SERIAL KILLER… ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΩΝ!

(αυστηρώς ακατάλληλο για ΜΑΛΑΚΕΣ)

…μιλάμε θα γράψω ιστορία στα εγκληματικά χρονικά!

…θα γίνω η πρώτη serial killer παντρεμένων!!

…αμετανόητη, αιμοδιψής και αιμοσταγής, απεχθέστατη, κτήνος, δεν θυμάμαι τι άλλο γράφουν συνήθως τα αστυνομικά δελτία να το τυπώσω σε μπλουζάκια με τη φάτσα μου και να τα μοιράσω σε Αθήνα και περίχωρα!

..ρε μαζέψτε τους πια, τους μαλάκες <οικογενειάρχες> που έχουν εξαπλωθεί σαν πανούκλα και απλώνουν τις χερούκλες τους όπου βρούνε... γιατί θα τους κλαίνε οι ρέγγες, οι γυναίκες τους – που τιμή και δόξα τις έχουνε – ανάμεσα στους εβδομαδιαίους πήδουλους που ρίχνουν μετά το γυμναστήριο, την ταβέρνα, το meeting… αααα και το τεστ κοπώσεως... άι σιχτίρ πια παλιομαλάκες!!! σας σιχάθηκε η ψυχή μου… ελεεινοί, κακομοίρηδες… που καταδέχεστε να ξεσηκώνετε το Βασιλάκη τον Καϊλα, προκειμένου να χώσετε κάπου το πουλί σας!! …και χειρότεροι όλων, είναι αυτοί οι διανοούμενοι, οι <ψαγμένοι>, που δήθεν πρεσβεύουν τα μέγιστα – να δεις λογίδρια περί Ηθικής (με τη φιλοσοφική έννοια πάντα) - κι άμα σε πιάσουν σκυφτή να δένεις τα κορδόνια σου, σου ρίχνουν άνετα κανα δυο μανίκια μεταξύ ΛαΚάντ και Επίκουρου…

…μα δεν είναι ένας, δεν είναι δύο... δηλ. έχω αγανακτήσει πια!!

…αφορμή για το ξέσπασμά μου είναι ένα τελευταίο περιστατικό που με άφησε κάγκελο… ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω! ο τύπος είναι οικογενειακός φίλος!!! αν έχεις το Θεό σου δηλαδή………………… και όταν λέμε οικογενειακός, εννοούμε ότι τον γνωρίζει η μάνα μου, ο αδερφός μου, κι ένα σωρό οικογενειακοί φίλοι! παντρεμένος πρόσφατα, κανα 3μηνο δηλαδή, γέννησε αμέσως η γυναίκα του - προφανώς γι' αυτό παντρεύτηκε και τώρα βαράει το κεφάλι του - και γαμεί φορώντας ακόμα το γαμπριάτικο σώβρακο!!!

…μα καλά, είναι δυνατόν?! τόσο σπέρμα μαζεύτηκε πια στον εγκέφαλό του?! που έχει χάσει κάθε μέτρο?! πού πας ρε Καραχάλια?! και τον είχα – και γενικά τον είχαμε – σε υπόληψη, τον εκτιμούσαμε, και είχαμε να πούμε πάντα τα καλύτερα…

…δεν ξέρω, είμαι σε κατάσταση σοκ… κι εκεί που αναρωτιόμουνα… μα καλά ΟΛΟΙ οι μαλάκες σε μένα θα τύχουν?!?!?! τι τρέχει πια με την πάρτη μου?!?! ήρθε και έλαμψε η απάντηση στο μυαλό μου… και πριν προλάβω ακόμα να το κουβεντιάσω, μου λέει η μάνα μου – όταν της διηγόμουν το περιστατικό – ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια εξήγηση!!! όχι επειδή το είπε η μάνα μου... και φίλος ή φίλη να' ταν το ίδιο θα το υπολόγιζα... αλλά η μάνα σου, όπως και να το κάνουμε ΣΕ ΞΕΡΕΙ! καλύτερα από τον καθένα… και η μητέρα είπε και ελάλησε... «μα και βέβαια, σε σένα θα προτείνει εξωσυζυγική σχέση (= θα την πέσει, που θα λέγαμε εμείς) που σε έχει καταλάβει ότι δεν είσαι γυναικούλα (= τσουλί, ξέκωλο, πουτανάκι που θα λέγαμε εμείς) και δεν θα τον εκθέσεις (= δεν θα τον κάνεις ρόμπα ξεκούμπωτη, που θα λέγαμε εμείς) !!! και φυσικά και η μάνα μου το ίδιο θα κάνει, αφού δεν συζητάει ποτέ τέτοια πράγματα! δηλ. την έχω δει να ακούει σημεία και τέρατα και να κάνει ότι δεν ξέρει τίποτα....

….κι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα… δυστυχώς για μένα… όσο το σκεφτόμουνα τόσο λογικό το έβρισκα, δηλ. άρχισαν να εξηγούνται πολλά γεγονότα στη ζωή μου… μου την έχουν πέσει (και με την ευρύτερη έννοια) κάθε λογής λαμόγια… παντρεμένοι σε στενό κύκλο, συνάδερφοι για λαμογιές, κοκ. και όλοι αυτοί βέβαια, με ψυχολόγησαν άριστα... σου λέει, αυτή είναι Αρσακειάδα (= χαλβάς Φαρσάλων), αν δεν την ρίξουμε, τουλάχιστον δεν θα μας ξεμπροστιάσει... και το χειρότερο είναι ότι έχουν δίκιο… :((

…αλλά ξέρετε κάτι… όλοι αυτοί παίζουν ρώσικη ρουλέτα... γιατί μπορεί να είμαι <άσφαιρη> γενικά, αλλά δεν ξέρουν πότε θα τους βρει η σφαίρα... και ποιανού μυαλά θα μαζεύουν από τους τοίχους… συνεχάτε λοιπόν, να δούμε…

Εκπτωσεις

…μια από τις χαρές που έχει μείνει στους παραθεριστές του Αυγούστου στο κλεινόν άστυ είναι αναμφίβολα οι εκπτώσεις… [εάν όμως παραθερίζεις στην Αθήνα λόγω έλλειψης ρευστού τότε πήγαινε κατ’ ευθείαν στην τρίτη παράγραφο γιατί θα γίνουν τα νεύρα σου φιόγκοι, εάν συνεχίσεις στην επόμενη…]

…20%, 30%, 50% και βάλε, ανάλογα με τις ορέξεις και την τσέπη του εμπόρου και το πολυπόθητο εμπόρευμα γίνεται δικό σου... κάπως έτσι καταλήγεις να αγοράσεις εκείνο το τουρκομπαρόκ τασάκι που δεν έχεις φυσικά πουθενά να το βάλεις εκτός αν διατηρείς διαμέρισμα-μαυσωλείο... αλλά αυτό το γεγονός από μόνο του δεν είναι ικανό να σου στερήσει τη χαρά μιας πολύ συμφέρουσας αγοράς και την εφήμερη – έστω – ικανοποίηση ότι επιτέλους δεν είσαι θύμα της καταναλωτικής σου μανίας και των αδίστακτων εμπόρων… δύο φορές το χρόνο τους τη φέρνεις κι εσύ - ή τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, που από ψυχολογική άποψη μας κάνει το ίδιο…

