Ο μονος δρομος ειναι Μαζι Σου

…η κουβέντα σερνόταν τεμπέλικα από θέμα σε θέμα, μόνο και μόνο για να μας κάνει πλάτες στο χρόνο… άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε δηλαδή… έγινε ζήτημα ζωής και θανάτου να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, μην τυχόν κι ακούσει ο ένας τις σκέψεις του άλλου… γιατί τότε τα πράγματα θα γίνονταν πραγματικά δύσκολα... κυρίως για όσους ήταν απόντες ευτυχώς εκείνη τη στιγμή, αλλά δυστυχώς όχι σε κείνη τη ζωή…

…κι ενώ όλα ήταν υπό έλεγχο, βαρύ και πένθιμο.. βρήκα διέξοδο στην απόλυτη εξωσωματική εμπειρία.. αφήνοντας το σώμα μου να βουλιάζει στην παλιά δερμάτινη πολυθρόνα ενώ με τη σκέψη μου εξερευνούσα ήδη τον απαγορευμένο καρπό... μια φράση του - προφανώς απάντηση σε κάτι που έλεγα – ξύπνησε την ακοή μου και το σώμα μου με ρούφηξε πίσω άρον-άρον…

"…ο μόνος δρόμος για την ανθρωπότητα πια είναι η Ηθική" είπε.. δυναμικά αλλά βελούδινα.. σαν να μου φάνηκε πώς έβλεπα μέσα από το διάφανο στήθος του μια ψυχή τυλιγμένη στα βελούδα, σαν νεογέννητο πριγκηπόπουλο..

…μετά θεώρησε μάλλον ότι η ηλίθια έκφραση στο πρόσωπό μου οφειλόταν σε εγγενή ηλιθιότητα και πρόσθεσε κάτι για τα παιδιά που πεθαίνουν από …………………(δεν θυμάμαι τι)……….. στο……………………….(δεν θυμάμαι πού)……………….αλλά εμείς επιμένουμε να…………. (δεν θυμάμαι σε τι επιμένουμε)………………………………….. παρόλα αυτά συμφώνησα…. με όλα!!

(δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποδείξω πόσο χαζή μπορώ να γίνω……………… ίσως μια άλλη φορά...χαχαχαχα)

…ο μόνος δρόμος, λοιπόν, για την ανθρωπότητα είναι η Ηθική.. είπε..

...ο μόνος δρόμος για μένα είναι ΜΑΖΙ ΣΟΥ... ήθελα να πω..

…αυτοστιγμή τον ερωτεύτηκα… για δευτερόλεπτα.. ίσως για ένα λεπτό… ήταν ο πιο σύντομος έρωτας της ζωής μου… γιατί αμέσως μετά τον αγάπησα… βαθιά και απόλυτα… όπως αγαπώ συνήθως… α! και για πάντα… το κατάλαβα αμέσως... όταν άκουσα εκείνο το κλικ που κάνει η καρδιά μου όταν κάνει target lock!

…όχι ρε γμτ… πάάάάάλι κλείδωσες σε λάθος μέρος, λάθος ώρα και λάθος άνθρωπο!?!??!

….γύρευε πότε θα ξεκλειδώσεις πάλι… είσαι και αυτοτροφοδοτούμενη στον έρωτα, τρομάρα σου!

… φτάνει μια δυνατή σπίθα και μετά μπορείς να καις για χρόνια…






Υ.Γ. ...ελπίζω να σας ικανοποίησα, έστω και αργοπορημένα :)

DO YOU KNOW WHO Ι ΑΜ?

(Περήφανος χορηγός: Το ΜΕΤΑΧΑ)

....................................................................................................................................................................................

…ρωτάει ο Αλιάγας όλο νόημα, τον αρχιμαφιόζο που μουγκανίζει όλο χωρίς νόημα, στη γνωστή διαφήμιση… είναι η μόνη διαφήμιση που θυμάμαι αυτή τη στιγμή που περνάει ένα ανθρωποκεντρικό μήνυμα τέτοιας αξίας… εντάξει, για αλλού το πηγαίνανε ή μπορεί και να τους ξέφυγε… εμένα όμως όχι, και πολλών άλλων φαντάζομαι που έμαθαν - θέλανε, δεν θέλανε - ότι το καλύτερο εφόδιο σε αυτή τη ζωή είναι πρωτίστως… ΝΑ ΞΈΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ… είναι απίστευτο πόση ξαστεριά φέρνει αυτό στο νου.. βέβαια, επειδή έχω καταλήξει στο βιωματικό συμπέρασμα ότι μόνο ο πόνος είναι διδακτικός για τους ανθρώπους, θα στραπατσαριστείς, θα ανοίξουν ρουθούνια… θα σπάσουν αυγά που λένε… πρέπει να σπάσει το τσόφλι για να απολαύσεις τον κρόκο…μπορείς βέβαια να φας και το τσόφλι… δεν θα σου δώσει κανείς τον κρόκο με το ζόρι... το αντίθετο μπορώ να πω... πρέπει να τον κερδίσεις τον κρόκο!

…τώρα θα αναρωτιέστε τι στην ευχή πήρα και έχω ανακατέψει Αλιάγα, κρόκους αυγών και αυτογνωσία?!? τίποτα μην ανησυχείτε, είμαι απολύτως <καθαρή> και νηφάλια… απλά <ο ρους των γεγονότων> που έλεγε και η μπίμπο ανεμίζοντας το ραδιόφωνο στο Φωτόπουλο για να δικαιολογήσει το <μοιραίο>, με οδήγησε να σκεφτώ κάποια πράγματα… εεε και βέβαια, έναν πονοκέφαλο τον έχω πρέπει να ομολογήσω… αλλά είπαμε… τα αυγά…

…καθώς τσιγάριζα λοιπόν το κρεμμυδάκι για την ομελέτα.. μου΄ ρθε γκντάπα της, γκντούπα της – που λέει και ο Ραν – ένα spiritual sms, φουλ νοήματος… μάλλον μου το έστειλε ο πατερούλης που μου λείπει αρκετά μπορώ να πω τελευταία, έτσι που μ' άφησε μόνη με δυο ζαβά παιδιά να παλεύω… (άσχετο, αλλά να πω και τον πόνο μου μια στιγμούλα ε;)

…έλεγε λοιπόν το sms, «Εεεεεεεεει πειρατήήήή! Μην νομίζεις ότι επειδή ΕΜΑΘΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ, καθάρισες. Όοοοοοοχιιι, διότι προσεχώς θα εξεταστείς στο αν ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ!

Γιατί οι άλλοι – όπως κι εμείς – μπορεί να έχουν πέσει στην παγίδα....

ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ… εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα…

«ΔΕΙΥΣΔΗΤΙΚΟΤΗΤΑ» είναι ο τίτλος του μαθήματος (δανεικός)

….και ακολουθεί πάραυτα Case Study…

…προ ετών, είχα μια θυελλώδη σχέση με έναν παντρεμένο, αν και δεν τρώω ούτε παντρεμένους/δεσμευμένους, ούτε θυελλώδη... ήταν έτσι όμως τοποθετημένα τα πιόνια στη σκακιέρα, που έπρεπε να πάρω μια απόφαση με όσα ήξερα ως τότε και με τις προτεραιότητες που είχα…

…αφού πήρα μια χαρά λάθος απόφαση (όπως αποδείχτηκε), έπρεπε να καταλάβω το λάθος για να μην ξαναβρεθώ ποτέ σε τόσο δυσάρεστη θέση… το λάθος μου λοιπόν ήταν, η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, και όχι η χαμηλή αυτοεκτίμηση, όπως θα έλεγε μια πρώτη, βεβιασμένη ανάγνωση… ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΑ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ (και δεν εννοώ εκείνον, χα!), ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΜΩΣ?! …που σαν να’ ταν άλλος κι όχι αυτός, μες τη ζωή πορεύτηκε;

(…καλά, αν υπάρχει άνθρωπος που διαβάζει ακόμα…. θα του κάνω δώρο μια τηλεόραση!)

…έτσι λοιπόν, αποδείχτηκε ότι το να ξέρω ΜΟΝΟ ποια είμαι εγώ, θα μου εξασφαλίσει επιτυχία μόνο αν ναυαγήσω ποτέ σε καμιά βραχονησίδα και ζευγαρώσω με κρι κρι… καθόλου άσχημα, αν τη βρίσκεις με κρι κρι, αλλά διατηρώ μια ελπίδα μισοπεθαμένη ότι μπορεί κάποτε να τα βρω και με τους <άλλοι> που είναι κόλαση... ο Σαρτρ το είπε, δεν το λέω εγώ… αλλά τον αγώνα «Άλλοι – Σάρτρ» θα τον παίξω 2..

…έπρεπε λοιπόν να ξέρω ΚΑΙ να <διαβάζω> καλά τους άλλους… να διαβάσω ότι ο άντρας που ερωτεύτηκα ήταν σε ένα γάμο-ναυάγιο κοντά 10 χρόνια, με την οποία γυναίκα του ήταν συμφοιτητές… δηλ. μια ζωή ουσιαστικά δεν έκανε άλλη σχέση… έκανε 2 (όχι 1, αλλά 2) παιδιά μαζί της, <αισθανόταν> πατέρας, αλλά όχι σύζυγος κι έτσι νομιμοποιούσε τις αλλεπάλληλες εξωσυζυγικές <σχέσεις> με διάφορες <εθελόντριες νοσοκόμες> και τέλος, σκέπαζε τον πόνο του με βαρύ καπνό από πούρα και άριες που ξεκουφαίνανε 3 τετράγωνα… ήταν ότι του’χε απομείνει για να του θυμίζει πώς «ἄλλα εἶναι ἐκεῖνα πού ἀγαπά, γι' ἀλλοῦ γι' ἀλλοῦ ξκίνησε»… επειδή όμως, όπως λέει και το τραγούδι παρακάτω «…δεύτερη ζωή δεν έχει» - ευτυχώς που λέω εγώ, δεν θα το άντεχα - σε αυτή τη ζωή <θυσιάζεται> για τα παιδιά του, τη γυναίκα του που θα κόψει την καρωτίδα της – αν τη βρει - με το γραβιερομάχαιρο (που λέει και η Μορέτα) σε περίπτωση που την αφήσει ζωντοχήρα, τη θεία Κικίτσα που τον έχει για πρότυπο και τον σταυρώνει κάθε φορά στο κεφαλόσκαλο, τον κυρ-Κώστα τον χασάπη που του φυλάει τις καλύτερες σπαλομπριζόλες για το κυριακάτικο Οικογενειακό τραπέζι…

...κι ένα σωρό άλλους που ευτυχώς που υπάρχουν για να του δίνουν ΑΞΙΑ…

..αφού δεν μπορεί να εξασφαλίσει για τον εαυτό του – λόγω ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ – υψηλή αυτοεκτίμηση σε υγιή θεμέλια…

…κι εκεί κάπου μου’ φυγε τρέχοντας ο έρωτας και πήγε να κρυφτεί απ’ την ντροπή του, αφού συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος δεν χρειαζόταν εμένα, αλλά εντατική ψυχοθεραπεία… κι εγώ έχω πολλά ταλέντα – φτου μου να μη με βασκάνω - αλλά ψυχίατρο δεν με λες… οπότε κι έκοψα ρόδα μυρωμένα…. [τότε ήρθε το θυελλώδες που λέγαμε… ]

…και μερικά χρόνια μετά, ήρθε και το sms που λέγαμε...

…ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΕΣΕΝΑ, ΜΑΘΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ…


…ντριιιιιιιιιιινννννννννν…… επιτέλους, διάλειμμα!

Φλογα ή πεταλουδα

…ο διάσημος Τζιάκομο - Καζανόβα φυσικά – έδωσε την εξής συμβουλή σε ένα συνεσταλμένο, ωστόσο ελκυστικό νέο που αγωνιούσε να επιβεβαιώσει τον ανδρισμό του και την δεινότητά του ως εραστής – όπως ήλπιζε – πολλών γυναικών… «…να είσαι εσύ η φλόγα… και όχι η πεταλούδα που πετά γύρω από αυτή…» ..όταν το σκεφτόμουνα δεν μπόρεσα να μην χαμογελάσω με τη φιλοσοφημένη ατάκα του «παρεξηγημένου» Καζανόβα που αποκάλυπτε μία μόνο πτυχή του πανέξυπνου ερωτύλου… διότι τι ήταν ο Καζανόβας!? ένας χαρισματικός πλασιέ και λόγω αυτού του χαρίσματος μπορούσε να είναι άνετα και απατεώνας… δηλ. το ταλέντο του υπερτερούσε του εμπορεύματος, οπότε το πουλούσε άνετα, ποιος ο λόγος να το βελτιώσει!?

…αφήστε που ως καλός πλασιέ δεν έκανε ποτέ διακρίσεις ανάμεσα στην πελατεία του… κάθε γυναίκα που αποπλανούσε γινόταν ένα στολίδι στο μεγαλόπρεπο μανδύα που φορούσε η αυτοπεποίθησή του… δεν αρνιόταν τον έρωτά του σε καμία γυναίκα που τον έκανε να την ποθήσει… πρόσφερε τον εαυτό του γενναιόδωρα, αν και όχι αποκλειστικά…

…ήξερε να απομονώνει τη γοητεία του από αυτή των άλλων αρσενικών γύρω του – κι ας μην υπερτερούσε έναντι αυτών, κάθε άλλο - να την φωτίζει με έναν προβολέα που αναδείκνυε το καλό προφίλ της, να αναδύεται μέσα από ένα αμφιλεγόμενο κράμα τολμηρότητας - ενίοτε και χυδαιότητας – άκρατης φιλαυτίας και – υποψιάζομαι – πλήρους αδιαφορίας για την έκβαση της αποπλάνησης… αφού μάλλον ήταν ο πρώτος που τη θεωρούσε δεδομένη... έτσι κατάφερνε η φλόγα του να καίει πιο δυνατά δίπλα σε άλλα ανεπαρκώς φωτιζόμενα αρσενικά και να προσελκύει όλων των ειδών τις πεταλούδες… βέβαια, κάποια στιγμή η φήμη του προηγείτο της παρουσίας του και δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει πολύ… κάτι που φαντάζομαι θα τον απογοήτευε, αφού μιλάμε για ένα μαιτρ της πρόκλησης…

…και φυσικά, μας αποδεικνύει μια ακόμη φορά πως το να πρωταγωνιστείς στις γυναικείες φαντασιώσεις διόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι - αντίθετα τη δόξα αυτή ουδείς εμίσησε, πολλοί θα την αντάλλασσαν με τα πλούτη τους… μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν μια θέση ανάμεσα στους ένδοξους εραστές της ιστορίας…

Case Study No3 - O Starxidiam Man (της γνωστης σειρας...)

[…μόλις, το ξεφούρνησα… φυσάτε το, μην καείτε όπως εγώ :P]

…η γιαγιά μου έλεγε «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει»

…εγώ πάλι λέω.. «χρόνου φείδου»… πραγματικά το χειρότερό μου είναι να χάνω χρόνο… το λεγόμενο «σκοτώνω την ώρα μου»… δεν θέλω να «σκοτώνω» τίποτα ζωντανό και πολύτιμο… και πότε γίνεται ο χρόνος πολύτιμος?!? ε?! ε?!?! ….μα όταν μας τελειώνει φυσικά!

…και δεν εννοώ βέβαια ότι τελειώνει η ζωή μου, προς Θεού... αλλά στα 40 ο χρόνος έχει άλλη αξία απ' ότι στα 25.. δεν ΘΕΣ ΠΙΑ να τον χάνεις σε χαζομάρες... και χαζομάρους… :P

…επίσης, ένα άλλο από τα χειρότερά μου είναι να έχω να κάνω με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν… αναποφάσιστους εκ φύσεως ή θέσεως ή απλά χασομέρηδες συνειδητά ή όχι, διότι ο άλλος μπορεί να θέλει να κερδίσει χρόνο για κάποιο λόγο και να σε έχει στο περίμενε και στο θα δούμε… κι όταν εσύ πεις σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ – που είπε και ο μέγας συνασπιστής – και πας να ντυθείς για να προλάβεις το επόμενο τραμ.. θυμάται τους πατριώτες που λέγανε «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά μας θα’ ναι» και ρίχνεται με τα μούτρα στο παιχνίδι της διεκδίκησης σαν να μην άνοιξε ποτέ ρουθούνι… εεεεε όχι, δεν μπορώ αυτά τα κουλά 40 χρονών άνθρωπος… αν είναι να παίξουμε κάτι προτιμώ το κουτσό να ξεπιαστώ κιόλας...

…όταν θέλουμε μια γυναίκα, η στάση starxidiam δεν ενδείκνυται για να την φέρει σε οργασμό διανοητικό, συναισθηματικό ή έστω οργανικό… το να την προσέχεις όποτε σου καπνίσει και μόνο για να (επι)βεβαιωθείς ότι είναι ακόμα εκεί… το να πουλάς ληγμένο <αντριλίκι> από την εποχή του Καποδίστρια… του τύπου τηλεφωνώ και βγαίνω όποτε μου γουστάρει και με όποιον μου γουστάρει, είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω και θα πω και μαλακίες παραπάνω - που είναι το μόνο σίγουρο - και κάτι άλλα τσιτάτα με ωδικά πτηνά (βλ. κανάρες)... δεν θα τρέχω από πίσω σου μανδάμ... είναι συμπτώματα προχωρημένου starxidismoy και πας κατ’ ευθείαν για καραντίνα…

Παρακαλείται το Νο3 να κατέβει από την πασαρέλα…………… ν’ ανέβει το Νο4!

Για ολα φταιει το... garcon! (δε σικουελ)

...νομίζατε ότι το ξέχασα;

...είναι δυνατόν ΕΓΩ να εγκαταλείψω ποτέ το αγαπημένο μου θέμα!? τους άντρες?!?! τς τς τς

...απλά μάζευα υλικό και περίμενα την κατάλληλη έμπνευση για να σας παρουσιάσω το περίφημο Case Study No2... τώρα που έρχεται χειμώνας - κρύο, καιρός για δύο, τρεις, πέντε, δέκα... όσους χωρά η κρεβατοκάμαρά σας και η καρδιά σας, τέλος πάντων... εγώ δεν θα μπω τροχονόμος :P - νομίζω ότι οι παρακάτω επιστημονικές απόψεις θα σας φανούν πολύτιμες...

Case Study No2 - Ο κ. Κοκοβίκος

Bang bang He shot me down,
bang bang I hit the ground,
bang bang That awful sound,
bang bang My baby shot me down

…δεν πιστεύω να θέλετε συστάσεις… βέβαια, στο πάνθεον των αθανάτων έχει περάσει μάλλον η κα Κοκοβίκου - αμέσως μετά τη σύζυγο Μπερλουσκόνι – καθώς αποδείχτηκε τέρας ψυχραιμίας και υπομονής έως ότου «έσπασε» κι αυτή, κάτω από την μπότα του δυνάστη Κοκοβίκου…

…διαχρονική περσόνα ο κ. Κοκοβίκος… ευτυχώς δεν έχει μεταλλαχθεί με την πάροδο των χρόνων κι έτσι αναγνωρίζεται ακόμα εύκολα.. αντιμετωπίζεται δε, το ίδιο δύσκολα όπως πάντα… εάν δεν θέλουμε να καταφύγουμε σε ακραία μέσα, όπως φόνο εκ προμελέτης (που τέτοια πολυτέλεια?!?) ή εν βρασμώ (το πιθανότερο) εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, μαζική εξόντωση, βιολογικό πόλεμο κτλ.

…αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

...δεν ξέρουμε ακριβώς πάνω σε ποια στροφή (της ζωής) «ντελαπάρησε» ο κ. Κοκοβίκος και ποια ζωτικά του όργανα επλήγησαν ανεπανόρθωτα – τα άνω τσάκρα του πάντως έχουν ήδη ζητήσει μεταμόσχευση - αλλά δυστυχώς γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι εκ τοτε έγινε εκούσια ένας βλοσυρός, απαισιόδοξος, δύστροπος και αυστηρός κριτής του εαυτού του και των πάντων… και αποφάσισε να μην επιτρέψει να του συμβεί πλέον άλλο «ντελαπάρισμα» at any cost… όλα θα είναι τεκμηριωμένα και εκλογικευμένα πια – τα λόγια που ξεστομίζει, οι πράξεις που επιχειρεί, τα συναισθήματα που νιώθει, οι σκέψεις που κάνει και αυτές που δεν κάνει – όλα μαζί θα πλέξουν ένα προστατευτικό – και καλά - δίχτυ γύρω του που εντελώς αναπάντεχα ένα βράδυ θα τον πνίξει στον ύπνο του…

…μέχρι να γίνει αυτό όμως… ο κ. Κοκοβίκος θα ζει ανάμεσά μας και θα παίρνει κεφάλια… στην καλύτερη περίπτωση… ψυχές… στη χειρότερη περίπτωση.. που θα συνθλίβει με το τεράστιο βάρος απαιτήσεων που κουβαλά, έστω και αν μερικές φορές δηλώνει άγνοια…

…εν τω μεταξύ, ανυποψίαστα θύματα πλησιάζουν τον κ. Κοκοβίκο που αναμφίβολα διαθέτει άλφα γοητεία - όπως όλα τα επικίνδυνα πλάσματα σε τούτο τον πλανήτη – υποκύπτοντας σε μια φαντασίωση που τον θέλει να κρύβει τεράστια – καθώς παραμένουν ανεκμετάλλευτα – αποθέματα τρυφερών συναισθημάτων κάτω από μια καρδιά-αγκινάρα… που ξεφλουδίζεις μέχρι αγανακτήσεως...

…ερώτηση κρίσεως; είναι φύσει ή θέσει «κακός» ο κ. Κοκοβίκος;

…θέσει «κακός», εκτιμώ… αλλά και πάλι δεν το σώζει… δεν μπορείς να ζητάς αποζημίωση από τον νέο ενοικιαστή για τις ζημιές που σου έκανε ο προηγούμενος… αλλιώς μην το νοικιάζεις το ρημάδι!

