ. ..μου έλειψες πολύ μικροχαϊδεμένο μου blog καθώς και η συναναστροφή με τους απανταχού bloggers..

Στην κουζινα, το σαλονι των μικροαστων

… διαδραματίζονται οι ζωές μας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου… όχι πως λείπουν τα σαλόνια από τα μικροαστικά μας σπίτια – άντε τη δεύτερη γενιά των μεσοαστικών σπιτιών – και σαλόνι έχουμε και Home Cinema και τίβι ρουμ μην σου πω, και πλήθος άλλων σύγχρονων υποσχέσεων αναψυχής… αλλά κάποιο ακαταμάχητο μυστικό καθιστά την κουζίνα εδώ και χρόνια, την καρδιά των γεγονότων που δονούν το μικρόκοσμό μας…

.. πώς μου ήρθε τώρα αυτό το φλας και αποδίδω τα εύσημα στις απανταχού κουζίνες!? κάποια στιγμή το απομεσήμερο με βρήκε ζαβλακωμένη στην κουζίνα μου να πίνω νερό και ενώ η έδρα των επιχειρήσεών μου είναι ασυζητητί το σαλόνι και πρωταγωνιστής ο καναπές, εν τούτοις, ένιωσα την επιθυμία να ξαποστάσω για λίγο σε μια από τις καρέκλες που δρόσιζε ο δυνατός αέρας καθώς ορμούσε μέσα από το ανοιχτό παράθυρο… κοίταξα τις καρέκλες με ζήλια ερωμένης που πιάνει στα πράσα τον αγαπημένο της να χαρίζει τα χάδια του σε άλλη και αποφάσισα να διεκδικήσω μερίδιο στην απόλαυση… τράβηξα την πλησιέστερη καρέκλα και κάθισα, άναψα τσιγάρο και άφησα τον αέρα να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να ανακουφίζει το πυρακτωμένο δέρμα μου με τέτοια μαεστρία που η τσαλακωμένη νυχτικόμπλουζα μόλις που έφερνε αντίσταση..

… ακολούθησαν κάποιες στιγμές που ξέφυγαν από το χρόνο που μετρούσε αδιάλειπτα και έτσι όπως αιωρούμουν μεταξύ πραγματικού και φανταστικού καθισμένη στην καρέκλα, έκλεισα τα μάτια μου και διακτινίστηκα στο κατάστρωμα κάποιου πλοίου με προορισμό άγνωστη νήσο της Μεσογείου… η φαντασίωση αυτή δεν άργησε, ωστόσο, να υποχωρήσει πρόθυμα μπροστά στις μνήμες που ξεχύθηκαν απ’ το χρονοντούλαπο των παιδικών μου χρόνων… σύντομα βρέθηκα σε μια άλλη κουζίνα με πόρτες διάπλατα ανοιχτές και κλαριά από λεμονιές να στριμώχνονται στα παράθυρα, ο φούρνος ψήνει γεμιστά κι εμείς έχουμε λιώσει κάτω από το βάρος του καλοκαιριάτικου μεσημεριού… λίγες κουβέντες, νωχελικά κορμιά και η προσμονή του απογευματινού μπάνιου έκδηλη στα πρόσωπά μας – τουλάχιστον εμάς των παιδιών, για τους μεγάλους δεν ξέρω πόσο γλυκιά ήταν αυτή η προσμονή – είμαστε στην κουζίνα του εξοχικού μας και μπορώ να πω πια μετά βεβαιότητας ότι είναι η μόνη κουζίνα που αγάπησα στη ζωή μου… ίσως γιατί αν και εκτελούσε αγόγγυστα τα καθήκοντά της έμοιαζε περισσότερο με υπαίθριο καθιστικό έτσι όπως ήταν εκτεθειμένη στα τρία σημεία του ορίζοντα… ή ίσως ακόμα καλύτερα γιατί σε κείνη την κουζίνα μάς θυμάμαι όλους πιο χαρούμενους και αγαπημένους από κάθε άλλη εποχή του χρόνου…

…η επίσκεψη μιας σφήκας που πιθανότατα με πέρασε για νεκρή φύση ιδανική για μια στάση μετά από ατελείωτες ώρες πτήσης με επανέφερε στην πραγματικότητα… ανοίγοντας τα μάτια μου έριξα μια ματιά στη δική μου κουζίνα πια και δεν μπόρεσα να αποφύγω μερικές σημειολογικές παρατηρήσεις…

…συνταγές από το Μαρόκο έχασκαν ανοιχτές πάνω στο τραπέζι, με ολοφάνερη τη φιλοδοξία να γίνουν το τιμώμενο πιάτο μιας ημέρας μαγειρικού οίστρου που ομολογώ ότι σπανίως με επισκέπτεται… ο νεροχύτης άστραφτε καθαρός αν και τελευταία τον διακρίνει ένα παράπονο γιατί νιώθει παραμελημένος… μόλις που φιλοξενεί ποτήρια του φραπέ, μαχαιροπήρουνα άντε και κανένα τάπερ από λαδερό.. τα υπόλοιπα περνάνε κατευθείαν στην ανακύκλωση… το ψυγείο μου ωστόσο είναι πολύ καλύτερο από αυτό του μέσου εργένη όσον αφορά το περιεχόμενό του… το βλέμμα μου στέκεται περήφανα στο πρόσφατα αποκτηθέν τραπέζι της κουζίνας στο οποίο κάνουν παρέα τέσσερις καρέκλες σε ένα ωραιότατο ροζ μελανζέ … είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει σε κανένα άλλο σπίτι αφού το είδα σε εστιατόριο και το παρήγγειλα κατευθείαν από τον προμηθευτή του… κατά τα άλλα, σκόρπια εδώ και εκεί κάποια σουβενίρ από την αρχαιότητα δηλ. την εποχή της συμβίωσης που η κουζίνα γνώρισε μεγάλες δόξες… καμμιά φορά την πιάνω μελαγχολική να αναρωτιέται εάν θα γνωρίσω ποτέ κανέναν άλλον που να της φέρεται με τόση λατρεία… η αλήθεια είναι ότι μετά το χωρισμό η κουζίνα έπεσε στην αφάνεια, ποτέ δεν κατάφερα να σταθώ αντάξιά του σε αυτό τον τομέα…