…κάτι τέτοιες περιόδους το μυαλό μου γυρνάει στις εκπτώσεις που κάνουμε εμείς καθημερινά προκειμένου να κατοχυρώσουμε ένα «τουρκομπαρόκ τασάκι» που δεν έχει καμία θέση στη ζωή μας, αλλά ελλείψει του «κρυστάλλινου μουράνο» που θα θέλαμε αλλά δεν βρίσκουμε σε τιμή ευκαιρίας ή ακόμα και καθόλου, χτυπάμε το αμέσως επόμενο που μπορούμε ή είναι διαθέσιμο... για να αισθανθούμε αμέσως λίγη ανακούφιση μέχρι ότου βέβαια εμφανιστεί η σύνεση και μας φέρει το τασάκι στο κεφάλι…

..είπαμε να κάνουμε εκπτώσεις, αλλά ας παραδειγματιστούμε τουλάχιστον από την αγορά καταναλωτικών αγαθών – είδες πουθενά έκπτωση σε Prada πάνω από 20 άντε 30 τοις εκατό; όχι βέβαια… όχι ότι ψωνίζω Prada.. ούτε μπορώ, αλλά ούτε και μου λείπει… πώς να σου λείψει κάτι που δεν είχες ποτέ; αλλά μάτια έχω και βλέπω… είδες τον Καλογήρου – για να πιάσουμε κι έναν ιθαγενή - να ξεπουλάει όσο-όσο τα πανάκριβα και εν προκειμένω άριστης ποιότητας παπούτσια του; μόνο στον ύπνο σου και μετά ξύπνησες και διαπίστωσες ότι μπέρδεψες τον κ. Καλογήρου με τον Κινέζο της γειτονιάς σου…

…έτσι είναι αγαπητοί μου… το καλό πράγμα κοστίζει – ακόμα και στις εκπτώσεις εξακολουθεί να είναι ακριβό… οπότε μην βιάζεστε να αγοράσετε ή να πουλήσετε «κάτω του κόστους» γιατί αργά ή γρήγορα θα το μετανιώσετε… πείτε ναι στις εκπτώσεις, αλλά όχι στην κακή ποιότητα… όπως θα λέγατε ούτως ή άλλως ακόμα και εάν σας χάριζαν ένα «προϊόν αμφιβόλου ποιότητας»…

…και με ελαφριά τη συνείδησή μου μετά από αυτό το κοινωνικό μήνυμα σας αφήνω και πάω να αδειάσω τις σακούλες μου :)

Ενα οχι θα με πειραζε, δεν λεω...

…αλλά δεν θα με έκανε και νύχτες να κλαίω… τραγουδούσε η Ελ. Αρβανιτάκη…

...εμένα πάλι μπορεί να με έκανε και νύχτες να κλαίω… και ένα «ναι» το ίδιο… και ένα «ποτέ»… και ένα «πάντα»… και πολλά άλλα λόγια… αν αποτιμώνται ως αυθεντικά… αν έχουν σφραγίδα γνησιότητας… μέγα θέμα στην εποχή μας η αξιοπιστία… ή μάλλον η έλλειψή της… οι άνθρωποι έχουν γίνει πολύ ρευστοί… σχετικοί… ευέλικτοι (λέει)… σαν κινούμενη άμμος, τελικά, που δεν ξέρεις πότε θα σε αφανίσει…

…εχθές το βράδυ φιλοσοφούσαμε με τα κουμπαράκια μου στην πολύ ωραία ομολογουμένως αυλή τους… κάποια στιγμή με άσχετη αφορμή προσπαθούσαμε να σκεφτούμε για ποιον από όσους γνωρίζουμε (οι παρόντες εξαιρούνταν για ευνόητους λόγους) θα βάζαμε το χέρι μας στη φωτιά... άκρα του τάφου σιωπή… ο κουμπάρος μου δήλωσε για κανέναν... η κουμπάρα μου μετά από πολύ σκέψη βρήκε έναν... και εγώ άλλον έναν… δεν είναι τρομακτικό το ποσοστό?! ..ίσως αυτό να εξηγεί γιατί δυσκολεύομαι πια να κάνω φίλους… για τους φίλους που είχα στο παρελθόν, όχι μόνο θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά… αλλά θα έκοβα και το κεφάλι μου… και άλλα σχετικά splatter…

…σήμερα τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά… όλες οι σχέσεις υποφέρουν από τη «νόσο της σχετικότητας»… είμαστε (σχετικά) φίλοι, (σχετικά ίσως) γκόμενοι, συνάδερφοι (δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, αλλά σχετικό είναι εάν θα σου συμπεριφέρομαι ως συνάδελφο), συγγενείς (αυτό κι αν είναι σχετικό!)… όλα είναι σχετικά (για όσο μας βολεύουν, μεταφράζεται αυτό ίσως στην πραγματικότητα?!)… εξάλλου, ουδείς αναντικατάστατος θα βιαστεί να σου πει ο αναξιόπιστος… ναι σύμφωνοι, αλλά από πότε η αξιοπιστία ενός ατόμου κυμαίνεται σύμφωνα με το πόσο απαραίτητος/σημαντικός είναι αυτός που έχει απέναντί του!? δηλ. αντίστοιχα θα έπρεπε να αυξομειώνεται και η τιμιότητά του… μερικές φορές να κλέβει, για παράδειγμα, ενώ άλλες πάλι όχι…

…ή είσαι αξιόπιστος άνθρωπος, ή δεν είσαι... «μ’αρέσει η τάδε/ο τάδε» δηλώνεις… για σήμερα; για αύριο; για πάντα;… οκ, το «αύριο» δεν το διαπραγματεύομαι… το «για πάντα» πάλι φυσικά και το διαπραγματεύομαι… αλλά θα πρέπει την ώρα της δήλωσης να καίγεσαι για την αλήθεια του, να βγαίνει μέσα από την καρδιά σου… η οποία δεν πρέπει να θυμίζει αστικό λεωφορείο, φίλε/η μου…

...ξέρω, ξέρω.. να μην προβληματίζομαι καλοκαιριάτικα ε;

Εμπρος στο δρομο που χαραξε ο Ζαμπουνης

…λοιπόν, τον τελευταίο καιρό έχω όλο και πιο συχνά την αίσθηση ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ιδέα από κοινωνικό φέρεσθαι... δηλ. αγνοούν τους στοιχειώδεις κανόνες της κοινωνικής συναναστροφής, οι οποίοι δεν συνιστούν καμία εξάτομη εγκυκλοπαίδεια, αλλά τις εξής τρεις βασικές αρχές:

α. Ειδοποιούμε ΠΡΙΝ πάμε στο σπίτι κάποιου

…δεν πάει ο νους σας στο γιατί?!?! γιατί πολύ απλά ο άλλος μπορεί να μην είναι διαθέσιμος όταν εμείς θέλουμε να πάμε.. μπορεί να έχει πέσει σε βαθιά περισυλλογή και να μην θέλει να βγει στα ρηχά, μπορεί να έχει φορέσει τη χλαμύδα του και να απαγγέλει Διονύσιο Σολωμό... εν ολίγοις, μπορεί να μ η ν γ ο υ σ τ ά ρ ε ι

β. Ειδοποιούμε εάν ΔΕΝ πρόκειται να πάμε κάπου [που έχουμε ήδη κανονίσει εννοείται]

…και δεν αφήνουμε τον άλλον να περιμένει εις τον αιώνα τον άπαντα ρίχνοντας πασιέντζες για να δει εάν τελικά θα εμφανιστούμε ή όχι…

γ. Ειδοποιούμε εάν πρόκειται να ΑΡΓΗΣΟΥΜΕ στο ραντεβού μας [πολύ, δηλ. πέραν του κατοχυρωμένου ακαδημαϊκού τετάρτου], ακόμα κι αν αυτό είναι στο σπίτι κάποιου

…είναι γνωστό ότι οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαν καλοί project managers, άσχετα που εξασκούν το επάγγελμα, διότι το management προϋποθέτει βασικές - τουλάχιστον - ικανότητες οργάνωσης… έτσι, όταν μονίμως δεν μπορείς να οργανώσεις τη δική σου ζωή σε έναν ικανοποιητικό βαθμό, μετά γκρινιάζεις ότι δεν υπάρχει οργάνωση σε αυτό το κράτος… μα καλά, ποιοι συνιστούν αυτό το κράτος?! οι εξωγήινοι και εσύ είσαι guest?!!?

