I want to lay down on a bed of roses

...you... me... and the bloody virus infection!

...for tonight I sleep on a bed of nails

γ α λ α ζ ο α ι μ α τ η

Με ένα της κύμα μόνο στερεύει μια ζωή

Ένα της κύμα πάλι απλώνει υδάτινο χαλί

Δεν φτάνει να την αγαπάς, πιότερο να τη λογαριάζεις

Στην αγκαλιά της σαν γυρνάς, μαζί της στοίχημα μην βάζεις

Φιλιά και χάδια δροσερά, σε παρασύρουν στα βαθιά της

Παλιούς, κρυμμένους θησαυρούς γεμάτη είναι η καρδιά της

Έναν κουρσάρο καρτερεί να έρθει να την κλέψει

Να την δαμάσει, αν μπορεί, κι η γη ας ορφανέψει.

Καλο καλοκαιρι

…σε αυτή την ανάρτηση, οι δικές μου λέξεις θα παραχωρήσουν πολύ ευχαρίστως τη θέση τους στους στίχους του Σαββόπουλου που μιλάνε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον για το φοβερό ελληνικό καλοκαίρι :)

…επί τη ευκαιρία, η παρούσα ανάρτηση είναι και επετειακή καθώς πέρυσι τέτοιο καιρό περίπου μου ήρθε η θεία φώτιση και άνοιξα αυτό το blog... θα ήθελα να την αφιερώσω στους 2 πρώτους μου - και πιστούς μέχρι σήμερα – αναγνώστες, τον koulpa και τον x-oyranoy.

Καλοκαίρι

Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο 'να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Like a poem

Hey You

Don’t dare the moon
so far enough away

It looks so cool
as there to show the way

You must be fool
not to pursue your prey

Let’s hope you do
and don’t mind even fail

What if a heart bleeds
the pain will fade one day

What truly matters is
to have a role in play

Once your heart breathes
the loving words to say

The fairytale reads
happy as they ever may


...για κάποιο ανεξήγητο λόγο, φτιάχνω συχνά στο μυαλό μου αγγλικούς στίχους... ποτέ ελληνικούς... και πριν σχολιάσετε την ποιότητα των στίχων, έχω να σας πω ότι το παραπάνω μου το ζήτησε και ο John Bon Jovi :PP