…σιμπλ αζ δατ, Αντωνάκη μου :)

Bang bang I shot you down,
bang bang You hit the ground,
bang bang That awful sound,
bang bang I used to shoot you down




Υ.Γ. αφιερωμένο στον …he knows who ;)

τΟ χΡΟνιΚο ΕΝος πΡοΑνΑγΓελΘεΝΤος … ρΑνΤεΒου

…μιλάγαμε στο τηλέφωνο καμιά δεκαριά μέρες περί ανέμων και υδάτων και άλλων φυσικών στοιχείων και ενδιάμεσα για θέατρο και μουσική και ανθρώπινες συμπεριφορές και ... και ... και ... οι δείκτες του ρολογιού ήταν κάθε μέρα λαχανιασμένοι και οι καθημερινές συνήθειες άλλαζαν δίχως σκέψη… αυτό ήταν το πιο ανησυχητικό σημάδι για έναν άνθρωπο, όπως εγώ που δυσκολεύεται να αλλάξει ακόμα και την ώρα δύο φορές το χρόνο, χωρίς να νιώθει έναν μικρό εκνευρισμό… εκείνες τις μέρες όμως οι ανατροπές διαδέχονταν η μία την άλλη κι εγώ τις υποδεχόμουνα με ολοένα και μικρότερη αντίσταση…

…η επικοινωνία ήταν, είναι και θα είναι πάντα το αδύνατο σημείο μου... και το δικό του όπως αποδείχτηκε… κι έτσι αφεθήκαμε σε ένα επικοινωνιακό όργιο που πολύ σύντομα θέλησε να εξελιχθεί σε …απλό όργιο… χαχαχα… οκ, σκέφτηκα ότι δεν είχα κανέναν λόγο να καθυστερώ τη συνάντησή μας ειδικά όταν είμαι σίγουρη ότι δεν θα πλήξω με την παρέα του… [αυτό που δεν σκέφτηκα είναι ότι ΕΚΕΙΝΟΣ δεν είχε κάνει καμία νύξη επί του θέματος και αυτό έπρεπε να με βάλει σε σκέψεις...] έτσι πήρα την πρωτοβουλία και έκανα πρόταση να βρεθούμε για να μου σερβίρει μια απάντηση… επιεικώς διστακτική !!!! με γαρνιτούρα κάτι «μα…, μου…, και ξέρεις δεν…, ίσως» … κι ενώ υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να τα’χα πάρει στο κρανίο καθώς δεν άκουσα καμία δικαιολογία της προκοπής… μετά το πρώτο σοκ, υποτροπίασα και σκέφτηκα – άκουσον, άκουσον – ότι ο τύπος είναι ακόμα καλύτερος απ΄όσο πίστευα αφού δεν είναι λιγούρης και το σκέφτεται σοβαρά πριν με γνωρίσει… και λοιπές curly hairs…

[…άλλα σενάρια δεν έπαιζαν καθώς μου τηλεφωνούσε σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και μόνο από τον καμπινέ δεν έπαιρνε - προφανώς γιατί δεν είχε σήμα – τη δε νύχτα μιλάγαμε με τις ώρες…]

…εδώ είμαι υποχρεωμένη να κάνω μια τιμητική αναφορά στη μητέρα - ετών 78 παρακαλώ - η οποία μου επεσήμανε διακριτικά ότι κάτι δεν πάει καλά με τον λεγάμενο για να μην είναι πρόθυμος να βρεθούμε… «..36 χρονών άντρας, ελεύθερος και δεν σκέφτεται το σεξ, παιδί μου?!!?...μήπως είναι αδερφή?!?!» […είπαμε διακριτικά ε;] για να με κάνει έξαλλη και να αναγκαστώ να της θυμίσω ότι υπάρχουν άντρες και άντρες και κάποιοι από αυτούς δεν έχουν το νου τους μόνο στο σεξ!! …εξάλλου, ο συγκεκριμένος, της τόνισα, ήταν ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟΣ για να είναι απλά … sex beast! … «καλά παιδί μου», ήταν η απάντησή της, «σε αφήνω γιατί πρέπει να καθαρίσω και φασολάκια»…

…εκτός από ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟΣ, ο εν λόγω, δήλωσε και απαιτητικός στο θέμα της εμφάνισης, καθώς η γυναίκα που θα συνοδεύει θέλει να είναι εμφανίσιμη [παρακαλώ δώστε βάση σε αυτό το σημείο...] εγώ πάλι δήλωσα ότι στο θέμα της εμφάνισης μπορώ να κάνω συμβιβασμούς εάν ο άλλος με καλύπτει στα υπόλοιπα... [δεν ομολόγησα ότι ήμουν τόσο ενθουσιασμένη μαζί του που προετοιμαζόμουνα ψυχολογικά ώστε να μην τον απορρίψω εάν δεν τον βρω ελκυστικό… είπα στον εαυτό μου, βγες μερικές φορές μαζί του και αν μετά ακόμα δεν τον βρίσκεις ελκυστικό… την κάνεις!] φαίνεται λοιπόν ότι αυτή η τελευταία μαγική μου δήλωση έπαιξε καταλυτικό ρόλο [γιατί άραγε!?....] στην απόφασή του να συναντηθούμε επιτέλους...

…βρίσκομαι, λοιπόν, βράδυ Σαββάτου κατά τις 10:00 στο σημείο του ραντεβού μετά από μια εξαντλητική μέρα καθαριότητας στο σπίτι, αλλά στο ύψος μου… έφτιαξα τα μαλλάκια μου, φόρεσα κάτι ανάλαφρο, καλοκαιρινό, άβαφη ως συνήθως και όντας ικανοποιημένη από την εμφάνισή μου… πήρα το δρόμο για να συναντήσω το πεπρωμένο…

…νομίζω ότι αυτή ήταν και η τελευταία στιγμή που θυμάμαι από εκείνο το βράδυ... μετά ανέλαβε η μηχανική υποστήριξη... διότι σκάει μύτη ο ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΠΑΙΤΗΣΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να κάτσω στο πεζοδρόμιο και να κάνω την τυφλή που ζητιανεύει... χαχαχχα... εκτός του ότι ήταν ένα υβρίδιο Πάγκαλου και Βενιζέλου [και το λέω εγώ που δεν λες και το κορμί μου μίσχο ε;...], πρέπει να είχε να πατήσει στο μπαρμπέρη - για κομμωτήριο ούτε λόγος, αυτά είναι για τους ντιγκιντάγκες – τουλάχιστον έξι τέρμενα… αφού το μαλλί Φάρα Φώσετ θέλει υπομονή και επιμονή για να πετύχει… για ντύσιμο μην πω καλύτερα… ή μάλλον άλλαξα γνώμη και θα πω γιατί έχω φοβερή εικόνα στο μυαλό μου… με τον που τον είδα μου θύμισε κάποιον που ξεφόρτωνε κιβώτια με τα πουκάμισα απ' έξω να ανεμίζουν και το παντελόνι στα όρια της κωλοτρυπίδας... χαχαχαχα…

…και μετά ήρθαν οι μέλισσες…

…αλλιώς δεν ξέρω τι ήταν αυτό το βουητό στα αυτιά μου… το μόνο που ξέρω ήταν ότι σκέπαζε τα πάντα και κυρίως αυτά που έλεγε ο συνοδός μου, που εκτός των άλλων αποδείχτηκε και πολύ καλός στο μονόλογο εκ του σύνεγγυς… ή εγώ στην omerta για να λέμε και την αλήθεια…

…στην επιστροφή καθώς ήμασταν σιωπηλοί – σιωπηλοί όπως χωνεύαμε τη χλαπάτσα – άκουγα στο μυαλό μου το Θοδωρή να μου τραγουδά...

Στους βάλτους ζουν οι πρίγκιπες.
Βαλ' το μες το μυαλό σου.
Μην τον κοιτάς με δισταγμό.
Φίλαααα το βάτραχόόό σου!

…ναι, ρε Θοδωρή, δεν έχω αντίρρηση αλλά δεν είναι αυτός ο βάτραχός ΜΟΥ, γμτ!

Για ολα φταιει το… garcon!

…όχι αυτό που παίρνει παραγγελίες και βγάζει βόλτα τους καφέδες… όόόόχιιιι… το άλλο… το αγόρι… ο άνδρας… το αρσενικό (τώρα η συνωνυμία με το δηλητήριο λέτε να είναι τυχαία?!?) απλά έπαιξα λίγο με τις (γαλλικές) λέξεις για ξεκάρφωμα (που λένε)… για να δημιουργήσω μια ντεμέκ ανάλαφρη ατμόσφαιρα πριν οπλίσω και αρχίζω να βρίσκω τους στόχους... εντάξει έχω καιρό να πιάσω τους άντρες στο στόμα μου, είναι που προσπαθώ να χάσω και βάρος και δεν τρώω ό,τι κι ό,τι... :P οπότε τους χρωστάω ένα μικρό αφιέρωμα… στο παράλογο και το έλλογο που συνυπάρχουν σε αυτό το εξωτικό ον που λέγεται Άνδρας...

…οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι διόλου συμπτωματική… κάθε άλλο… και φυσικά υπάρχει σχέση με την πραγματικότητα (μας, σας, τους κτλ.) εάν στα παρακάτω σενάρια αναγνωρίσετε τον εαυτό σας δείτε το ως οιωνό… έχετε τουλάχιστον μια ευκαιρία να επανορθώσετε… να αντικαταστήσετε το παράλογο της υπόθεσης με το αναμενόμενο έλλογο.. εάν πάλι προτιμήσετε να παίξετε τον κουφό που κουβαλά παντού την πόρτα του όσο θέλεις βρόντα… το κρίμα στο λαιμό σας… μην έρθετε να μου ζητήσετε τα ρέστα γιατί εγώ σας προειδοποίησα…

…σε(μι)νάρια ανδρικής σκέψης (…κάπως πρέπει να αποκαλέσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα των ανδρών που συνδέεται άμεσα με τις αποφάσεις και τις ενέργειές τους… ως ένδειξη επιείκειας και κατανόησης απέναντί τους, ας την πούμε «σκέψη»)