…τα’ γραψε και ο Ζαμπούνης στο βιβλίο του περί σύγχρονου savoir vivre.. αλλά ποιος χέστηκε να το διαβάσει?!

…το πολύ σπαστικό σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι καταχρώμαστε το χρόνο του άλλου… δεν μπορεί να έχουμε την απαίτηση να καταναλώνουμε τις μονάδες χρόνου ενός άλλου ανθρώπου όπως γουστάρουμε εμείς… δεν είναι δικές μας… κι όπως δεν πάμε να διασκεδάσουμε με ξένα λεφτά – θέλω να πιστεύω - το ίδιο ισχύει και για το χρόνο των άλλων... ως γνωστόν, ο χρόνος είναι χρήμα και θα πρέπει να μάθουμε αν όχι να διαχειριζόμαστε σωστά το δικό μας, τουλάχιστον να μην απλώνουμε χέρι στο ξένο...

…παραθέτω και σχετικό case study..

..εχθές, μου τηλεφωνεί η Α., από τις γνωστές παιδικές φίλες που έχω αναφέρει σε άλλο ποστ… εν γένει την αποφεύγω γιατί μεταξύ μας υπάρχει όχι χάσμα, αλλά η μαύρη τρύπα της επικοινωνίας… είμαι χαλαρή και έχω ελεύθερο απόγευμα κι αφού με πιέζει να πάμε για καφέ, της λέω τελικά να έρθει από το σπίτι, αν θέλει… δεν την ενθουσίασε η ιδέα απ’ ότι κατάλαβα – μάλλον ήθελε να βγει βόλτα — και μου λέει «καλά, μπορεί να περάσω…»

…και τι είμαι εγώ κυρά μου?! καφετέρια να μένω ανοιχτή ως τις δύο τα ξημερώματα και όποιος θέλει μπαίνει, όποιος θέλει βγαίνει!? δεν έχω άλλες δουλειές να κάνω εκτός από το να σε περιμένω ΜΠΑΣ και φανείς!?

…περίμενα τρία τέταρτα και μετά ξεκίνησα να μαγειρεύω – όπως είχα υπόψη μου να κάνω πριν πάρει τηλέφωνο - της έστειλα μήνυμα να μην έρθει τελικά γιατί είχα να μαγειρέψω… όχι, δηλ. τι έπρεπε να κάνω?!… να αρχίσω το μαγείρεμα και εκεί που έτριβα κρεμμύδια και ήμουν χωμένη μες την κατσαρόλα να έχω και την Α. μες την κουζίνα να με ζαλίζει!? μα δεν είμαστε κολλητές… αφήστε που εγώ όταν κάνω δουλειές δεν θέλω κόσμο – κολλητούς και μη - μες τα πόδια μου… θέλω να τελειώσω τις δουλειές μου και μετά να κάτσω με την ησυχία μου να παπαρίσουμε όσο θέλεις… η συγκεκριμένη δεν θέλει να το πάρει χαμπάρι, εάν δεν κάνεις αυτό που θέλει, όταν το θέλει μετά σου σπάει τα νεύρα... έχουν συμβεί κι άλλα παρόμοια περιστατικά κι έτσι κατέληξα να κόψω τα νταραβέρια… μετά το χθεσινό κιόλας, θα φροντίσω να μάθει ότι πήρα μετάθεση για τη Γη του Πυρός…

…τέλος, ήθελα να πω ότι, από τα παραπάνω εξαιρούνται – μέχρι ενός ορίου, φυσικά - οι κολλητοί μας και οι πολύ δικοί μας άνθρωποι με τους οποίους έχουμε έναν ξεχωριστό κώδικα επικοινωνίας… προφανώς, εάν επρόκειτο για κολλητή δεν θα με ενοχλούσε τόσο την ώρα που μαγείρευα γιατί θα ένιωθα διαφορετικά μαζί της… αλλά στην παρούσα φάση της ζωής μου δεν έχω κολλητούς, οπότε έχω συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής πιο μοναχικό μεν, πιο ανεξάρτητο δε… έχω όμως ένα τσούρμο γνωστούς που αν κρίνω από τις συμπεριφορές τους, δεν βλέπω να προβιβάζεται κανείς σε οτιδήποτε άλλο…

…και για να σας μείνει και κάτι εποικοδομητικό από το παρόν ποστ:

Savoir Vivre
Ζαμπούνης Χρήστος
Εκδόσεις ΦΕΡΕΝΙΚΗ
Τιμή εκδότη: 28,13 ευρώ
Τιμή Πρωτοπορίας: 25,32 ευρώ

Υ.Γ. Ο Τζίμης δεν κατέβηκε από την πίστα διότι το τραγούδι του κρίθηκε άκρως σχετικό με το θέμα

Δεν θελω να το κουβεντιασουμε!

…λοιπόν, εχθές γύρισα λίγο μετά τις 10 μμ στο σπίτι από μια βόλτα στην χριστουγεννιάτικη Αθήνα, η οποία παρεπιμπτόντως ήταν φανταστική… με το ζόρι κρατήθηκα να μην ανέβω στο καρουζέλ :P όχι επειδή ντράπηκα, αλλά επειδή η ουρά ήταν πολύ μεγάλη :) περπάτησα τόσο πολύ όμως που όταν γύρισα σπίτι η μόνη σωματική προσπάθεια που μπορούσα να καταβάλλω ήταν η χρήση του τηλεκοντρόλ… για καλή μου τύχη έπεσα πάνω στο σήριαλ του ALPΗA «Υπέροχα Πλάσματα».. το’ χα ξαναδεί μια-δυο φορές και μου άρεσε αλλά εχθές ήταν όλα τα λεφτά! είχα να γελάσω τόσο στην TIBI από το «Παρά πέντε»… να μην σας τα πολυλογώ όμως.. περνάω κατ’ ευθείαν στο ψητό…

…το Μητσάκι (Μ. Αλικάκη) κάνει σχέση με τον Προκόπη, έναν διανοούμενο από αυτούς που ζούνε μάλλον μια κινηματογραφική ζωή – με ταξίδια σε όλο τον κόσμο, εκπομπή στην τηλεόραση (νομίζω) και άποψη από πρώτο χέρι για πολλά από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που μπορεί να συμβαίνουν στον πλανήτη - αρχικά, φαίνεται σαν το Μητσάκι να τράβηξε τον πρώτο αριθμό του λαχείου... έλα όμως που η θεωρία για τον τέλειο γκόμενο απέχει (συνήθως) παρασάγγας από την πράξη δηλ. από το να τα φτιάξεις τελικά με αυτόν που σ’ έχει κατακτήσει στη φαντασία σου… καθώς ο Προκόπης καθότι θεωρητικός ήταν ικανός να σου αναλύσει μέχρι και τον κατάλογο των Goodies… τι θα φάμε; ρωτούσε το Μητσάκι.. κάτσε να το κουβεντιάσουμε, απαντούσε ο Προκόπης… πάμε κάπου για δυο μέρες; ρωτούσε το Μητσάκι… να το δούμε, απαντούσε ο Προκόπης… όσο για σεξ… είδε κι έπαθε το Μητσάκι να τον ρίξει στο πάτωμα… ευτυχώς ο Προκόπης ΔΕΝ μιλούσε στο σεξ… όπως καταλαβαίνετε το Μητσάκι ήταν ένα τσιγάρο δρόμο από το Δρομοκαΐτειο με τον Προκόπη που έμπλεξε…