…αρκετά όμως, γιατί τα μαλακά μου μόρια πιάστηκαν πάνω στην ψάθινη καρέκλα και αποζητούν το βαθούλωμα του καναπέ που έχουν σμιλέψει τόσο αριστοτεχνικά για αμέτρητες ώρες… ωραίο το ταξιδάκι με θέμα τις κουζίνες της ζωής μου αλλά το παρόν στέκεται ανυπόμονο μπροστά μου και δεν μπορώ – ούτε και θέλω - να το αγνοήσω άλλο…

Καμικαζι αγαπη μου

…περπατούσα σήμερα το μεσημεράκι στη γειτονιά μου σαν λαβωμένη ελαφίνα, κατευθυνόμενη προς την τράπεζα, λυγίζοντας κάτω από το βάρος της βαριεστημάρας που με συνοδεύει κάθε φορά που έχω να κάνω διαδικαστικές δουλειές, ακόμα και αν αυτές είναι να πληρώσω απλώς το λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ στο προπατζίδικο δίπλα στο σπίτι μου…

…περιμένοντας να ανάψει πράσινο το φανάρι βλέπω ένα καραβάνι από φωνακλάδικα παπάκια να σταματάνε μπροστά μου…
προς στιγμήν νόμιζα ότι είχα ένα deja-vu από τη δεκαετία του ’80… πράσινα, κόκκινα, μπλε, όχι καραβάκια, όχι στο Αιγαίο, αλλά παπάκια στη λεωφόρο με αναβάτες που θα ορκιζόμουνα ότι είχαν φράντζα (!), έμοιαζαν στο σωματότυπο με τον Στάθη Ψάλτη και το όλο σκηνικό θύμιζε γυρίσματα ταινίας του Δαλιανίδη… είναι τόσο συγκεκριμένος αυτός ο τύπος μοτοσυκλετιστή που έχει μείνει ανεξίτηλος στη μνήμη μου… το παπί του αποτελεί προέκταση του κορμιού του και η μόνη πιθανότητα να τους χωρίσεις είναι με εγχείρηση, πανάλαφρος - το πιο βαρύ πάνω του είναι το μαλλί του – σανιδώνει το παπί φαντασιώνοντας ότι είναι καμιά εντούρο – υπάρχει ακόμα αυτό?! χαχχα – στα νιάτα μου ήταν το απόλυτο φετίχ - και κυκλοφορεί σε συσκευασίες των τριών και βάλε … θυμίζοντας σμήνος από (ενοχλητικά) κουνούπια…

…ζητώ συγνώμην από τους απανταχού παπάκηδες αλλά εδώ μιλάμε για συγκεκριμένη σχολή που πίστευα ότι έκλεισε μετά τους τελευταίους απόφοιτους το 80κάτι… εκείνη την ανέμελη εποχή οι παπάκηδες ήταν στις δόξες τους, σύχναζαν έξω από καφετέριες - σχολικά παραρτήματα, όπου η πελατεία ήταν κυρίως μαθήτριες / τές, έξω από τα σχολεία και έξω γενικότερα… αφού είχαν ανεπτυγμένη την αίσθηση του θορύβου που ήταν και παράγοντας κοινωνικοποίησης ανάμεσα στους συνομήλικούς τους, γιατί στους υπόλοιπους που είχαν καβατζώσει τα 30 ήταν τόσο αγαπητοί όσο και η φαλάκρα! Γι’ αυτούς ο κόσμος ολόκληρος ήταν μια πίστα επίδειξης ελιγμών και οδικής συμπεριφοράς ελαφρών ηθών θα έλεγα, γεγονός που πιθανολογώ ότι οδήγησε στην εξαφάνιση του είδους με τα χρόνια…

…φαντάζομαι τους περισσότερους από αυτούς σήμερα να οδηγούν καμιά ταξιδιάρα TDM με πλήρη εξοπλισμό που περιλαμβάνει ακόμα και ενδοσυννενόηση… φορούν το κράνος τους ή στη χειρότερη περίπτωση το έχουν κάνει μπρασελέ, προσέχουν για λάδια στην άσφαλτο – για μαλλί ούτε συζήτηση, άντε να φτάνει για καμιά κοτσιδούλα εις μνήμην της ατίθασης χαίτης που τους αποχαιρέτησε μαζί με τον τσαμπουκά… και όλο το πακέτο σκιαγραφεί έναν σύγχρονο συνειδητοποιημένο μηχανόβιο που τίποτα δεν μαρτυρά το ατίθασο παρελθόν του…

…εν τω μεταξύ το φανάρι άναψε πράσινο και τα ανυπόμονα κορναρίσματα έδωσαν τέλος στο σύντομο ταξίδι του νου μου στη δεκαετία του ’80…