NO MORE DATING GREEK GUYS!

...λοιπόν, το αποφάσισα!

...με χτύπησε κατακέφαλα σαν κεραμίδα, ενώ άκουγα υπνωτισμένη την χιλιοπαιγμένη κασέτα με τις μαλακίες Νο 32 από τον τύπο απέναντί μου και προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα ήταν το σεξ μαζί του... με τέτοιo πρόλογο!!

...θα γραφτώ σε ευρωπαϊκό site γνωριμιών!!! απορώ πώς δεν το σκέφτηκα τόσο καιρό...?!?! αφού δουλεύω με ξένους, ψωνίζω από το εξωτερικό, γιατί να μην πάρω κι έναν άντρα Νορμανδό, Σκωτσέζο, Βίκινγκ, Τυρολέζο, Σλοβένο (που έχω δοκιμάσει κιόλας - πάει το χάσαμε αυτό το κορμί πατριώτες, αλλά δεν την ξαναπατάω!)

...αλλιώς πρέπει να μονάσω και δεν μου πάει καθόλου το κομποσκοίνι... δεν είδατε κοτζάμ ηθοποιά που πήγε και κλείστηκε μέσα, κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά που λένε?! ποιος ξέρει τι τράβηξε?! ποιος ελληνάρας τη μούρλανε?! γι’ αυτό σας λέω... καλύτερα να ζήσω σε κοινόβιο στην Camden Sq παρά στο Βατοπαίδι..

…δώστε μου να πιω βενζίνη και να ανάψω τσιγάρο, με Έλληνα δεν ξαναβγαίνω!

…χάρισμά σας, κορίτσια! εγώ ούτε με προίκα βραχονησίδα στο Αιγαίο δεν τους θέλω…

…το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και οι Ελληνίδες στην ΕΕ, σωστά?! άρα μπορώ μια χαρά να αρχίσω να βγαίνω με ξένους.. δηλ. έχετε την εντύπωση ότι μια έξοδος για νυχτερινή διασκέδαση στην Αθήνα, κοστίζει λιγότερο από ένα ταξιδάκι αστραπή στο Λονδίνο με ρομαντικό περιεχόμενο?! ...εδώ οι Ευρωπαίοι άντρες κοντεύουν να γίνουν όλοι Ταϋλανδοί από τότε που ανακάλυψαν τον σεξοτουρισμό, εμείς δεν δικαιούμαστε λίγο ρομάντσο τύπου Τζέην Έηρ?! πρέπει να τρώμε στη μάπα το κακώς εννοούμενο αντριλίκι που έπλεξε με τα χεράκια της κάθε ελληνίδα μάνα στον κανακάρη της?!

Sorry guys!.. αλλά έκαστος στο είδος του και ο Έλληνας στη μάνα του! Ουστ!

Case Study No3 - O Starxidiam Man (της γνωστης σειρας...)

[…μόλις, το ξεφούρνησα… φυσάτε το, μην καείτε όπως εγώ :P]

…η γιαγιά μου έλεγε «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει»

…εγώ πάλι λέω.. «χρόνου φείδου»… πραγματικά το χειρότερό μου είναι να χάνω χρόνο… το λεγόμενο «σκοτώνω την ώρα μου»… δεν θέλω να «σκοτώνω» τίποτα ζωντανό και πολύτιμο… και πότε γίνεται ο χρόνος πολύτιμος?!? ε?! ε?!?! ….μα όταν μας τελειώνει φυσικά!