…κι ερχόμαστε στη φοβερή σκηνή - επίλογο της σχέσης με τον Προκόπη, όταν το Μητσάκι σε μια έξοδο με τον Προκόπη κι ένα φίλο του, τα παίρνει εντελώς στο κρανίο και εκρήγνυται μέσα στο μπαρ όπου εξελισσόταν η σύνοδος κορυφής του Προκόπη με το φίλο του... μιλάμε ακόμα το θυμάμαι και γελάω.. κρίμα ρε γμτ να μην θυμάμαι όλα τα λόγια να τα γράψω… αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι το Μητσάκι στο τέλος έκραξε «Δεν θέλω να το κουβεντιάσω άλλο!!! θέλω να πάω στο Λε Πα να πετάω γαρύφαλλα» χαχαχαχα

…καλά, ένιωσα σαν να έβλεπα τη ζωή μου κανένα χρόνο πριν, όταν είχα μπλέξει με ένα αντίστοιχο μοντέλο… εγώ βέβαια άντεξα κάτι παραπάνω από το Μητσάκι αλλά μου έμεινε η φράση-κλειδί… «να το κουβεντιάσουμε»… oh! my Jes! δηλ. και το πιο απλό πράγμα έπρεπε να το κουβεντιάσουμε.. και δώστου ανάλυση.. και η ώρα να περνάει κι εμείς να μην κάνουμε τίποτα στο τέλος, εκτός από το να κουβεντιάζουμε... έλεος... οποιαδήποτε δραστηριότητα που απαιτούσε να χρησιμοποιήσουμε άλλα μέρη του σώματός μας εκτός του στόματος και του μυαλού, π.χ. τα ποδαράκια μας για να πάμε καμιά βόλτα, να πιούμε κανένα ποτάκι, να πάμε καμιά εκδρομή κτλ. έπρεπε να συνοδεύεται από 10τομη εγκυκλοπαίδεια... στο τέλος, και μόνο στην ιδέα της οποιασδήποτε κουβέντας με οποιονδήποτε άνθρωπο έβγαζα έρπη ζωστήρα... ένας Θεός ξέρει πώς δεν έμπλεξα στο καπάκι με κανέναν νταβραντισμένο κρεοπώλη, υδραυλικό, ψυκτικό, ένα χειρονάκτη, ρε παιδί μου, με λεξιλόγιο των 100 λέξεων το μέγιστο για να λέει μόνο τα απαραίτητα… μάλλον επειδή δεν ήξερα κανέναν εκείνη την εποχή... χαχαχα

…το ανέκδοτο με τους μεξικάνους το ξέρετε;

Είναι τρεις μεξικανοί σε ένα μπαρ και κοιτάνε το άπειρο.
Περνά μία ώρα, δύο ώρες και λέει ο ένας:
- Ρε παιδιά, πείτε κάτι...
Μετά από άλλες τρεις ώρες λέει ο δεύτερος:
- Ε, πες εσύ!
Μετά από άλλες τρεις-τέσσερις ώρες λέει ο τρίτος:
- Παιδιά, αν έχετε όρεξη για κουβέντα, εγώ να φύγω.

...καλό χαμογελαστό απόγευμα!

Η οικογενεια της οδου Πολεμη

…αν είμαι για κάτι περήφανη στη γειτονιά μου, αυτό είναι τα ονόματα των δρόμων της.. θαρρείς και κυκλοφορείς στους διαδρόμους κάποιας βιβλιοθήκης... Κρυστάλλης, Πολέμης, Παλαμάς, Γαβριηλίδης, Βιζυηνός και πολλοί άλλοι - κυρίως ποιητές - σου ψιθυρίζουν στίχους μιας γλώσσας που δεν μιλάμε πια, καθώς τριγυρνάς στα στενάκια της… σε ένα από αυτά τα εμπνευσμένα δρομάκια, την οδό Πολέμη, ζει μια οικογένεια… όχι ακριβώς σαν όλες τις άλλες, πιο πολυμελής, χωρίς δεσμούς εξ' αίματος κι αυτό τους κάνει σίγουρα πιο ξεχωριστούς, αφού τους ενώνουν κάτω από την ίδια στέγη που τους προσφέρει ένα προσωρινό καταφύγιο...

…είναι η κ α τ ά λ η ψ η της οδού Πολέμη…

…για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι πότε έγινε η κατάληψη του υπέροχου μεν, ερείπιου δε, νεοκλασικού γιατί φαντάζομαι ότι πρέπει να ήταν πολύ διακριτική για ευνόητους λόγους… προφανώς δεν είναι από τις περιστάσεις που σηκώνουν εγκαίνια για να παρευρεθεί όλη η γειτονιά… οι περισσότεροι το πήραμε είδηση όταν πια τα παιδιά είχαν εγκατασταθεί για τα καλά και η κίνηση από και προς το σπίτι-φάντασμα είχε αυξηθεί ξαφνικά…

…θυμάμαι τη μέρα που το συνειδητοποίησα… περπατούσα νωρίς το πρωί την Πολέμη για να βγω στη στάση του τρόλει που με πήγαινε στη δουλειά… μου άρεσε να χαζεύω τις εγκαταλελειμμένες μονοκατοικίες της γειτονιάς για να ξεχνώ το θλιβερό καθήκον που με ήθελε τέτοια ώρα στο δρόμο... ταυτόχρονα ζούσα και τη φαντασίωσή μου που με ήθελε πυργοδέσποινα σε μία από αυτές, μια φαντασίωση που μου καίει το μυαλό ακόμα...

…ενώ ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου, το μάτι μου έπεσε ξαφνικά σε κάτι παράταιρες λεπτομέρειες σ’ ένα από τα σπίτια που ζαχάρωνα… φρέσκα λουλούδια ξεπηδούσαν εκεί που πριν έχασκαν τα ξεχαρβαλωμένα πατζούρια, χρωματιστοί ανεμόμυλοι καρφωμένοι στο χώμα και πρόχειρα απλωμένες μπουγάδες προειδοποιούσαν για τη ζωή που καρδιοχτυπούσε στα ενδότερα... ζωηρά γκράφιτι πάσχιζαν να εξαφανίσουν τη νεκρίλα από τους τοίχους και κάτι ποδήλατα ακουμπούσαν λαχανιασμένα στο κεφαλόσκαλο ενώ περίμεναν τους αναβάτες τους… σαν να πέταξε κάποιος μπουχτισμένος στο καθωσπρέπει αστικό τοπίο μια πινελιά υστερικού κόκκινου κι αυτή απλώθηκε αυθάδικα παντού…