Case Study No1: Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

…παιδική μου φίλη με την οποία τα λέμε που και που, μου εξομολογείται ότι έχει φτάσει στο αμήν με τον δικό της… τους γνωρίζω και τους δύο πολλά χρόνια… για την ακρίβεια τραβιούνται 10 χρόνια μαζί... έφτασε αυτή 40 κι αυτός 50... και δεν λέει να προχωρήσει (αυτός)... προ τριετίας τον χώρισε να δει τι θα κάνει με τη ζωή της... τι να κάνει όμως όταν το μεγαλύτερο κομμάτι της ενήλικης ζωή της ήταν αυτός?! ...τον απέφευγε έναν ολόκληρο χρόνο… επέμενε αυτός… να μην τα πολυλογούμε... κατέληξαν πάλι μαζί... στο ίδιο μοτίβο... δεν τίθεται θέμα χωρισμού – μου το ξεκαθάρισε – δεν μπορεί να πετάξει έτσι 10 χρόνια από τη ζωή της… εκτός αυτού πιστεύω πραγματικά ότι την αγαπάει... δεν αμφιβάλλω γι' αυτό... κι εκείνη το ίδιο... αλλά είναι οπαδός της φιλοσοφίας "σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι"… αφήστε που σε λίγο θα αρχίσει να επικαλείται και το προχωρημένο της ηλικίας του για να μην κάνει παιδιά... εν τω μεταξύ, ανήκουν και οι δύο – ειδικά αυτός – σε πολύ εύπορες οικογένειες, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα.. το αντίθετο συμβαίνει... δεν δουλεύει κανείς από τους δύο... και κάνουν ό,τι τους γουστάρει… για μένα αυτό είναι το πρόβλημα… ο τύπος ζει από τότε που γεννήθηκε σε μια Ντίσνεϋλαντ για ενήλικες… βαριέται παίρνει το αεροπλάνο και πάει στο σαλέ του στην Αυστρία... του πέφτει βαρύ το χιόνι και βγάζει χιονίστρες φεύγει και πάει στην Ιταλία για να παρακολουθήσει τη Formula 1… ααααα είναι θεσμός!!! …αυτό έλειπε τώρα να αφήσουμε τη F1 και να παρακολουθούμε σεμινάρια για τη μέθοδο Lamaz… είναι η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων… και δεν έχει καμία διάθεση να διακόψει την εφ' όρου ζωής ψυχαγωγία του για να παίξει το σύζυγο και πατέρα... απαισιόδοξη προοπτική αλλά νομίζω είναι η μόνη αλήθεια... μην σας ξενίζει το παράδειγμα, τηρουμένων των αναλογιών το σενάριο μεταφέρεται μια χαρά και στο μέσο ζευγάρι…

…το επόμενο Case Study προσεχώς…

Εκπτωσεις

…μια από τις χαρές που έχει μείνει στους παραθεριστές του Αυγούστου στο κλεινόν άστυ είναι αναμφίβολα οι εκπτώσεις… [εάν όμως παραθερίζεις στην Αθήνα λόγω έλλειψης ρευστού τότε πήγαινε κατ’ ευθείαν στην τρίτη παράγραφο γιατί θα γίνουν τα νεύρα σου φιόγκοι, εάν συνεχίσεις στην επόμενη…]

…20%, 30%, 50% και βάλε, ανάλογα με τις ορέξεις και την τσέπη του εμπόρου και το πολυπόθητο εμπόρευμα γίνεται δικό σου... κάπως έτσι καταλήγεις να αγοράσεις εκείνο το τουρκομπαρόκ τασάκι που δεν έχεις φυσικά πουθενά να το βάλεις εκτός αν διατηρείς διαμέρισμα-μαυσωλείο... αλλά αυτό το γεγονός από μόνο του δεν είναι ικανό να σου στερήσει τη χαρά μιας πολύ συμφέρουσας αγοράς και την εφήμερη – έστω – ικανοποίηση ότι επιτέλους δεν είσαι θύμα της καταναλωτικής σου μανίας και των αδίστακτων εμπόρων… δύο φορές το χρόνο τους τη φέρνεις κι εσύ - ή τουλάχιστον έτσι πιστεύεις, που από ψυχολογική άποψη μας κάνει το ίδιο…

…κάτι τέτοιες περιόδους το μυαλό μου γυρνάει στις εκπτώσεις που κάνουμε εμείς καθημερινά προκειμένου να κατοχυρώσουμε ένα «τουρκομπαρόκ τασάκι» που δεν έχει καμία θέση στη ζωή μας, αλλά ελλείψει του «κρυστάλλινου μουράνο» που θα θέλαμε αλλά δεν βρίσκουμε σε τιμή ευκαιρίας ή ακόμα και καθόλου, χτυπάμε το αμέσως επόμενο που μπορούμε ή είναι διαθέσιμο... για να αισθανθούμε αμέσως λίγη ανακούφιση μέχρι ότου βέβαια εμφανιστεί η σύνεση και μας φέρει το τασάκι στο κεφάλι…

..είπαμε να κάνουμε εκπτώσεις, αλλά ας παραδειγματιστούμε τουλάχιστον από την αγορά καταναλωτικών αγαθών – είδες πουθενά έκπτωση σε Prada πάνω από 20 άντε 30 τοις εκατό; όχι βέβαια… όχι ότι ψωνίζω Prada.. ούτε μπορώ, αλλά ούτε και μου λείπει… πώς να σου λείψει κάτι που δεν είχες ποτέ; αλλά μάτια έχω και βλέπω… είδες τον Καλογήρου – για να πιάσουμε κι έναν ιθαγενή - να ξεπουλάει όσο-όσο τα πανάκριβα και εν προκειμένω άριστης ποιότητας παπούτσια του; μόνο στον ύπνο σου και μετά ξύπνησες και διαπίστωσες ότι μπέρδεψες τον κ. Καλογήρου με τον Κινέζο της γειτονιάς σου…

…έτσι είναι αγαπητοί μου… το καλό πράγμα κοστίζει – ακόμα και στις εκπτώσεις εξακολουθεί να είναι ακριβό… οπότε μην βιάζεστε να αγοράσετε ή να πουλήσετε «κάτω του κόστους» γιατί αργά ή γρήγορα θα το μετανιώσετε… πείτε ναι στις εκπτώσεις, αλλά όχι στην κακή ποιότητα… όπως θα λέγατε ούτως ή άλλως ακόμα και εάν σας χάριζαν ένα «προϊόν αμφιβόλου ποιότητας»…

…και με ελαφριά τη συνείδησή μου μετά από αυτό το κοινωνικό μήνυμα σας αφήνω και πάω να αδειάσω τις σακούλες μου :)

Εφυγαν κοκονα μου τα περιστερακια;

...ο παρακάτω διάλογος – ή μάλλον μονόλογος – είναι αληθινός… τον κρυφάκουσα εχθές το απόγευμα στη βόλτα μου στην πλατεία…

..ο παππούς σκυμμένος πάνω από το καροτσάκι της μικρής, της μιλάει και στάζει μέλι το στόμα του..

- έφυγαν κοκόνα μου τα περιστεράκια;
- νιεεεεεε
- πέταξαν κοπελίτσα μου τα πουλάκια;
- νιεεεεεε

…μεγαλώνει την κοκόνα του με χάδια και γλυκόλογα, κι εκείνη θα μεγαλώσει νομίζοντας ότι όλοι άντρες είναι σαν τον παππού… αλίμονο…

Με το ξυραφακι ανα χειρας

…που μου χάρισε μια αντανάκλαση στα πλαίσια ενός νέου μπλογκο-παιχνιδιού με τίτλο «πες σ’ αγαπώ με ένα τραγούδι», οδεύω προς την αυτοκαταστροφή… ψάχνοντας τα κιτάπια μου για ΤΟ τραγούδι, σκέφθηκα τι θα ήθελα να πω σε κάποιον σήμερα με το «σ’αγαπώ»… νομίζω, λοιπόν, ότι το παρακάτω τραγούδι λέει όλα όσα θα ήθελα να πω…

[εντάξει, εκείνο το «σαν ξεχασμένος αδερφός» στο τέλος, κάπως μου τα χαλάει... αν έλεγε τουλάχιστον «ξάδερφος»… χαχα]

Έλα σε μένα

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία που προτιμώ: Βασίλης Λέκκας

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους
κι ειν' όλα γύρω γκρεμισμένα,
μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ
με τ' άστρα του τ' απελπισμένα,
μη φοβηθείς απ' το σκοτάδι,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έλα και γείρε το κεφάλι
στα χέρια μου τ' αγαπημένα,
να ζήσεις τ' όνειρο και πάλι,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν
κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα,
μην πεις μαζί τους να σε πάρουν,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έχω μια θάλασσα σμαράγδια
μ'αγάπη κι ήλιο κεντημένα
για την καρδιά σου πού 'ναι άδεια
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έλα και κάθισε δεξιά μου
σαν ξεχασμένος αδερφός,
να μοιραστείς την μοναξιά μου
και να σου δώσω λίγο φως.

[…δυστυχώς, δεν το βρήκα για να παίξει κιόλας... οπότε ακούμε τη δεύτερη επιλογή μου…]

… και τέλος, μοιράζω ξυραφάκια στον ΑΤΙΑFEDERATION που έχει ενδιαφέροντα μουσικά γούστα, τον x-oyranoy που ζει μονίμως μες το πάθος και στον koulpa που έχει αναδειχθεί σε μέγα ταλέντο στους στίχοι :)

Πως τη βγαλαμε του Αγ. Βαλεντινου με η χωρις αγαπημενο

…κατ' αρχήν, είναι αμαρτία το ξέρω αλλά να…. το’ χα ξεχάσει ότι γιόρταζε αυτός ο Βαλεντίνος εχθές και είχα σκοπό να συνεχίσω φυσιολογικά τη ζωή μου χωρίς σφήνα εορτασμούς… αλλά μετά μου το θύμισε το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, τα e-mail που στούμπωσαν το Inbox μου, τα διαφημιστικά SMS... σε σημείο που άρχισα να υποπτεύομαι ότι ο Βαλεντίνος είναι undercover πολιούχος των ΜΜΕ και οποιαδήποτε σχέση με τους ερωτευμένους είναι εντελώς συμπτωματική… μάλιστα, μου έκανε εντύπωση το STAR που είχε και καρδούλες στο σήμα του, όπως κάνει τα Χριστούγεννα, το Πάσχα κτλ. γιατί?! είναι ερωτευμένο το κανάλι?! και αν ναι, με ποιον?! με κανένα άλλο κανάλι ίσως!? αφήστε, που όταν τις πρωτοείδα σκέφθηκα «να δεις, βρε που αγάπησε η Μαραγκουδάκη και αν είναι η αγάπη αμαρτία, θα βγει να το φωνάξει με λατρεία»

…μετά το πρώτο εορταστικό σοκ, αποφάσισα να κρατήσω χαμηλό προφίλ, σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα… αν κάνω ότι δεν υπάρχει, ίσως παρασύρω και τους άλλους… για κάρτες, λέλουδα, δωράκια και λοιπά ίχνη προσωπικής ζωής που θα επικύρωναν και την αναγκαιότητα του Αγίου, ούτε λόγος... πρέπει να ομολογήσω όμως ότι έχω κάποια από το αμαρτωλό παρελθόν μου και εάν δεν πέρναγα όλη την ημέρα μέσα στην άρνηση, θα μπορούσα να τα κατεβάσω από το πατάρι, να τα ξεσκονίσω και να τα πετάξω δήθεν πρόχειρα ολούθε, όπως κάνουμε με τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια... αλλά μετά φαντάστηκα την έκπληξη της μάνας μου που τα προσωπικά σου τα μυρίζεται σαν κυνηγόσκυλο το λαγό… και το χειρότερο την επακόλουθη απογοήτευση και παραίτηση από κάθε ελπίδα αποκατάστασης της κόρης της... άστο είναι και σε επικίνδυνη ηλικία...