…και δεν εννοώ βέβαια ότι τελειώνει η ζωή μου, προς Θεού... αλλά στα 40 ο χρόνος έχει άλλη αξία απ' ότι στα 25.. δεν ΘΕΣ ΠΙΑ να τον χάνεις σε χαζομάρες... και χαζομάρους… :P

…επίσης, ένα άλλο από τα χειρότερά μου είναι να έχω να κάνω με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν… αναποφάσιστους εκ φύσεως ή θέσεως ή απλά χασομέρηδες συνειδητά ή όχι, διότι ο άλλος μπορεί να θέλει να κερδίσει χρόνο για κάποιο λόγο και να σε έχει στο περίμενε και στο θα δούμε… κι όταν εσύ πεις σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ – που είπε και ο μέγας συνασπιστής – και πας να ντυθείς για να προλάβεις το επόμενο τραμ.. θυμάται τους πατριώτες που λέγανε «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά μας θα’ ναι» και ρίχνεται με τα μούτρα στο παιχνίδι της διεκδίκησης σαν να μην άνοιξε ποτέ ρουθούνι… εεεεε όχι, δεν μπορώ αυτά τα κουλά 40 χρονών άνθρωπος… αν είναι να παίξουμε κάτι προτιμώ το κουτσό να ξεπιαστώ κιόλας...

…όταν θέλουμε μια γυναίκα, η στάση starxidiam δεν ενδείκνυται για να την φέρει σε οργασμό διανοητικό, συναισθηματικό ή έστω οργανικό… το να την προσέχεις όποτε σου καπνίσει και μόνο για να (επι)βεβαιωθείς ότι είναι ακόμα εκεί… το να πουλάς ληγμένο <αντριλίκι> από την εποχή του Καποδίστρια… του τύπου τηλεφωνώ και βγαίνω όποτε μου γουστάρει και με όποιον μου γουστάρει, είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω και θα πω και μαλακίες παραπάνω - που είναι το μόνο σίγουρο - και κάτι άλλα τσιτάτα με ωδικά πτηνά (βλ. κανάρες)... δεν θα τρέχω από πίσω σου μανδάμ... είναι συμπτώματα προχωρημένου starxidismoy και πας κατ’ ευθείαν για καραντίνα…

Παρακαλείται το Νο3 να κατέβει από την πασαρέλα…………… ν’ ανέβει το Νο4!

Για ολα φταιει το... garcon! (δε σικουελ)

...νομίζατε ότι το ξέχασα;

...είναι δυνατόν ΕΓΩ να εγκαταλείψω ποτέ το αγαπημένο μου θέμα!? τους άντρες?!?! τς τς τς

...απλά μάζευα υλικό και περίμενα την κατάλληλη έμπνευση για να σας παρουσιάσω το περίφημο Case Study No2... τώρα που έρχεται χειμώνας - κρύο, καιρός για δύο, τρεις, πέντε, δέκα... όσους χωρά η κρεβατοκάμαρά σας και η καρδιά σας, τέλος πάντων... εγώ δεν θα μπω τροχονόμος :P - νομίζω ότι οι παρακάτω επιστημονικές απόψεις θα σας φανούν πολύτιμες...

Case Study No2 - Ο κ. Κοκοβίκος

Bang bang He shot me down,
bang bang I hit the ground,
bang bang That awful sound,
bang bang My baby shot me down

…δεν πιστεύω να θέλετε συστάσεις… βέβαια, στο πάνθεον των αθανάτων έχει περάσει μάλλον η κα Κοκοβίκου - αμέσως μετά τη σύζυγο Μπερλουσκόνι – καθώς αποδείχτηκε τέρας ψυχραιμίας και υπομονής έως ότου «έσπασε» κι αυτή, κάτω από την μπότα του δυνάστη Κοκοβίκου…

…διαχρονική περσόνα ο κ. Κοκοβίκος… ευτυχώς δεν έχει μεταλλαχθεί με την πάροδο των χρόνων κι έτσι αναγνωρίζεται ακόμα εύκολα.. αντιμετωπίζεται δε, το ίδιο δύσκολα όπως πάντα… εάν δεν θέλουμε να καταφύγουμε σε ακραία μέσα, όπως φόνο εκ προμελέτης (που τέτοια πολυτέλεια?!?) ή εν βρασμώ (το πιθανότερο) εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, μαζική εξόντωση, βιολογικό πόλεμο κτλ.

…αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

...δεν ξέρουμε ακριβώς πάνω σε ποια στροφή (της ζωής) «ντελαπάρησε» ο κ. Κοκοβίκος και ποια ζωτικά του όργανα επλήγησαν ανεπανόρθωτα – τα άνω τσάκρα του πάντως έχουν ήδη ζητήσει μεταμόσχευση - αλλά δυστυχώς γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι εκ τοτε έγινε εκούσια ένας βλοσυρός, απαισιόδοξος, δύστροπος και αυστηρός κριτής του εαυτού του και των πάντων… και αποφάσισε να μην επιτρέψει να του συμβεί πλέον άλλο «ντελαπάρισμα» at any cost… όλα θα είναι τεκμηριωμένα και εκλογικευμένα πια – τα λόγια που ξεστομίζει, οι πράξεις που επιχειρεί, τα συναισθήματα που νιώθει, οι σκέψεις που κάνει και αυτές που δεν κάνει – όλα μαζί θα πλέξουν ένα προστατευτικό – και καλά - δίχτυ γύρω του που εντελώς αναπάντεχα ένα βράδυ θα τον πνίξει στον ύπνο του…

…μέχρι να γίνει αυτό όμως… ο κ. Κοκοβίκος θα ζει ανάμεσά μας και θα παίρνει κεφάλια… στην καλύτερη περίπτωση… ψυχές… στη χειρότερη περίπτωση.. που θα συνθλίβει με το τεράστιο βάρος απαιτήσεων που κουβαλά, έστω και αν μερικές φορές δηλώνει άγνοια…

…εν τω μεταξύ, ανυποψίαστα θύματα πλησιάζουν τον κ. Κοκοβίκο που αναμφίβολα διαθέτει άλφα γοητεία - όπως όλα τα επικίνδυνα πλάσματα σε τούτο τον πλανήτη – υποκύπτοντας σε μια φαντασίωση που τον θέλει να κρύβει τεράστια – καθώς παραμένουν ανεκμετάλλευτα – αποθέματα τρυφερών συναισθημάτων κάτω από μια καρδιά-αγκινάρα… που ξεφλουδίζεις μέχρι αγανακτήσεως...

…ερώτηση κρίσεως; είναι φύσει ή θέσει «κακός» ο κ. Κοκοβίκος;

…θέσει «κακός», εκτιμώ… αλλά και πάλι δεν το σώζει… δεν μπορείς να ζητάς αποζημίωση από τον νέο ενοικιαστή για τις ζημιές που σου έκανε ο προηγούμενος… αλλιώς μην το νοικιάζεις το ρημάδι!

…σιμπλ αζ δατ, Αντωνάκη μου :)

Bang bang I shot you down,
bang bang You hit the ground,
bang bang That awful sound,
bang bang I used to shoot you down




Υ.Γ. αφιερωμένο στον …he knows who ;)

τΟ χΡΟνιΚο ΕΝος πΡοΑνΑγΓελΘεΝΤος … ρΑνΤεΒου

…μιλάγαμε στο τηλέφωνο καμιά δεκαριά μέρες περί ανέμων και υδάτων και άλλων φυσικών στοιχείων και ενδιάμεσα για θέατρο και μουσική και ανθρώπινες συμπεριφορές και ... και ... και ... οι δείκτες του ρολογιού ήταν κάθε μέρα λαχανιασμένοι και οι καθημερινές συνήθειες άλλαζαν δίχως σκέψη… αυτό ήταν το πιο ανησυχητικό σημάδι για έναν άνθρωπο, όπως εγώ που δυσκολεύεται να αλλάξει ακόμα και την ώρα δύο φορές το χρόνο, χωρίς να νιώθει έναν μικρό εκνευρισμό… εκείνες τις μέρες όμως οι ανατροπές διαδέχονταν η μία την άλλη κι εγώ τις υποδεχόμουνα με ολοένα και μικρότερη αντίσταση…