…έτσι, αθόρυβα καλωσορίσαμε τους νέους μας γείτονες και ομολογώ πώς μέχρι σήμερα δεν έχει σημειωθεί το παραμικρό συμβάν που θα τους καταδίκαζε σε εχθρούς της (αμφίβολης) τάξης και ηθικής των περίοικων... πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να τους μιλήσω… μια καλημέρα και δυο κουβέντες… μήπως χρειάζονται κάτι... αλλά η παραμικρή πιθανότητα να φανώ στα μάτια τους σαν Γιαπωνέζος που ατενίζει την Ακρόπολη, με σταματούσε πάντα… μπήκα στη θέση τους… και σκέφτηκα ότι δεν θα μου άρεσε να επιβεβαιώνω στα μάτια των άλλων αυτό που πιθανόν σκέφτομαι για τον εαυτό μου… το αξιοπερίεργο, το εκτός κλίματος, το δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ό εν τέλει… έστω και αν επιλέγω να μην σκέφτομαι έτσι, μπορεί αν ερχόμουν αντιμέτωπη με μια εξωφρενική – για τα δεδομένα μου πάντα – διάσταση της πραγματικότητάς τους, να μην κατάφερνα να κρυφτώ καλά, να έδινα λαβές για άσχημες σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού… και είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να συμβεί…

…είμαι πολύ επιφυλακτική πλέον με τις αγαθοεργίες… είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο να προσφέρεις βοήθεια σε κάποιον γιατί πολύ απλά μπορείς… και στο να θεωρήσει ο άλλος ότι τον λυπάσαι, επειδή βρίσκεσαι σε πλεονεκτικότερη θέση και τον πλησιάζεις αφ’ υψηλού… ο ρομαντικός εαυτός μου επαναστατεί στην ιδέα της οριοθετημένης ζωής μας… αλλά ο άλλος… ο ορθολογιστής… ομολογεί πώς καλύτερα έτσι… παρά να γίνει ο παρορμητισμός - και η άγνοια ίσως - αφορμή να πληγώσεις και να πληγωθείς…

Τα παθη του Βενιαμιν

...η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν μεγαλύτεροι από μένα, οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας μου φαίνονταν πάντα πιο ενδιαφέροντες, αν και το κριτήριο δεν ήταν ποτέ αυστηρά η ηλικία αλλά οι αποσκευές που κουβαλούσε ο καθένας.. έτσι ή αλλιώς όμως περιτριγυριζόμουν από ανθρώπους που είχαν πολλά να πούνε και δυστυχώς δεν είχαν διάθεση, αντοχές, χρόνο ή δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω.. να ακούσουν.. αυτό το τελευταίο δεν το συνειδητοποίησα σε real time... αλλά πολύ αργότερα όταν κι εγώ με τη σειρά μου έψαχνα ανθρώπους να με ακούσουν…

…το να είσαι τελικά ο μικρότερος, στην οικογένεια, ανάμεσα σε φίλους ή σε οποιονδήποτε κύκλο τελικά δεν είναι και ότι καλύτερο… ίσως οι περισσότεροι νομίζουν ότι είσαι χαϊδεμένο και αυτό σου εξασφαλίζει ζωή και κότα, αλλά τελικά τα πράγματα έχουν και μια άλλη όψη.. κατ' αρχήν, τα προβλήματα των άλλων είναι πάντα πιο σημαντικά από τα δικά σου με αντικειμενικά κριτήρια, γιατί με υποκειμενικά ο καθένας βιώνει το πρόβλημά του ως πιο σημαντικό και οι άλλοι ας πάνε να κόψουν το λαιμό τους... δηλ. τι να κάνω τώρα εγώ που η κολλητή μου τα τελευταία χρόνια έχει κάνει δύο παιδιά και είναι μονίμως πνιγμένη (λες και είναι η μόνη...)!? οκ, ιερό πράγμα η οικογένεια δεν λέω… αλλά αυτό τι σημαίνει?! ότι δεν θα πρέπει να ασχοληθούμε ποτέ ουσιαστικά με τα δικά μου προβλήματα επειδή αυτά δεν πάνε σχολείο?!?! ένα παράπλευρο ζήτημα είναι ότι εφόσον στα μάτια τους είσαι η αιώνια παιδική χαρά, υποβαθμίζοντας τα όποια προβλήματά σου, περιμένουν από σένα να παίζεις πάντα το ρόλο του καταλύτη των εντάσεων, του μυοχαλαρωτικού κοκ. κι αυτό επειδή έτσι έκανες κάποτε, έτσι σε γνώρισαν ή τελικά έτσι βολεύτηκαν...

…οι σχέσεις επομένως που έχουν καβατζώσει τη δεκαετία εμφανίζουν όλο και πιο έντονα τα παραπάνω συμπτώματα… και είναι φυσικό... όταν κάποιοι σε γνώρισαν στα 25 και τώρα είσαι 35 ουσιαστικά μιλάμε για δύο διαφορετικούς ανθρώπους... μπορεί στα 25 να «γέμιζες» ακούγοντας τους πιο έμπειρους ανθρώπους και αυθόρμητα να τους χάριζες την ανεμελιά και την αναλαφρότητα της νεότητάς σου, όμως στα 35 φυσιολογικά έχεις έρθει στη θέση τους και δεν είσαι πια ο μικρός, χαρωπός βενιαμίν
που ακούει τα πάντα μαγεμένος και συνεχίζει ακάθεκτος όταν τα άλλα αρκουδάκια τα' χουν φτύσει...

…ο βενιαμίν μεγάλωσε, βάρυνε, προβληματίζεται, θέλει να τον παίρνουν στα σοβαρά – το κυριότερο – και εκτός από αυτιά να του αναγνωρίζουν και στόμα και μιλιά.. ίσως γι' αυτό στρέφεται και κείνος με τη σειρά του σε πιο νέες σε ηλικία συναναστροφές γιατί αυτές μπορούν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα… σκεφτόμουνα πρόσφατα ότι εάν είχα παντρευτεί σε νεαρή ηλικία θα είχα πάρει διαζύγιο χωρίς αμφιβολία... ευτυχώς, μια εσωτερική φωνή με απέτρεψε από μια τέτοια κίνηση… αισθανόμουνα τόσο ευμετάβλητη που μου φαινόταν αδύνατον να ενδώσω σε μια τέτοια δέσμευση εφ’ όρου ζωής... εξάλλου, άλλαξαν και τα γούστα μου στους άντρες - χαχαχα - εκείνη η εμμονή μου με τους μεγαλύτερους άντρες – μιλάμε για διαφορά δεκαετίας - με εγκατέλειψε ευτυχώς μαζί με τις ανοχές μου και σήμερα διαπιστώνω ότι οποιαδήποτε διαφορά ηλικίας μεγαλύτερη των 2-3 ετών μου φέρνει πανικό…

…θα κλείσω με μια φράση που διάβασα σε ένα blog - δυστυχώς θα με συγχωρήσει ο ιδιοκτήτης του δεν θυμάμαι ποιο ήταν – έλεγε λοιπόν καλή ώρα… γράφω γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μιλήσω χωρίς να με διακόπτουν.. χαχαχαα

Μις Αντικοινωνικοτης

…φαίνεται πώς δεν τον γλυτώνω τον τίτλο τελικά… φέρτε μου στέμμα και κορδέλα να τα φορέσω όλο τρέλα… παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειές μου να τον πετάξω σε κανέναν άλλον περαστικό, κατά το «πάρτον παπά» που λέγαμε στα πολύ νιάτα μου… κάνω ότι μπορώ ο άνθρωπος – ναι, κι εγώ ανήκω σε αυτό το είδος, παρότι σε πρώτο επίπεδο μπορεί να σε ξεγελάσω και να με περάσεις για άλιεν – ας όψεται η μάνα μου, που έτσι και μάθει ότι με κάλεσαν κάπου και εμένα με πήρε ο ύπνος ή ξεχάστηκα στο δίκτυο θα μου φάει αργά και βασανιστικά ότι μυαλό μου έχει απομείνει, με τη γκρίνια της…

…έτσι ξεκινάω με καλούτσικες προθέσεις - αν και συνήθως βαριέμαι όταν πρόκειται απλά για κοινωνικές γνωριμίες – και πάω σαν καλό κορίτσι όπου με καλούνε… την πρώτη φορά … αλλά συνήθως δεν υπάρχει δεύτερη… γιατί!? γιατί πολύ απλά βαριέμαι να βρίσκομαι κάπου και να λέω άρες μάρες κουκουνάρες για να περάσει η ώρα… το ξέρω πως έτσι είναι οι κοινωνικές επαφές αλλά δεν μπορώ αδέρφια μου… κάθομαι εκεί και σκέφτομαι πότε θα γυρίσω στο σπιτάκι μου, στον υπολογιστή μου, στον κόσμο μου γενικά...