…έτσι, στρουθοκαμηλίζοντας έσπρωξα και την υπόλοιπη ημέρα... για να εκπλαγώ ευχάριστα καθώς διάβασα πραγματικά πολύ ωραία post στα διάφορα blogs που κοπροσκυλιάζω και χάρηκα πολύ που το Βαλεντίνο πολλοί εμίσησαν, το γράψιμο όμως για αυτόν ή με αφορμή αυτόν, ουδείς... οπότε δεν χρειάζεται να τον κάνουμε γαργάρα από δω κι εμπρός, θα τον γιορτάζουμε κι εμείς, αλλά ανάποδα… με anti-valentine εκδηλώσεις… κι έτσι ζήσανε αυτοί καλά και ο ψωριάρης καλύτερα, αφού δεν θα κάθεται χώρια πια...

Του Αγ. Συγχρονισμου… βοηθεια μας!

…άτιμο πράγμα το timing ή ο συγχρονισμός, όπως προτιμάτε, καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας στη ζωή μας σε όλους τους τομείς… μην φανταστείτε ότι είμαι από τους ανθρώπους που τα περιμένουν όλα από την τύχη… κάθε άλλο… δεν πιστεύω στην τύχη και ίσως γι’ αυτό δεν πιστεύει κι αυτή σε μένα και μου βγάζει τη γλώσσα περιπαιχτικά… δεν παίζω τυχερά παιχνίδια, είμαι πολύ εργατική όταν θέσω κάποιον στόχο και γενικά δεν μ’ αρέσει να αφήνω τα πράγματα στο έλεος του όποιου Θεού μας κυβερνά… αυτό που πιστεύω σίγουρα όμως είναι στο συγχρονισμό, δηλ. να βρεθείς τη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος... να βρεθείς τετ-α-τετ με την ευκαιρία… και να μην κοιμάσαι με τα τσαρούχια σου ώστε να την δεις και να την αρπάξεις…

…αυτή τη στιγμή με απασχολεί ο κακός συγχρονισμός στα προσωπικά μου... έτσι είναι… την προσοχή σου συνήθως προσελκύει ο τομέας που πάσχει αφού έχεις ιεραρχήσει τις προτεραιότητές σου… έτσι, αφού να φάμε έχουμε, να κοιμηθούμε έχουμε, να κάνουμε και κανένα κέφι τρελλό που και που έχουμε, τι μένει!? να ασχοληθούμε και λίγο με το άλλο μας μισό, αν πιστέψουμε τη θεωρία που το θέλει να υπάρχει...

…έτσι κι εγώ, όπως οι περισσότεροι είχα έναν καημό, έναν νταλκά βρε αδερφέ, εδώ και κάμποσο καιρό… αδύνατον όμως να συγχρονιστούμε εγώ και το αντικείμενο του πόθου μου... ή εγώ θα ήμουν αλλού για αλλού με τα διάφορα που μου έτυχαν την αποφράδα χρονιά που μας πέρασε, ή αυτός θα ήταν υπό την επήρεια της πρώην, της πιο πρώην κοκ.. αδέσμευτος μεν, μπλοκαρισμένος δε, η προσωπική μου διάγνωση… δεν ένιωθα πώς ήταν πραγματικά διαθέσιμος κι έτσι δεν έκανα καμία κίνηση… αφήστε που δεν είμαι οπαδός του ρητού «ο έρωτας με έρωτα περνάει»… και δεν μ’ αρέσει να κάνω το σωσίβιο σε συναισθηματικές φουρτούνες… θέλω καθαρό μυαλό και προ παντός καθαρή καρδιά για να ανάψω πράσινο…

…κάπου εκεί έμπλεξα κι εγώ με έναν άλλον που βγαίναμε εκείνο τον καιρό και μου ενέπνεε περισσότερη εμπιστοσύνη όσον αφορά την πραγματική του διαθεσιμότητα… ατυχής απόφαση, όπως αποδείχτηκε αργότερα… δεν τα βρήκαμε… και όσο θυμίζω στον εαυτό μου ότι τα ζητήματα καρδιάς δεν πρέπει να τα χειρίζεσαι με τη λογική τόσο το ξεχνάω… βέβαια, η ακαταλληλότητα του ενός δεν χρήζει αυτόματα τον άλλον κατάλληλο, απλά τον ξαναφέρνει στο προσκήνιο… ο νταλκάς μου, εν τω μεταξύ, αποφάσισε να με μιμηθεί με αποκορύφωμα να τα φτιάξει στο τέλος με τη νυν… για να μου επιβεβαιώσει την αίσθηση που είχα πάντα ότι μεταξύ μας διεξάγεται μια κούρσα στην οποία αναμετρούνται διαρκώς οι εγωισμοί μας… αποκαρδιωτικό

…είδα κι απόειδα κι εγώ και λέω, άστο το παλικάρι, αφού δεν σας θέλει... κι έτσι αποχώρησα διακριτικά από το τοπίο και έπαψα να ασχολούμαι… διατηρήσαμε επαφή, αλλά η αλήθεια είναι ότι μέσα μου έχω παγώσει… δεν νιώθω όπως παλιά… δεν βγαίνω πια με την κοινή μας παρέα γιατί δεν νιώθω κανένα σκίρτημα στην ιδέα ότι θα τον δω… βαρέθηκα το παιχνιδάκι της γάτας και του ποντικού με εναλλαγή ρόλων… πάντα υποστήριζα ότι το ωραιότερο κομμάτι σε μια σχέση είναι το παιχνίδι της αρχής... όταν όλα ακόμα παίζονται, τίποτα δεν είναι δεδομένο και κάθε σημάδι ενθάρρυνσης σε απογειώνει… όμως, έχει κι αυτό ημερομηνία λήξης… κάποια στιγμή πρέπει να αλλάξεις πίστα ρε παιδί μου... να ανέβεις επίπεδο... αλλιώς ξεμένεις από κίνητρο...

…κι ερχόμαστε στο παρόν… έχω την αίσθηση ότι ο νταλκάς μου έχοντας αντιληφθεί ότι το πουλάκι πάει πέταξε προσπαθεί να κρατήσει τις γέφυρες ανοιχτές… να φυσήξει ανέμους εκεί που δεν κουνιέται φύλλο πια… τι κρίμα να μην έχω ανάλογη διάθεση… τι κρίμα να μην μπορούμε να συγχρονιστούμε ρε γμτ… πολύ φοβάμαι ότι ο νταλκάς έπαψε να είναι νταλκάς πια… δεν έχει την ίδια επιρροή επάνω μου όπως παλιά… τον ακούω στο τηλέφωνο και είναι σαν να μιλάω με εκπρόσωπο εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, απ' αυτούς που με παίρνουν συχνά για να βολιδοσκοπήσουν τη διάθεσή μου για αλλαγή τηλεπικοινωνιακού συντρόφου... ακόμα κι εγώ εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου διότι με έχει απασχολήσει ουκ ολίγο καιρό… πώς γίνεται να ανατραπούν έτσι τα πράγματα?!... δεν έχω ιδέα…

[ψιθυριστά: τώρα βέβαια αν μας προκύψει καμιά δραστική κίνηση, όπως π.χ. να χωρίσει δεν υπόσχομαι τίποτα ;) χαχα]

Παιχνιδι για δυο (!?)

…το φετινό καλοκαίρι θα την έβρισκε στην Κέρκυρα.. ένα φιλικό ζευγάρι διατηρούσε στα βόρεια του νησιού ένα παλιό οικογενειακό αρχοντικό και όπως κάθε χρόνο, την προσκάλεσαν και φέτος να περάσουν μαζί καμιά 10ριά μέρες… τις προηγούμενες χρονιές είχε αρνηθεί ευγενικά, καθώς προτιμούσε να δει καινούργιους τόπους στην ολιγοήμερη άδεια που είχε στη διάθεσή της… φέτος όμως, ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί τις διακοπές της με οικεία πρόσωπα σε ένα γνώριμο σκηνικό και να τις περάσει πιο «οικογενειακά»… δεν είχε διάθεση για ντόλτσε βίτα και εφήμερους καλοκαιρινούς έρωτες που θα τροφοδοτούσαν την παρέα με γαργαλιστικές λεπτομέρειες τις πρώτες μελαγχολικές ημέρες του φθινοπώρου… αποζητούσε τις ήσυχες καλοκαιρινές μέρες που έλιωναν κάτω από τον ήλιο και περνούσαν χωρίς να τις καταλάβεις, παραδομένη σε μια ρουτίνα από μπάνιο, διάβασμα, φαγητό, ύπνο και κανένα χαλαρό ποτό τα βράδυα στο γνωστό μπαράκι που είχε βαρεθεί να τη βλέπει όλη μέρα…

[…εν τω μεταξύ, κάποιος, κάπου εκεί ψηλά γελούσε με την καρδιά του καθώς την άφηνε να νομίζει ότι τα είχε όλα υπό έλεγχο και ότι θα περνούσε τις ήσυχες διακοπές που είχε στο μυαλό της..]

…οι πρώτες μέρες των διακοπών την βρήκαν να λιάζεται πάνω σε μια τεράστια, μπορντώ πετσέτα πεταμένη σε μια γωνιά της παραλίας με ελάχιστο κόσμο… στα δέκα βήματα από πάνω ένα μπαράκι με τα στοιχειώδη και κυρίως πολύ καλή μουσική… εκεί σύχναζαν οι τρεις τους μέχρι τη δύση του ηλίου… μετά ανηφόριζαν για το σπίτι και αν είχαν διάθεση κατέβαιναν ξανά το βράδυ για απρόβλεπτες μεταμεσονύχτιες συναναστροφές με τους ντόπιους και τους ελάχιστους ξένους τουρίστες και για τα πραγματικά καθαρά ποτά που σέρβιρε το μαγαζί…

…εκείνο το απόγευμα είχαν πιεί κάμποσα ποτά στην παρέα και έτσι το κέφι και τα πειράγματα ξεκίνησαν από τη μπάρα που κρεμόντουσαν οι τρεις τους αλλά δεν άργησαν να εξαπλωθούν στις παρέες τριγύρω... τα μάτια της σκάλωσαν σε μια αντρική φιγούρα που δεν μπορούσε να πει μετά βεβαιότητας εάν ήταν Έλληνας ή ξένος… έκπληκτη, διαπίστωσε ότι αδιαφορούσε πλήρως για την έλλειψη διακριτικότητας με την οποία τον κατακεραύνωνε... εκείνος είχε συλλάβει το βλέμμα της, και το ανταπέδιδε χωρίς να εκτίθεται – έτσι νόμιζε – χάρις στα γυαλιά ηλίου που φορούσε... είναι αστείο που τις περισσότερες φορές νομίζουμε ότι κρυβόμαστε πίσω από ένα ζευγάρι γυαλιά… το βλέμμα, αγαπητοί μου, μπορεί να γίνει τόσο διαπεραστικό ώστε να το νιώσεις και μέσα από τοίχο...