…η επικοινωνία ήταν, είναι και θα είναι πάντα το αδύνατο σημείο μου... και το δικό του όπως αποδείχτηκε… κι έτσι αφεθήκαμε σε ένα επικοινωνιακό όργιο που πολύ σύντομα θέλησε να εξελιχθεί σε …απλό όργιο… χαχαχα… οκ, σκέφτηκα ότι δεν είχα κανέναν λόγο να καθυστερώ τη συνάντησή μας ειδικά όταν είμαι σίγουρη ότι δεν θα πλήξω με την παρέα του… [αυτό που δεν σκέφτηκα είναι ότι ΕΚΕΙΝΟΣ δεν είχε κάνει καμία νύξη επί του θέματος και αυτό έπρεπε να με βάλει σε σκέψεις...] έτσι πήρα την πρωτοβουλία και έκανα πρόταση να βρεθούμε για να μου σερβίρει μια απάντηση… επιεικώς διστακτική !!!! με γαρνιτούρα κάτι «μα…, μου…, και ξέρεις δεν…, ίσως» … κι ενώ υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να τα’χα πάρει στο κρανίο καθώς δεν άκουσα καμία δικαιολογία της προκοπής… μετά το πρώτο σοκ, υποτροπίασα και σκέφτηκα – άκουσον, άκουσον – ότι ο τύπος είναι ακόμα καλύτερος απ΄όσο πίστευα αφού δεν είναι λιγούρης και το σκέφτεται σοβαρά πριν με γνωρίσει… και λοιπές curly hairs…

[…άλλα σενάρια δεν έπαιζαν καθώς μου τηλεφωνούσε σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και μόνο από τον καμπινέ δεν έπαιρνε - προφανώς γιατί δεν είχε σήμα – τη δε νύχτα μιλάγαμε με τις ώρες…]

…εδώ είμαι υποχρεωμένη να κάνω μια τιμητική αναφορά στη μητέρα - ετών 78 παρακαλώ - η οποία μου επεσήμανε διακριτικά ότι κάτι δεν πάει καλά με τον λεγάμενο για να μην είναι πρόθυμος να βρεθούμε… «..36 χρονών άντρας, ελεύθερος και δεν σκέφτεται το σεξ, παιδί μου?!!?...μήπως είναι αδερφή?!?!» […είπαμε διακριτικά ε;] για να με κάνει έξαλλη και να αναγκαστώ να της θυμίσω ότι υπάρχουν άντρες και άντρες και κάποιοι από αυτούς δεν έχουν το νου τους μόνο στο σεξ!! …εξάλλου, ο συγκεκριμένος, της τόνισα, ήταν ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟΣ για να είναι απλά … sex beast! … «καλά παιδί μου», ήταν η απάντησή της, «σε αφήνω γιατί πρέπει να καθαρίσω και φασολάκια»…

…εκτός από ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟΣ, ο εν λόγω, δήλωσε και απαιτητικός στο θέμα της εμφάνισης, καθώς η γυναίκα που θα συνοδεύει θέλει να είναι εμφανίσιμη [παρακαλώ δώστε βάση σε αυτό το σημείο...] εγώ πάλι δήλωσα ότι στο θέμα της εμφάνισης μπορώ να κάνω συμβιβασμούς εάν ο άλλος με καλύπτει στα υπόλοιπα... [δεν ομολόγησα ότι ήμουν τόσο ενθουσιασμένη μαζί του που προετοιμαζόμουνα ψυχολογικά ώστε να μην τον απορρίψω εάν δεν τον βρω ελκυστικό… είπα στον εαυτό μου, βγες μερικές φορές μαζί του και αν μετά ακόμα δεν τον βρίσκεις ελκυστικό… την κάνεις!] φαίνεται λοιπόν ότι αυτή η τελευταία μαγική μου δήλωση έπαιξε καταλυτικό ρόλο [γιατί άραγε!?....] στην απόφασή του να συναντηθούμε επιτέλους...