[…ακολουθεί τυχαίο περιστατικό που ενδυναμώνει την επιχειρηματολογία μου υπέρ της στοχευμένης αντικοινωνικότητας…]

… πρόσφατα, συνάντησα τυχαία μια παιδική μου φίλη που είχαμε να βρεθούμε πολλά χρόνια… μες τον ενθουσιασμό αποφασίσαμε να βγούμε για καφέ να τα πούμε… στον καφέ επάνω λοιπόν, μαθαίνω ότι χώρισε πρόσφατα - και τώρα ξέρετε είναι σε κείνη τη φάση που για να μην είσαι μόνος/η βγαίνεις και με τον περιπτερά σου – και μάλιστα μένει πολύ κοντά στο σπίτι μου... ωραία, λέμε και οι δύο, να κάνουμε παρέα... ήμασταν στην αρχή της κουβέντας ακόμα… εκεί λοιπόν που πήγα να χαρώ για την απρόσμενη φιλενάδα που εμφανίστηκε στη ζωή μου... αρχίζει να μου διηγείται διάφορα από τη ζωή της που ομολογουμένως με εξέπληξαν – για παράδειγμα, ότι οι σχέσεις της πλάκας που είχε διήρκεσαν περίπου 2 χρόνια ενώ οι σοβαρές από 5 έως 12 η τελευταία, δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο - χωρίς πλάκα - με τέτοιο παρελθόν… χαχαχα… που να τολμήσω να πω ότι η μόνη σχέση μου που άντεξε στο χρόνο ήταν για δύο χρόνια και αυτό το θεωρώ κατόρθωμα μέχρι σήμερα χαχαχα... για να καταλήξει πώς δεν αντέχει καθόλου να είναι μόνη, σε σημείο που δεν μπορεί ούτε να πάει να πιεί έναν καφέ… κι εκεί που πάω να ανοίξω το στόμα μου να πω ότι κάποιες μέρες την εβδομάδα που βγαίνω για πρωινές δουλειές μ' αρέσει πολύ να πίνω ένα καφεδάκι – μόνη μου φυσικά – στο γειτονικό καφέ πριν επιστρέψω σπίτι... μου λέει πόσο λυπάται τους ανθρώπους που βλέπει να τρώνε ή να πίνουν καφέ μόνοι τους κάπου – ααααααα… άστο καλύτερα λέω… ας πούμε για μπάλα καλύτερα… χαχαχα… εκ τοτε, ξαναβγήκαμε για καφέ 2-3 φορές - ποτέ κάτω από πέντε άτομα - αυτός δεν είναι καφές είναι διαδήλωση, χρυσή μου... τέλος πάντων, για την ώρα καταχωρήθηκε στον κύκλο των γνωστών για περαιτέρω διερεύνηση...

…κι επειδή το' χω ψάξει το θέμα απ’ ολούθε, ορίστε και τα πορίσματα... η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες σχέσεις μου – φιλικές και ερωτικές - στο παρελθόν προέρχονταν από τον ευρύτερο επαγγελματικό μου χώρο... κι αυτό ερχόταν πάντα φυσικά… γιατί με αυτούς τους ανθρώπους μοιραζόμασταν σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια άγχη, τις ίδιες χαρές... εάν προσθέσεις σε αυτό και την καθημερινή τριβή ή έστω την συχνή επαφή για λόγους δουλειάς... έχεις την τέλεια συνταγή… και καλώς ή κακώς έτσι λειτουργούσα ανέκαθεν… ανατρέχω στο κοντινό μου περιβάλλον για σύναψη σχέσεων... διαφορετικά, μου είναι πολύ δύσκολο να συντηρώ σχέσεις με τις οποίες δεν με συνδέει κάτι στο παρόν... αν σκεφτείς, τώρα, ότι τα τελευταία πέντε χρόνια δουλεύω μόνη μου, καταλαβαίνεις ότι ο κύκλος στενεύει αρκετά... έτσι κάπως μου προέκυψε και το Διαδίκτυο... και όσο και αν φαίνεται παράδοξο στους ανθρώπους που δεν ασχολούνται με το δίκτυο... συχνά νιώθω πιο κοντά με άτομα που μοιράζομαι σήμερα κάτι κοινό στο δίκτυο π.χ. άλλους bloggers, παρά με φίλους που η σχέση μας είναι πια οικογενειακού τύπου… ή απλά ισχύει το «καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω» που είναι μια ακόμη ευγενική προσφορά της μαμάς μου…

Nazdravia!

…πάει καιρός που θέλω να μιλήσω για τη σχέση μου με την αλλοδαπή οικιακή βοηθό που έρχεται μια φορά το μήνα σπίτι μου για να το επαναφέρουμε σε αυτό που είναι ο αρχικός προορισμός του… ανθρώπινη κατοικία… είναι μια σχέση ιδιαίτερη, όπως θα την περιγράψω παρακάτω, και πολλές φορές αισθάνομαι ότι η οικογένειά μου έχει αυξηθεί κατά ένα μέλος αλλόεθνο, αλλόθρησκο και αλλού γενικότερα…

…εμφανίστηκε μια μέρα στην πόρτα μου ξανθιά με κάτι απίθανα ζυγωματικά, μετρίου αναστήματος και τσουπωτή που λένε και στο χωριό μου, με ένα μούτρο πανέξυπνο και μια φυσική συστολή που με ενθουσίασε ώστε να καταλήξω στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι είχα μπροστά μου μια πορσελάνινη κούκλα που θα συγύριζε ήσυχα και διακριτικά - το πλέον σημαντικό για μένα δεδομένου ότι δουλεύω σπίτι και μπορώ να συμβιβαστώ θαυμάσια με τη σκόνη αλλά όχι με τη βαβούρα - αν και εκ πρώτης όψεως είχα πολλές αμφιβολίες για την αντοχή και τη δύναμη αυτού του εξωτικού πλάσματος, έχοντας στο μυαλό μου τη δουλειά που ήρθε να κάνει…