…«ας είναι», σκέφθηκε, «άστον να νομίζει ότι είμαι η μόνη που εκτίθεται»... και με περισσότερο θράσος αυτή τη φορά, άρχιζε να τον χτενίζει από πάνω έως κάτω... μμμμ.. γνήσια βόρεια ομορφιά, ωραίο χρυσαφί δέρμα, ψιλόλιγνο κορμί που το κυκλοφορούσε με τέτοια χάρη, που σε έκανε να αναρωτηθείς πώς στο καλό κουμαντάριζε τόσο επιδέξια τα δυο του μέτρα παρά κάτι… και ένα πρόσωπο σαν ήρωας παιδικού παραμυθιού… όταν γελούσε σε έκοβε στα δύο… αν σε κοιτούσε κιόλας ταυτόχρονα, ξεχνούσες να ανασάνεις… τα ζυγωματικά του σκαρφάλωναν στα γελαστά του μάτια και δύο ρυάκια έτρεχαν στα ισχνά του μάγουλα...

…από την ημέρα που τον πρόσεξε για πρώτη φορά, ακολούθησαν αμέτρητα βλέμματα, πιο καυτά και από την άμμο κάτω από τα πόδια τους… προς μεγάλη της χαρά διαπίστωσε ότι ήταν θαμώνας του μαγαζιού… κυκλοφορούσε με ένα φίλο του, εξίσου ωραίο άντρα και μια θηλυκιά σκύλα, πολύ παιχνιδιάρα… οδηγούσε ένα κάμπριο - άγνωστης μάρκας για εκείνη - με γερμανικές πινακίδες… στο μπαράκι περνούσαν κάθε άλλο παρά απαρατήρητοι είτε λόγω της εξωτερικής τους εμφάνισης, είτε - συχνότερα - λόγω της συμπεριφοράς τους… ήταν πολύ χαρούμενοι για Γερμανοί και πείραζαν τους πάντες…

…κάποια στιγμή, μια παρτίδα τάβλι ανέλαβε ρόλο προξενήτρας και τους γνώρισε από κοντά… για να παίξεις έπρεπε να κάνεις ρεζερβέ από την προηγούμενη μέρα, καθώς μετά δυσκολίας έβρισκες τάβλι μετά τις 1-2 το μεσημέρι… εκείνη δε, ήταν τόσο σχετική με το τάβλι όσο και οι Γερμανοί με την ποντιακή σούστα… ωστόσο, δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία και απείλησε τη φίλη της, που ήταν έξπερτ στο άθλημα, ότι αν δεν της μάθει τα βασικά εντός ημίωρου θα πει στον μπάρμαν το βράδυ ότι είναι η θεά του καραόκε και δεν φεύγει από το μαγαζί αν δεν τραγουδήσει!!!

…το σχέδιο δούλευε ρολόι και το ηλιοβασίλεμα τους βρήκε να ρίχνουν τα ζάρια και να χτυπούν τα πούλια σαν συνταξιούχοι καφενόβιοι - τι ρομαντικό! – είχαν όμως την ευκαιρία να γνωριστούνε καλύτερα… Αλεξάντερ, ηθοποιός και σκηνοθέτης από το Βερολίνο, έκανε διακοπές με τον κολλητό και συγκάτοικό του, Ματίας, και τη σκύλα τους και θα έμενε όσο περίπου κι εκείνη στο νησί... εκείνη, ζαλισμένη από την αναπάντεχη γνωριμία τους και κυρίως από την επίδραση του Αλεξάντερ στις ορμόνες της, άρχισε να πιστεύει ότι κάποια φάρσα παιζόταν σε βάρος της… δεν είχε συνηθίσει σε τόση εύνοια της τύχης στα προσωπικά της κι έτσι έριχνε κλεφτές, καχύποπτες ματιές γύρω της να δει από πού θα ξεφυτρώσει η Candid Camera για να πάρει το ηλίθιο, συγκαταβατικό χαμόγελο του κορόιδου, εις βάρος του οποίου γελάνε οι άλλοι…

…αντ’ αυτού, έγινε θεατής και πρωταγωνίστρια σε ένα καλοκαιρινό ειδύλλιο από αυτά που συμβαίνουν πάντα στους ΑΛΛΟΥΣ και έχεις μόνο ακουστά… οι ώρες περνούσαν και ένιωθε ότι είχαν μείνει μόνοι στην παραλία, στο νησί, στον κόσμο ολάκερο παιδί μου... αχχ τι παραισθησιογόνο που είναι ο έρωτας… βάλτε μου κι άλλο… σκεφτόταν… το τουρνουά τάβλι έκλεισε με ένα ραντεβού για το βράδυ στο χωριό που έμεναν οι Γερμανοί… ο Αλεξάντερ πρότεινε να βρεθούν όλοι μαζί... αυτό κάπως τη χάλασε, αλλά ήταν τόσο ευτυχισμένη που το ξέχασε αμέσως... μετά ήρθε κι εκείνο το αλμυρό φιλί, που ακόμα όταν το θυμάται ξεχνάει το όνομά της... πού μυαλό για συνειρμούς και αρνητικές σκέψεις?!

…ακολούθησαν πυρετώδεις προετοιμασίες στο σπίτι και τα σχετικά σχόλια από τους φίλους της που θέλοντας να είναι ειλικρινείς, ομολόγησαν ότι δεν καλοβλέπανε αυτό το πρώτο ραντεβού με γονείς και κηδεμόνες… για να μην της χαλάσουν το χατίρι όμως προθυμοποιήθηκαν να μείνουν για ένα ποτό και μετά να αποχωρήσουν διακριτικά… μέσα της ευχόταν να κάνει το ίδιο και ο Ματίας και να μην της μπαστακωθεί όλο το βράδυ...

…φθάνοντας στο χωριό των Γερμανών, αποφάσισαν να βολτάρουν για λίγο στο λιμανάκι μέχρι την ώρα του ραντεβού... τα βήματά τους, ωστόσο τους έφεραν νωρίτερα στο μέρος της συνάντησης για να γίνουν μάρτυρες ενός τρικούβερτου καβγά σε ακατάληπτα γερμανικά… η κατάληξη του οποίου ήταν ο Αλεξάντερ να σηκωθεί να φύγει χωρίς καμία εξήγηση και να τους αφήσει όλους σύξυλους… ο Ματίας ψέλλισε κάτι απρόθυμες συγνώμες και έφυγε επίσης προς άγνωστη κατεύθυνση...

…την επόμενη μέρα στην παραλία, φανερά κακόκεφη, προσπαθούσε να βρει εξήγηση με το μυαλό της για όλη αυτή την παράλογη συμπεριφορά… η εξήγηση δεν άργησε να έρθει, και μάλιστα από έγκυρη γερμανική πηγή - εφάμιλλη της Ντόιτσε Βέλε - τον Ματίας, ο οποίος κατέπλευσε στην παραλία μόνος και χωρίς να χάσει χρόνο την πλησίασε αποφασισμένος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, από την οποία προφανώς είχαν ξεφύγει τις τελευταίες μέρες...

…κάθησε δίπλα της και άρχισε να μιλάει λαχανιασμένα πριν ξεσπάσει σε λυγμούς… ο Αλεξάντερ είναι ένα τέρας… είναι πέντε χρόνια μαζί και ενώ ο Ματίας τον έχει κορώνα στο κεφάλι του, αυτός τον τελευταίο χρόνο του ψήνει το ψάρι στα χείλη… φλερτάρει ασύστολα, ακόμα και μπροστά του, δεν τον υπολογίζει καθόλου και υποψιάζεται ότι του τα φοράει κανονικά εντός και εκτός Γερμανίας… αποφάσισαν από κοινού να πάνε τον έρωτά τους διακοπές στην Κέρκυρα, μπας και αναζωπυρωθεί… αλλά, αλίμονο… βρέθηκε εκείνη μπροστά τους και άρχισαν τα μαρτύρια του Ματίας… δεν πίστευε ποτέ ότι ο Αλεξάντερ θα τραβούσε τόσο πολύ το φλερτ του και μάλιστα με μια γυναίκα!!! και δώστου μυξοκλάμα…

…δεν πίστευε στα αυτιά της… νόμιζε ότι τα βότσαλα είχαν σηκωθεί και τη χτυπούσαν αλύπητα στο κεφάλι… για μια στιγμή είχε την αίσθηση ότι είχε απέναντι καμιά κολλητή της και προσπαθούσε να την παρηγορήσει για τις γουρουνιές του δικού της… μεταξύ του σοκ και της απελπισίας, της ερχόταν να βάλει τα γέλια… εεε όχι, αυτό δεν της είχε ξανατύχει ποτέ!!... τι άλλο θα άκουγαν τα αυτιά της πια…. τέτοιο σουξέ!! εδώ δεν μπορούσε να τα βρει με τους στρέιτ άντρες που γνώριζε... οι γκέι ή μπάι-μπάι της έλειπαν… το fun-club της είχε ξεχειλωθεί ανεξέλεγκτα..

…οι επόμενες 2-3 ημέρες κύλισαν μες το πένθος... το ζεύγος εμφανίστηκε ξανά στην παραλία αλλά δεν αντάλλαξαν ούτε μια κουβέντα, ο Αλεξάντερ κι εκείνη... καλύτερα, γιατί της ερχόταν να τον ταϊσει κιμά στη σκύλα του... απέφευγαν ο ένας τον άλλον συστηματικά και έζησαν με τα μούτρα ως τις φτέρνες τις υπόλοιπες μέρες… την τελευταία μέρα, καθώς τους έβλεπε να φεύγουν με το κάμπριο και το σκύλο... δεν κρατήθηκε… ξέσπασε σε γέλια με τους άλλους... ήταν τόσο οικογενειακή αυτή η σκηνή… σαν τις διακοπές που ήθελε να περάσει στην Κέρκυρα…

Ενα ραντεβου στα τυφλα παρακαλω!

… πόση τόλμη και γοητεία πρέπει να διαθέτει κανείς για να ανταπεξέλθει σε μια τέτοια αποστολή; και καλά, θα μου πείτε, γιατί να επιχειρήσεις εξ’ αρχής ένα τέτοιο εγχείρημα; ας πούμε, γιατί «Αισθάνεσαι τυχερός» που λέει και ο Γκούγκλης και είναι λίγος καιρός που φλερτάρεις με ιδέες υψηλού ρίσκου… αυτές δεν είναι που έχουν και τη μεγαλύτερη απόδοση, αν υποθέσουμε ότι σου κάθονται καλά?! αν υποθέσουμε το αντίθετο, τι είχαμε, τι χάσαμε?! τίποτα ελπίζω…

… εκτός από τους επαγγελματίες του dating, που έχουν πάρει στα σοβαρά το όλο θέμα και αναλώνουν αρκετό χρόνο και κόπο βλ. προφίλ ικανά να σε προσλάβουν ακόμα και στη NASA, ώστε να αυξήσουν τις πιθανότητες τα ραντεβού τους να τους φέρουν πιο κοντά στο ταίρι που ψάχνουν – απόψε κιόλας – υπάρχουν κι άλλοι οι «είδα φως και μπήκα» - είναι single, δεν λένε όχι σε μια σχέση, αλλά δεν κόβουν και το λαιμό τους για να τη βρούνε, λατρεύουν το φλερτ, το παιχνίδι με το άγνωστο και την έκπληξη που σου επιφυλάσσει ένα blind date. Όχι πάντα, ωστόσο. Πρέπει να έχουν διάθεση και οι συγκυρίες να το ευνοούν. Είναι ένα από τα παιχνίδια τους και όποτε βαριούνται το αφήνουν και μετά πάλι το πιάνουν, εεε και άμα τους κάτσει ... bingo!!! Γι΄ αυτούς το dating δεν είναι αυτοσκοπός. Νομίζω αυτό το τελευταίο τραβά και τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς και τους επαγγελματίες.