…βρίσκομαι, λοιπόν, βράδυ Σαββάτου κατά τις 10:00 στο σημείο του ραντεβού μετά από μια εξαντλητική μέρα καθαριότητας στο σπίτι, αλλά στο ύψος μου… έφτιαξα τα μαλλάκια μου, φόρεσα κάτι ανάλαφρο, καλοκαιρινό, άβαφη ως συνήθως και όντας ικανοποιημένη από την εμφάνισή μου… πήρα το δρόμο για να συναντήσω το πεπρωμένο…

…νομίζω ότι αυτή ήταν και η τελευταία στιγμή που θυμάμαι από εκείνο το βράδυ... μετά ανέλαβε η μηχανική υποστήριξη... διότι σκάει μύτη ο ΠΟΛΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΠΑΙΤΗΣΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να κάτσω στο πεζοδρόμιο και να κάνω την τυφλή που ζητιανεύει... χαχαχχα... εκτός του ότι ήταν ένα υβρίδιο Πάγκαλου και Βενιζέλου [και το λέω εγώ που δεν λες και το κορμί μου μίσχο ε;...], πρέπει να είχε να πατήσει στο μπαρμπέρη - για κομμωτήριο ούτε λόγος, αυτά είναι για τους ντιγκιντάγκες – τουλάχιστον έξι τέρμενα… αφού το μαλλί Φάρα Φώσετ θέλει υπομονή και επιμονή για να πετύχει… για ντύσιμο μην πω καλύτερα… ή μάλλον άλλαξα γνώμη και θα πω γιατί έχω φοβερή εικόνα στο μυαλό μου… με τον που τον είδα μου θύμισε κάποιον που ξεφόρτωνε κιβώτια με τα πουκάμισα απ' έξω να ανεμίζουν και το παντελόνι στα όρια της κωλοτρυπίδας... χαχαχαχα…

…και μετά ήρθαν οι μέλισσες…

…αλλιώς δεν ξέρω τι ήταν αυτό το βουητό στα αυτιά μου… το μόνο που ξέρω ήταν ότι σκέπαζε τα πάντα και κυρίως αυτά που έλεγε ο συνοδός μου, που εκτός των άλλων αποδείχτηκε και πολύ καλός στο μονόλογο εκ του σύνεγγυς… ή εγώ στην omerta για να λέμε και την αλήθεια…

…στην επιστροφή καθώς ήμασταν σιωπηλοί – σιωπηλοί όπως χωνεύαμε τη χλαπάτσα – άκουγα στο μυαλό μου το Θοδωρή να μου τραγουδά...

Στους βάλτους ζουν οι πρίγκιπες.
Βαλ' το μες το μυαλό σου.
Μην τον κοιτάς με δισταγμό.
Φίλαααα το βάτραχόόό σου!

…ναι, ρε Θοδωρή, δεν έχω αντίρρηση αλλά δεν είναι αυτός ο βάτραχός ΜΟΥ, γμτ!

Για ολα φταιει το… garcon!

…όχι αυτό που παίρνει παραγγελίες και βγάζει βόλτα τους καφέδες… όόόόχιιιι… το άλλο… το αγόρι… ο άνδρας… το αρσενικό (τώρα η συνωνυμία με το δηλητήριο λέτε να είναι τυχαία?!?) απλά έπαιξα λίγο με τις (γαλλικές) λέξεις για ξεκάρφωμα (που λένε)… για να δημιουργήσω μια ντεμέκ ανάλαφρη ατμόσφαιρα πριν οπλίσω και αρχίζω να βρίσκω τους στόχους... εντάξει έχω καιρό να πιάσω τους άντρες στο στόμα μου, είναι που προσπαθώ να χάσω και βάρος και δεν τρώω ό,τι κι ό,τι... :P οπότε τους χρωστάω ένα μικρό αφιέρωμα… στο παράλογο και το έλλογο που συνυπάρχουν σε αυτό το εξωτικό ον που λέγεται Άνδρας...

…οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι διόλου συμπτωματική… κάθε άλλο… και φυσικά υπάρχει σχέση με την πραγματικότητα (μας, σας, τους κτλ.) εάν στα παρακάτω σενάρια αναγνωρίσετε τον εαυτό σας δείτε το ως οιωνό… έχετε τουλάχιστον μια ευκαιρία να επανορθώσετε… να αντικαταστήσετε το παράλογο της υπόθεσης με το αναμενόμενο έλλογο.. εάν πάλι προτιμήσετε να παίξετε τον κουφό που κουβαλά παντού την πόρτα του όσο θέλεις βρόντα… το κρίμα στο λαιμό σας… μην έρθετε να μου ζητήσετε τα ρέστα γιατί εγώ σας προειδοποίησα…

…σε(μι)νάρια ανδρικής σκέψης (…κάπως πρέπει να αποκαλέσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα των ανδρών που συνδέεται άμεσα με τις αποφάσεις και τις ενέργειές τους… ως ένδειξη επιείκειας και κατανόησης απέναντί τους, ας την πούμε «σκέψη»)

Case Study No1: Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

…παιδική μου φίλη με την οποία τα λέμε που και που, μου εξομολογείται ότι έχει φτάσει στο αμήν με τον δικό της… τους γνωρίζω και τους δύο πολλά χρόνια… για την ακρίβεια τραβιούνται 10 χρόνια μαζί... έφτασε αυτή 40 κι αυτός 50... και δεν λέει να προχωρήσει (αυτός)... προ τριετίας τον χώρισε να δει τι θα κάνει με τη ζωή της... τι να κάνει όμως όταν το μεγαλύτερο κομμάτι της ενήλικης ζωή της ήταν αυτός?! ...τον απέφευγε έναν ολόκληρο χρόνο… επέμενε αυτός… να μην τα πολυλογούμε... κατέληξαν πάλι μαζί... στο ίδιο μοτίβο... δεν τίθεται θέμα χωρισμού – μου το ξεκαθάρισε – δεν μπορεί να πετάξει έτσι 10 χρόνια από τη ζωή της… εκτός αυτού πιστεύω πραγματικά ότι την αγαπάει... δεν αμφιβάλλω γι' αυτό... κι εκείνη το ίδιο... αλλά είναι οπαδός της φιλοσοφίας "σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι"… αφήστε που σε λίγο θα αρχίσει να επικαλείται και το προχωρημένο της ηλικίας του για να μην κάνει παιδιά... εν τω μεταξύ, ανήκουν και οι δύο – ειδικά αυτός – σε πολύ εύπορες οικογένειες, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα.. το αντίθετο συμβαίνει... δεν δουλεύει κανείς από τους δύο... και κάνουν ό,τι τους γουστάρει… για μένα αυτό είναι το πρόβλημα… ο τύπος ζει από τότε που γεννήθηκε σε μια Ντίσνεϋλαντ για ενήλικες… βαριέται παίρνει το αεροπλάνο και πάει στο σαλέ του στην Αυστρία... του πέφτει βαρύ το χιόνι και βγάζει χιονίστρες φεύγει και πάει στην Ιταλία για να παρακολουθήσει τη Formula 1… ααααα είναι θεσμός!!! …αυτό έλειπε τώρα να αφήσουμε τη F1 και να παρακολουθούμε σεμινάρια για τη μέθοδο Lamaz… είναι η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων… και δεν έχει καμία διάθεση να διακόψει την εφ' όρου ζωής ψυχαγωγία του για να παίξει το σύζυγο και πατέρα... απαισιόδοξη προοπτική αλλά νομίζω είναι η μόνη αλήθεια... μην σας ξενίζει το παράδειγμα, τηρουμένων των αναλογιών το σενάριο μεταφέρεται μια χαρά και στο μέσο ζευγάρι…

…το επόμενο Case Study προσεχώς…

Ασεβεις Ποθοι, η απαντηση

…η παρούσα ανάρτηση δεν θα προέκυπτε ποτέ, εάν δεν πίστευα ότι έλαβα μια πληρωμένη απάντηση από το σύμπαν για όσα έγραψα στους Ασεβείς Πόθους πριν λίγες μέρες… και μάλιστα το σύμπαν βιάστηκε να μου στείλει την απάντηση προφανώς για να μην χρονοτριβώ σε λάθος μονοπάτια…