… ωστόσο η έκφραση στο πρόσωπό της – όπως την ανακάλεσα στο μυαλό μου αργότερα – πρόδιδε ότι ήρθε αποφασισμένη, να βάλει σε τάξη το σπίτι κατ’ αρχήν – κι εμένα στη συνέχεια… το πρώτο επετεύχθει σχετικά γρήγορα διότι πρόκειται για εξαιρετικά ικανό πλάσμα, το δεύτερο το παλεύουμε ακόμα διότι απαιτεί και τη δική μου συναίνεση που δεν μας κάνει πάντα παρέα… έτσι μία φορά το μήνα κάνει αναλυτικό ρεπορτάζ για τη ζωή μου και δεν διστάζει καθόλου να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της όταν δεν εγκρίνει τις ενέργειές μου – δηλ. τις περισσότερες φορές… αρκετά μικρότερή μου έχει ήδη ένα παιδί και όπως καταλαβαίνετε η συναναστροφή με ένα μεγάλο παιδί όπως εγώ τη φέρνει τις περισσότερες φορές σε αμηχανία… όποτε δεν είμαι καλά έχει έτοιμη τη θεραπεία… ένας άντρας στο σπίτι ξορκίζει όλα τα κακά… άσχετα που ο δικός της αποτελεί την πηγή των περισσοτέρων…

… γιατί όπως καταλαβαίνετε εκτός από τα δικά μου μιλάμε και για τα δικά της – θέλω, δεν θέλω – και είναι άξιο απορίας πώς με έναν όχι και τόσο επιτυχημένο γάμο στο βιογραφικό της επιμένει πώς ένας γάμος θα βάλει τέλος σε όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα που με βασανίζουν… κι εδώ που τα λέμε δεν έχει άδικο, διότι άμα έχεις άντρα και παιδί(ιά) άντε βρες χρόνο εσύ μετά κυρά μου να αναρωτηθείς γιατί το συναίσθημα των αντρών διεγείρεται αυστηρά και μόνο κατά τη διάρκεια του Champions League, της ανόδου του Χρηματιστηρίου και της ετήσιας συνάντησης με τα καρντάσια από το στρατό?!? γι΄ αυτό σας λέω έχει δίκιο το κορίτσι απλά εγώ την είχα παρεξηγήσει τόσο καιρό…

… αφού λοιπόν θεωρεί ότι έχουμε αδερφοποιηθεί συζητώντας τα προσωπικά μας, λαμβάνει όλο το θάρρος και εκτός της καθαριότητας επεμβαίνει πλέον και στυλιστικά στο σπίτι…λάτρης του έθνικ εγώ, έχω υιοθετήσει πια το τρέντυ Μολδαβέζικο φολκλόρ ολούθε… συγκεκριμένα φέτος θα παρελάσουν στα σαλόνια η δαντέλα και το κοφτό (περί κεντήματος πρόκειται ανεπρόκοπες…), επίσης γιατί να χαραμίζετε την ωραιότατη φλοκάτη στο πάτωμα όταν μπορείτε να ντύσετε με αυτή ζεστά… τον τοίχο!!! εντάξει, σε αυτό το τελευταίο έφερα κάποιος σθεναρές αντιρρήσεις είναι αλήθεια γιατί ένιωσα ότι κινδύνευε πια η εθνική μου ταυτότητα…

…αμ το άλλο!?? μ’ αρέσει που είχα και αμφιβολίες για την αντοχή της… είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για προϊόν κάποιου γενετικού πειράματος στα βάθη της Μολδαβίας διότι μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω τις υπερφυσικές – σε σχέση με τη διάπλασή της – δυνάμεις που διαθέτει… μια μέρα ξυπνάω και τι βλέπω!? τη φλοκάτη του σαλονιού να περνάει από μπροστά μου και να κατευθύνεται προς το μπαλκόνι!! … πανικόβλητη ετοιμάζομαι να ξαναπέσω στο κρεββάτι πιστεύοντας ότι ξύπνησα σε κάποια άλλη διάσταση όπου τα αντικείμενα έχουν προσωπικότητα και αυτοδιάθεση, αλλά με πρόλαβε η φωνή της φλοκάτης που με καλημέριζε με ωραιότατη Μολδαβική προφορά… [εγώ ξέχασα να σας πω μιλάω κάτι λίγα σλοβενικά οπότε εκτός των ελληνικών συννενούμαστε και σε άπταιστα σλοβενο-μολδαβικά…]… «Dobro juto της απαντάω… τι κάνεις ακριβώς!?» «Ααααα…φλουκάτη χάλια», μου απαντάει … «θα πλύνου στου μπαλκόν»… και με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις προσγειώνει τη φλοκάτη στα κάγκελα χωρίς ίχνος μορφασμού στο πρόσωπο … δεν είναι δυνατόν!!!! [σκέφτομαι] … είμαι διπλάσια από κείνη και μόνο να ξαπλώσω μπορώ πάνω στη φλοκάτη… καλά τι τους δίνουν όταν είναι μωρά?!?! με τον καιρό, βέβαια, συνήθισα και δεν μου κάνει πια καμμία εντύπωση όταν περνάει από δίπλα μου έχοντας κάνει κεφαλοκλείδωμα στο στρώμα ή σηκώνει την πολυθρόνα σαν να πρόκειται για σκαμπό…

…γι΄ αυτό σας λέω, ήταν και είναι μια μεγάλη αποκάλυψη για μένα αυτός ο θαυμαστός κόσμος της Μολδαβίας που έχω την τιμή να φιλοξενώ μια φορά το μήνα στο σπίτι μου και που αποτελεί πια κομμάτι της ζωής μου, ένα κομμάτι εξωτικής ανθρωπιάς όπως μ’αρέσει να λέω συχνά…

Privacy ή χαρισε μου δυο σταγονες ησυχιας (επιτελους!)

… εντάξει είπαμε ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον – σύμφωνα με μια θεωρία βέβαια, ευτυχώς που υπάρχουν τόσες θεωρίες όσες μας βολεύουν ;) – αλλά πόση κοινωνικότητα μπορεί να αντέξει ένας οργανισμός πριν σκεφτεί να αποδράσει προς άγνωστη κατεύθυνση και μάλιστα να σκηνοθετήσει και τη δολοφονία/αυτοκτονία του πίσω ώστε να σιγουρευτεί ότι δεν θα τον ενοχλήσει κανείς ξανά με το ρητορικό ερώτημα “Πήρα να μάθω αν ΖΕΙΣ?!?!” (παρόλο που την προηγούμενη εβδομάδα εις γνώση του έχαιρες άκρας υγείας)΄... οι απαντήσεις πολλές ανάλογα με τη διάθεση, “Καλά ειδήσεις δεν βλέπεις!??!” ή “Όχι δεν ζω… μην το πάρεις τοις μετρητοίς που απαντάω…πιθανόν το αστρικό μου σώμα κάνει πλάκα και στους δύο”

… και φυσικά δεν αναφέρομαι στα άτομα του στενού μας κύκλου - ο Θεός να τον κάνει - ο οποίος δέχεται απόπειρες ξεχειλώματος κατά διαστήματα, αλλά σε περιπτώσεις που πας να δώσεις την παλάμη και σου τρώνε το χέρι… συνήθως δε, να επισημάνω ότι κάτι ονομαστικές εορτές, γενεθλίατα (που στο καλό τα θυμούνται!??!?!) κάτι Χριστούγεννα, Πάσχατα, Δεκαπενταύγουστοι και τα συναφή αποτελούν αφορμή κοινωνικού πυρ… έχω ένα παράδειγμα πρόσφατο ανταλλαγής e-mail με παλιά φιλική γνωριμία … ειλικρινά χάρηκα πολύ που επικοινωνήσαμε και ανταλλάξαμε τα νέα μας γιατί είχαν μεσολαβήσει 2-3 χρόνια… αλλά όμως στο 8ο ημερήσιο e-mail τύπου chat…ΕΛΕΟΣ!!!!!!