Δεν ξέρω αν κατάφερα να κρύψω την προτίμησή μου κατά την περιγραφή μου, αλλά πάντα ανήκα στους δεύτερους, δεν είχα την απαραίτητη προσήλωση στο στόχο που έλεγε και μια γνωστή μου – αν υπήρχε εθνική ομάδα dating είμαι σίγουρη ότι θα έπαιζε βασική ενδεκάδα – γι’ αυτό και τα σκορ μου ήταν πάντα αδιάφορα :))) Ίσως τελικά να έχω προκατάληψη σε λανθάνουσα μορφή με αυτό το είδος γνωριμιών κι έτσι άθελά μου να σαμποτάρω τα ραντεβού... μπααα, όχι την έχω βρει την απάντηση αφού έκανα γεώτρηση μέσα μου… δεν είναι θέμα προκατάληψης... είναι το στημένο τελικά που με χαλάει... εε βέβαια, αφού το παιχνίδι είναι στημένο εξ' αρχής… σε θέλω, με θέλεις, υποφέρω κι υποφέρεις… ναι, εντάξει δεν υπόσχεσαι ποτέ τίποτα και ανά πάσα στιγμή μπορείς να φύγεις με πρόφαση ότι ψυχομαχάει το ροντβάιλέρ σου ΑΛΛΑ ένα τέτοιο ραντεβού έχει πάντα τις εξής δύο εκδοχές [εκτός αν σου κρεμάσει ξαφνικά το σαγόνι με το σερβιτόρο ή τη σερβιτόρα και γίνεις ρεζίλι]: μ' αρέσεις ή δεν μ' αρέσεις, κάτι που πρέπει να αποφασίσεις εκείνη την ώρα για να δώσεις και την κατάλληλη συνέχεια… εεε δεν μ’ αρέσεις!!

Δεν γίνεται να αποφασίσω αν κάποιος μ' αρέσει ενώ γνωρίζει ότι εκείνη την ώρα γίνεται το screening… και ούτε εγώ μπορώ να νιώθω ότι περνάω εξετάσεις… δηλ. εγώ θέλω να δω πώς ξύνεις το αυτί σου ρε αδερφέ, πώς είσαι χαλαρός εκτός κατάστασης εκτάκτου ανάγκης - «ραντεβού», κάτι το οποίο γίνεται τελικά μόνο όταν γνωρίζεις κάποιον ή κάποια στο άσχετο και όχι επί τούτου… εκεί και τότε που δεν έχει περάσει από κανενός το μυαλό να γίνετε ζευγάρι και μετά από αρκετές στιγμές τριβής, ανάβει μια σπίθα και, τέλος, σκάει το πυροτέχνημα στο κεφάλι σου και από εκείνη τη στιγμή ο άλλος κυκλοφορεί με ένα σύννεφο από κόκκινες καρδούλες να τον πλαισιώνει – χαχαχα- και δεν ξέρει ακόμα τίποτα… εεε η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους μας…

Σεξ, ο βασιλιας των σπορ

…απορώ που δεν έχει γίνει ακόμα ολυμπιακό άθλημα!? εδώ μιλάμε όλοι προπονούνται μέχρι τελικής πτώσεως, σεξ για το σεξ, και για οποιονδήποτε λόγο εκτός από το σωστό… θα μου πείτε και ποιος είναι ο σωστός λόγος για να κάνεις σεξ!? καλή ερώτηση και η απάντηση φυσικά είναι καθαρά υποκειμενική, όμως θα είχε ενδιαφέρον να γίνει διάλογος στην προκειμένη περίπτωση, οπότε καλωσορίζω και τις δικές σας απόψεις...

…γενικά, σήμερα ισχύει ο κανόνας ότι στο σεξ όλα επιτρέπονται αρκεί να γίνονται με τη συναίνεση όσων συμμετέχουν - βλέπετε η δυαδική εκδοχή του σεξ πάει άπατη πλέον, πολύ μπανάλ ρε παιδί μου αυτό το σεξ για δύο… φέρτε και κανέναν άλλον, κανέναν κουμπάρο, κανέναν μπατζανάκη, ό,τι σας βρίσκεται τέλος πάντων, μην πεθάνουμε από πλήξη βλέποντας μόνο ο ένας τον άλλον – και να μην θίγεται η αξιοπρέπεια κανενός, βράσε όρυζα δηλαδή, αυτό με την αξιοπρέπεια είναι πιο ανεξιχνίαστο και από την αλήθεια προεκλογικής ομιλίας… όλα κρίνονται φυσιολογικά, και πυκνοί καπνοί σκεπάζουν τα κρεββάτια μας καθώς αλατοπιπερώνουμε την σεξουαλική μας ζωή… αφού το γυναικάκι μου γουστάρει διαδήλωση στο κρεββάτι, γιατί όχι?! πάνε οι καιροί που μόνο και μόνο μια τέτοια η σκέψη αρκούσε για σε ρίξει στον Καιάδα με τα μιάσματα..

…και φυσικά για να μην παρεξηγηθώ, οφείλω να τονίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν αναπολώ τον σεξουαλικό Μεσαίωνα, αλίμονο!!... αυτό το οποίο αμφισβητώ είναι τα κίνητρα τέτοιων συμπεριφορών καθώς και τη συναισθηματική πληρότητα που τις συνοδεύει… και μην μου πείτε για το απαύγασμα της ανθρώπινης σοφίας ότι σεξ και συναίσθημα είναι δύο διαφορετικά πράγματα που δεν συνδέονται απαραίτητα μεταξύ τους... διότι διαφωνώ κάθετα... όχι ότι κάθε σεξουαλική πράξη διαθέτει απαραίτητα και την κατάλληλη συναισθηματική υπόκρουση, αλλά αυτό δεν (μπορεί να) είναι ο κανόνας… γιατί? γιατί πολύ απλά, το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών δεν σκέφτεται έτσι... μπορεί να υιοθετεί αυτή τη συμπεριφορά πολλές φορές αλλά εδώ κολλάνε οι λάθος λόγοι που έλεγα στην αρχή… οι άντρες είναι άλλο καπέλο, μιλάμε για φύσει διαφορετική αντιμετώπιση..

…ας επιστρέψω όμως στο καίριο ερώτημα, για ποιους λόγους κάνουμε σεξ!? [εντάξει προφανώς, δεν μιλάμε για τις απαράβατες δέκα εντολές, αλλά για τη στάση ζωής που έχουμε εν γένει…]

…προσωπικά, μου είναι πιο εύκολο να απαντήσω για ποιούς λόγους δεν (πρέπει να) κάνουμε σεξ:

- για να μην νιώθουμε μόνοι – υπάρχουν άλλες δραστηριότητες για κοινωνικοποίηση που δεν προϋποθέτουν να βγάλουμε τα ρούχα μας...

- για να κρατήσουμε (με νύχια και με δόντια) το σύντροφό μας – το μόνο που θα πετύχουμε είναι απλά μια αναβολή διάρκειας όσο και η σεξουαλική πράξη…

- για να φαινόμαστε «απελευθερωμένοι» - από τι ρε παιδιά!? ας μου απαντήσει κάποιος…

- ως αντάλλαγμα για οτιδήποτε – μην πω καλύτερα τι μου θυμίζει αυτή η συναλλαγή, είμαι βέβαιη ότι κάνουμε όλοι τους ίδιους συνειρμούς..

- γιατί σήμερα όλοι «το κάνουν», ναι, η Αθήνα είναι ένα μεγάλο κρεββάτι after all – επίσης «όλοι» πάνε στα μπουζούκια κάθε Σάββατο, σκάνε το μισό μηνιάτικο και περνάνε τον υπόλοιπο μήνα με τις ήδη υπερχρεωμένες πιστωτικές, θες να τους μοιάσεις?!

..λοιπόν, αισθάνομαι ότι κάλυψα τα βασικά, εάν έχετε κάποια άλλη ιδέα συμπληρώστε ελεύθερα τη λίστα – θα το κάνουμε διαδραστικό αυτό το ποστ ;)

… όμως, θέλω κλείνοντας να πω και γιατί θέλουμε να κάνουμε σεξ τελικά.. γιατί αγαπάμε ρε γαμώτο, θέλουμε να δώσουμε και να πάρουμε χαρά, απόλαυση, ηδονή γιατί ο άλλος μας «ξεκλειδώνει», γιατί, τέλος, όταν το κάνουμε νιώθουμε πραγματικά να κουμπώνουμε μαζί του κι αυτό το συναίσθημα όσο και να προσπαθήσεις δεν θα το βρεις στις σύγχρονες εκδοχές του ζευγαρώματος...

Make an elephant out of your ant

...ήταν το σλόγκαν ενός από τα δεκάδες διαφημιστικά e-mail προϊόντων τόνωσης του ανδρισμού που κατακλύζουν το inbox μου καθημερινά και μου φάνηκε hilarious πραγματικά.. όχι δεν είμαι καμιά χοντρόπετση με έλλειψη ευαισθησίας στα προβλήματα του άλλου φύλου - που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι μόνο του άλλου αλλά και δικό μας – αλλά σκέφθηκα .. καλά υπάρχει πραγματικά τόσο έντονο πρόβλημα στους άνδρες ή πρόκειται για μαρκετινίστικες υπερβολές? δηλ. αφού πουλήσαμε τα πάντα - εκτός ίσως από την Ακρόπολη – δημιουργούμε και μια εικονική ζήτηση για προϊόντα ενίσχυσης των ανδρικών σεξουαλικών επιδόσεων… ή μήπως όχι?!