… άλλο παράδειγμα… δυστυχώς πρόσφατο κι αυτό… τηλεφωνείς σε κάποιον και δεν απαντά χωρίς να ξέρεις το λόγο – σίγουρα όμως βρίσκεται ακόμα ανάμεσά μας ;) – θα τον βομβαρδίσεις με τηλεφωνήματα ή μηνύματα μέχρι να απαντήσει!??!?! εεεε κάποιοι εγκέφαλοι δίνουν θετικό σήμα σε αυτό το ερώτημα…

… και σας ρωτώ !? οποία η θέσις μου!?

α) εγώ κάνω την πάπια για να το πάρει μόνος/η του/της “το γράμμα” - διαβάζοντας τα σήματα… και ελπίζοντας να γνωρίζει από σημειολογία της καθημερινής ζωής – όχι τίποτα πολύπλοκα πράγματα μην φαντάζεστε…

β) η πάπια έχει αρχίσει να φουσκώνει σαν γαλοπούλα… και αναρωτιέται για το μέλλον της ?! αρχίζει να σκέφτεται σοβαρά εγχείρηση αλλαγής ζώου, κάτι σε πύθωνα της φαίνεται κατάλληλο για την περίσταση…

γ) η πάπια μας τελείωσε…. τώρα σειρά έχει ο πύθωνας που λέγαμε…
(ααχχχ τα’πα και ξελάφρωσα και αμαρτία ουκ έχω…)

Friends For Ever (or not?)

"Φίλοι για πάντα εγώ κι εσύ,
φίλοι για όλα στη ζωή,
φίλοι για όσα έχουμε ζήσει,
τίποτα δεν θα μας χωρίσει"

...λένε οι ρομαντικοί "Φίλοι για Πάντα" αλλά πέραν τούτης της υπόσχεσης αιώνιας φιλίας δεν μας λένε και τη συνταγή για το πετυχημένο "αυγολέμονο", όπως αποκαλούνται συχνά οι κολλητοί.

Και όμως, ο χωρισμός δεν χτυπάει μόνο τις πόρτες εραστών και αγαπημένων, αλλά και φίλων, κολλητών, αδερφών ψυχών ή όπως αλλιώς τους λέμε, τέλος πάντων. Ο χωρισμός δεν έχει φύλο ή προτίμηση στις σχέσεις... κάτι σαν το "μπροστά στο θάνατο είμαστε όλοι ίσοι", αλλά στο πιο light!

Γιατί χωρίζει κάποιος από τον/την καλύτερο/η φίλο/η του/της ή μπορεί τελικά να μην χωρίσει που είναι ίσως και το ζητούμενο; Τι είναι αυτό που τον κάνει από μοναδικό να γίνεται ξαφνικά σαν παλιό τατουάζ που εκτός από το ότι μας θυμίζει κάποια νεανική τρέλα τώρα πια προσπαθούμε να το κρύψουμε διακριτικά; Ποιος άλλαξε; αυτός ή εμείς; μάλλον δεν έχει σημασία, όσο κι αν το αναλύσουμε θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο, μόνο που θα έχουμε κουραστεί πρώτα αν επιλέξουμε την οδό της ανάλυσης μέχρι τελικής πτώσης, ποιο σημείο; μα ότι δεν φταίει κανείς φυσικά, με την ενοχική χροιά της λέξης...

Και γιατί να "φταίει" δηλαδή κάποιος επειδή θεωρεί ότι το απόγειο της διασκέδασης είναι να τρως στην ίδια συνοικιακή ταβέρνα, κάθε Κυριακή μεσημέρι και μάλιστα καλαμαράκια και τυροκροκέτες επί δεκαετία χωρίς να μπεις καν στον πειρασμό να παραγγείλεις κάτι διαφορετικό και στη συνέχεια να παραδίνεσαι στη χειμερία νάρκη της τηλεοπτικής Κυριακής... ή γιατί να φταίει η φίλη σου που από τότε που μυήθηκε στην επαγγελματική ζωή την έχει αναγάγει σε θρησκεία και την υπηρετεί με τέτοιο ζήλο που θα έκανε και τον πιο φανατικό μουτζαχεντίν να μοιάζει με άπιστος μπροστά της...

Τα πράγματα, όπως μας λένε, είναι απλά (?!?) - ακολουθώντας ο καθένας τη δική του μοναχική πορεία ενηλικίωσης - αφού έτσι κι αλλιώς σε αυτή τη διαδρομή είμαστε όλοι μοναχικοί ταξιδιώτες - κατεβαίνουμε σε διαφορετικούς προορισμούς και ανεβαίνουμε ξανά με διαφορετικές αποσκευές... άλλοι σταματούν σε κάθε προορισμό για να συναντήσουν τη μοίρα τους, άλλοι προτιμούν ένα ήσυχο ταξίδι χωρίς πολλά check-in, check-out.

Είμαι σίγουρη ότι αν το καλοσκεφτούμε θα βρούμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που παίζουν κάποιο ρόλο στην καθημερινή ή την ευρύτερη κοινωνική ζωή μας και έχουν κάποιες σοβαρές συνήθειες με τις οποίες το βρίσκουμε αδύνατον πια να συμβιβαστούμε κι έτσι η ιδέα του "χωρισμού" περνάει όλο και πιο συχνά από το μυαλό μας...

Όμως ίσως αυτός ο "χωρισμός" τελικά να μην είναι αναγκαίο κακό και αυτό που χρειάζεται να είναι απλά ένας επαναπροσδιορισμός της σχέσης μας με τους κολλητούς μας ... ναι, δεν μπορώ να προσκυνώ κάθε Κυριακή στην εν λόγω ταβέρνα και έτυχε ο ουρανίσκος μου να είναι πιο γκουρμέ βρε αδερφέ, όμως μπορώ να μοιράσω το χρόνο μου ώστε να συμπεριλάβω στο πρόγραμμά μου και τον κολλητό που γίνεται πια φίλος ανάμεσα σε φίλους, εξίσου αγαπημένους. Σαν να ακούγεται και πιο "ενήλικο" αυτό.... ίσως τελικά η έννοια του "κολλητού" να μας αποχαιρετά μαζί με τα σπυράκια της εφηβείας, να παραχωρεί τη θέση της σε μια άλλη σχέση λιγότερο αποκλειστική και απαιτητική και περισσότερο ευέλικτη και ευχάριστη, άρα και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.

Το κίνητρο, φυσικά, είναι να εξακολουθήσουμε να απολαμβάνουμε τα θετικά στοιχεία αυτής της σχέσης, που εξυπακούεται ότι πρέπει να είναι σημαντικά για μας. Σκεφθείτε λοιπόν, τι σας προσφέρει αυτή η σχέση σε όλα τα επίπεδα, αν και αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το συναισθηματικό συνήθως. Αν ο φίλος ή η φίλη μας, μας συμπαραστέκονται όταν τους χρειαζόμαστε, ξέρετε έχουν εκείνον τον περιβόητο ώμο που εμφανίζεται ως δια μαγείας για να ακουμπήσουμε όταν χρειάζεται, ίσως δεν αξίζει να το ρισκάρουμε και να τους αποκλείσουμε από τη ζωή μας.

Αυτό είναι και το κλειδί ... και όταν το ξεκαθαρίσουμε, όλα τα άλλα τα βρίσκουμε.

...και εκείνο το τραγουδάκι ξέρετε έχει και συνέχεια...

"Σαν παραμύθι απ' τα παλιά,
στην παιδική μας γειτονιά
Εικόνες χρόνου, αναμνήσεις
θα είσαι κει να μου θυμίζεις
Φίλοι για πάντα εγώ κι εσύ
... τίποτα δεν θα μας χωρίσει!"