...εντάξει, πάντα υπήρχαν elephants and ants … τι να κάνεις!? να τα βάλεις με το Θεό!? το πρόβλημα όμως σήμερα δεν νομίζω ότι έχει να κάνει τόσο με το μέγεθος και τη σημασία του – με αυτό έχουν ασχοληθεί διεξοδικά τόσοι και τόσοι και εν πάσει περιπτώσει είναι και πεπερασμένης επιχειρηματολογίας… το λόγο έχει η φύση – όσο με τις επιδόσεις των ανδρών στο σεξ που αφήνεται να εννοηθεί από τα τόσα διαφημιστικά πια ότι περνούν κρίση…

...φημολογείται ότι στις ηλικίες 40κάτι με ανοιχτό το πάνω όριο, η ανικανότητα που δεν οφείλεται σε παθολογικά αίτια κάνει θραύση, δηλ. η ψυχολογία των ανδρών σαμποτάρει την σεξουαλικότητά τους… μάλιστα σε μια συγκέντρωση που παρευρέθηκα πριν από μήνες κάποιος αυτού του ηλικιακού γκρουπ ανέφερε ότι σκεφτόταν να γράψει βιβλίο, σενάριο ?! - θα σας γελάσω και δεν το θέλω, αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς - για το πρόβλημα της ανδρικής σεξουαλικής ανικανότητας στα 50 … διότι του είχε προκαλέσει εντύπωση η έκτασή του τη σημερινή εποχή – και δεν είναι ο μόνος υποθέτω…

...τι γίνεται ρε αγόρια!? τις και τι φταίει άραγε; είναι κι εδώ ο συνήθης ύποπτος για οτιδήποτε αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε, ο ένοχος; αναφέρομαι στο άγχος φυσικά… προσωπικά έχω μια υποψία που σταδιακά χτίζεται σε πεποίθηση … ότι το σεξ έπαψε να είναι το αγαπημένο σπορ των ανδρών – όχι δεν τα’ χω χαμένα, ξέρω ακούγεται παράλογο – αλλά τη θέση του πήραν άλλα σπορ με μεγαλύτερη πέραση στην εποχή μας… το κυνήγι του θησαυρού βλ. (νέο)πλουτισμού είναι το πιο δημοφιλές νομίζω… έτσι έχουμε χρήμα vs. σεξ… ίσως φταίνε και οι γυναίκες, αλλά πάλι όχι… αδυνατώ να πιστέψω ότι οι γυναίκες έσπρωξαν τους άνδρες προς αυτή την κατεύθυνση … δυστυχώς η ρίζα του προβλήματος είναι βαθύτερη και αγγίζει τα σύγχρονα πρότυπα που καταπίνουν τους πάντες… άνδρες και γυναίκες…

...έτσι νομίζω – διότι είναι παρακινδυνευμένο να μιλώ εκ μέρους των ανδρών, απλά υποθέσεις κάνω – ότι ο σύγχρονος άνδρας δεν επιβεβαιώνεται πρωτίστως πια από τη σεξουαλική του απόδοση, αλλά το σεξ έχει ρόλο γαρνιτούρας στη ζωή του ενώ το κυρίως πιάτο περιέχει χρήμα, καριέρα, status, Jeep Cherokee και άλλα δύσπεπτα… που να μείνει ενέργεια για οριζόντιες δραστηριότητες εκτός του ύπνου?! και όχι, δυστυχώς θα σας ξεβολέψω, αλλά δεν είναι απαραίτητα όλα αυτά στις γυναίκες, αλλά στους ίδιους κατ’ αρχήν… έχεις δει άντρα να κλείνει την τηλεόραση ενώ βλέπει τελικό Mundial, ας πούμε, επειδή το ζήτησε η συμβία του!? στοιχηματίζω πώς όχι, αλλιώς να κοιμίσω κουκουβάγια που λέει και η διαφήμιση…

...επιστροφή στις κλασσικές αξίες λοιπόν, στις οποίες ανήκει και το καλό σεξ, και ας βλέπουμε ελέφαντες, μυρμήγκια και λοιπά ζωοειδή μόνο σε κανένα ντοκυμαντέρ του National Geographic...

Οταν ο ερωτας γλυστραει κατω απο τη χαραμαδα

… φταίει που ξέχασες να βάλεις αεροστόπ?! μπααααα μακάρι να ήταν πρακτικό το θέμα… τι εύκολα που λύνονται τα πρακτικά όμως!! με 1 ευρώ (τόσο κάνει ένα αεροστόπ θέλω να πιστεύω) έχεις καθαρίσει … το κοτσάρεις κάτω από την πόρτα και σου μένει ο έρωτας … σαν θηρίο ανήμερο μέσα στο σπίτι να ψάχνει την έξοδο κινδύνου.. χαχα

… όμως για κακή μας τύχη το ζήτημα του ολισθένοντος έρωτος δεν είναι πρακτικό γμτ… είναι από κείνα τα άλλα τα παλιοσυναισθηματικά που δεν βολεύονται τόσο εύκολα… και γιατί ολισθαίνει ένας έρωτας περικαλώ; και γίνεται παραβατικός; και σου σπάει τα @@@@@!? (ας με συγχωρήσουν στην προκειμένη περίπτωση οι άρρενες φίλοι που δανείζομαι μέρος των γεννητικών τους οργάνων…)

… μια συνήθης αιτία που δεν έχει βρει γιατριά ακόμα είναι επειδή δεν έρχεται μόνος του αλλά φέρνει και παρέα …. απαιτήσεις, προσδοκίες, υποδείξεις, συμβουλές και άλλους ανεπιθύμητους επισκέπτες… εεε που να χωρέσουμε όλοι αυτοί σε ένα τσαρδί?!?! δηλ. με το που σε καλωσορίσαμε πρέπει να φέρουμε τη ζωή μας τα πάνω-κάτω?! να πάψουμε να δουλεύουμε όπως δουλεύαμε, να ανοίξουμε το σπίτι μας να περιδιαβαίνει κόσμος, να πίνουμε κρασί αντί για κόκα-κόλα, να δούμε τα πράγματα γενικώς και ειδικώς με “άλλο” μάτι – λες και το δικό μας πάσχει από στραβισμό - και πάει λέγοντας… οι ριπές καταφθάνουν από παντού καθώς όσο πιο πολύ βολεύεται τόσο εντοπίζει σημεία βελτίωσης σε όλους τους τομείς

… και μένεις να αναρωτιέσαι ……. μα καλά… μπας και έκανε λάθος στο κουδούνι?!

... εν τέλει κύριε έρωτα… μας ζάλισες τον έρωτα..

... επί της ουσίας τώρα… σίγουρα όλοι μας έχουμε περιθώρια βελτίωσης και ανάγκη για αλλαγές, όμως αυτό είναι προσωπική υπόθεση, δεν αφορά κανέναν άλλον εκτός από εμάς, σε καμμία περίπτωση δε ένα φρέσκο έρωτα – ο οποίος ρε φούστη μου υποτίθεται ότι έρχεται γιατί έγινε εκείνο το ρημαδοκλικ και βρίσκει ο ένας τον άλλον απλά υπέροχο… n’ est pas?! – τα υπόλοιπα είναι θέμα χρόνου και διάθεσης και θα έρθουν στην ώρα τους… οπότε μπορεί και να σε καμαρώσει … αν δεν τον έχει φάει η μαρμάγκα ;)

… τι θα τον συμβούλευα κλείνοντας!? να αράξει στη γωνιά του πανευτυχής - για την ώρα – με την εύνοια της τύχης που του χάρισε μια πιθανότητα να γίνει σημαντικός και αγαπημένος σε έναν άλλον άνθρωπο και να αφήσει τις “επιδιορθώσεις” στους μάστορες που είναι και η δουλειά τους.

Πυτζαμα και ξερο ψωμι

…το θέμα έθεσε ένας φίλος παραπονούμενος για τις γυναίκες που εμφανίζονται με τα πυτζαμάκια τους κατά τις πρώτες καυτές νύχτες με το νέο τους σύντροφο…

…χαίρομαι που μου έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσω και μια άλλη πτυχή του εαυτού μου … αυτή που σκάει μύτη την <πρώτη νύχτα> και όποιον πάρει ο χάρος… εχμ… συγνώμην ο έρως ήθελα να πω...

… εγώ θα μιλήσω εκ μέρους των πυτζαμοφορουσών γυναικών που τόσο αλύπητα έχουν χτυπηθεί στην ερωτική λογοτεχνία γιατί δήθεν δεν διαθέτουν φλογερό ταμπεραμέντο και την ικανότητα να εμπνεύσουν πάθος μέσα από την βαμβακερή πανοπλία τους… εεεε λοιπόν τρίχες αγαπητέ μου… όποιος πιστεύει ότι η τέχνη του έρωτος ντύνεται μόνο στου Αεράκη απατάται οικτρά…

…μας αρέσουν οι πυτζάμες μας γιατί με αυτές νιώθουμε άνετα, ζεστά και πιο ευδιάθετες και με αυτές τις προϋποθέσεις λύνεσαι και πιο εύκολα ειδικά σε μια αμήχανη – κατά κανόνα – <πρώτη νύχτα> - παρά αν προσπαθήσεις να λανσάρεις μια femme fatale – την οποία εννοείται ότι δεν γνωρίζεις ούτε εξ’ όψεως – εξαιρούνται οι κυρίες που γνωρίζουν το σπορ φυσικά, αλλά όπως έχετε καταλάβει ήδη δεν είμαι σε θέση να μιλήσω εκ μέρους τους…

… ωστόσο, για να μην απογοητευτούν οι άνδρες που έπεσαν στον έρωτα μιας πυτζαμοφορούσας, έχω να προσθέσω ότι το εν λόγω μοντέλο επιδέχεται θεαματική βελτίωση – εδώ φαντασιώνεστε ελεύθερα – αν του συμπεριφερθούν με αγάπη και τρυφερότητα και μπορεί να εκπλήξει το σύντροφό του με περιβολή που δεν μπορώ να σας περιγράψω γιατί θα μας κόψει το ΕΡΣ – αλλά αυτά θέλουν χρόνο και υπομονή…

Με τιμή
Pyjama Lover

Το Βαζο

Ένα βάζο, ένα άλικο τριαντάφυλλο, ένας έρωτας… μια καινούργια αρχή… ήταν τα λόγια ενός φίλου που κοιτάζει το βάζο με το τριαντάφυλλο και βλέπει τον έρωτά του να ανθεί και να μοσχοβολά…

Τι μου θύμισες τώρα βρε Γ. με το βάζο… έχω δει – αλίμονο βέβαια όχι την ρομαντική εκδοχή – αλλά την άλλη την πιο κοινή και μπρουτάλ … σπάσε το βάζο, τα μουράνο τασάκια, το πέταλο-γούρι και ότι γυαλικό φιγουράρει τέλος πάντων στη βιτρίνα της ζωής μας στην καρκάλα του αγαπημένου (?!) σου – καθώς τον ξεπροβοδίζεις στο κατώφλι της εφ εξής μπακουρουζωής του ή τον παραδίδεις στη νέα μούσα του μαζί με την προίκα του…

Και αναρωτιέμαι γιατί οι παλιάνθρωποι στη θέα ενός τόσο fragile αντικειμένου να μην σκεφτόμαστε μια κίνηση όλο χάρη και αβρότητα παρά να είναι το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μας όταν μας καβαλάει ο βελζεβούλης – που έλεγε και η ζαζά μου?! κι έτσι αντί τα βάζα να φιλοξενούν ανάσες φρεσκάδας του έρωτά μας, κοινώς λελουδικά για τους λιγότερο μυημένους στην καψουρο-λογοτεχνία, να αποκτούν μια νέα χρηστική αξία στα χέρια μας, αυτή των ιπτάμενων όπλων…

Έτσι σε μια στιγμή λαμπρής αυτοκυριαρχίας, από αυτές που σπάνια βιώνω ομολογουμένως, αποφάσισα να ξελαφρώσω το σπίτι από τα πυρομαχικά ούτως ώστε στην επόμενη ηρωϊκή έξοδο να μην θρηνήσουμε θύματα… αλλά πρέπει να σε θέλει βρε παιδί μου… και άμα ο επόμενος εμφανίζεται στην πόρτα με το βαζάκι και το ανάλογο λελουδικό του καλωσορίσματος, δεν σε θέλει!! Οπότε το βάζεις κι εσύ σε περίοπτη θέση και εύχεσαι να έχει καλύτερη τύχη από τον προηγούμενο…