..την Παρασκευή το βραδάκι έκλεισα τον υπολογιστή και υποσχέθηκα να μην τον ξανανοίξω πριν τη Δευτέρα – άντε την Κυριακή το βράδυ, το νωρίτερο – η ζέστη και περισσότερο η υγρασία όλη μέρα ήταν ανυπόφορες και για μετακινήσεις ούτε λόγος… έπιασα λοιπόν στασίδι στη βεράντα όταν δρόσισε και αποφάσισα να ανοίξω το κινητό και να δοκιμάσω την τύχη μου... ποιος ξέρει αν - και τι - θα έβρισκα μετά από τόσες ημέρες που ήταν κλειστό...

…πράγματι, λοιπόν, βρήκα μήνυμα από πρώην με τον οποίο είχαμε μιλήσει τελευταία φορά στη γιορτή μου… αφού του εξηγώ ότι ζω την απόλυτη σπαρίλα και πεινάω σαν λύκος αλλά στο σπίτι δεν υπάρχει ούτε φρυγανιά, μου στέλνει ένα αφοπλιστικό μήνυμα, στο οποίο μου λέει ότι θα πάρει κινέζικο, αν θέλω κάτι άλλο εκτός από καπνό – ΧΩΡΙΣ να ζητήσω – και πριν το καταλάβω θα είναι σπίτι μου… εννοείται πώς δεν το σκέφτηκα καθόλου… οι ασεβείς πόθοι μου εισακούστηκαν με μια-δυο μέρες διαφορά… να μην τα πολυλογώ, περάσαμε ένα ΠΣ σούπερ και μετά χωρίσαμε τα τσανάκια μας… εκείνος επιχείρησε κάτι ερωτήσεις του τύπου "τι θα κάνεις αύριο, μεθαύριο, το άλλο ΣΚ, τον Αύγουστο κτλ.?!?" αλλά δεν απαντήθηκαν ποτέ.. δεξιοτεχνικά πάντα γιατί δεν προσβάλλουμε κανέναν και ειδικά όταν είναι κύριος…

…και σας ερωτώ; γιατί να είναι πρώην και να μην (ξανα)γίνει νυν?! και επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε, θα σας το πω εγώ… ίσως γιατί όταν είμαστε μαζί εκτός του χαβαλέ που έχει την αξία του δεν λέω, των γαστριμαργικών εξορμήσεων που κάνουμε – ο τύπος είναι αυθεντικός γκουρμέ, όχι σαβουροφάης σαν κι εμένα – και του πολύ καλού σεξ… αααα.. η αλήθεια να λέγεται... παίρνει 9/10 στο σεξ, (το 10 είναι για το Θεό)… ίσως λοιπόν, εάν εξαιρέσεις τα παραπάνω, φταίει που νιώθω εγκεφαλικά νεκρή όταν είμαστε μαζί πάνω από 1-2 μέρες … μιλάμε για εγκεφαλικό στιμιουλάρισμα μηδέν!!! .. έτσι ρε παιδί μου να φιλοσοφήσουμε λίγο, χωρίς συγκεκριμένο θέμα με πρακτική αξία… να σ υ ζ η τ ή σ ο υ μ ε για τη ζωή, τον έρωτα, το θάνατο, την προδοσία… ξέρω κι εγώ?! τόσα πράγματα υπάρχουν… δεν το’χει με τίποτα λέμε… ίσως φταίει και το γεγονός ότι δεν έχουμε ιδιαίτερα κοινά ενδιαφέροντα π.χ. όταν ήμασταν μαζί του είχα κάνει πλύση εγκεφάλου να πάμε κανένα θέατρο… καμιά συναυλία... καμιά εναλλακτική εκδρομή (καλά το παράχεσα κι εγώ.. χαχαχα)… δεν μπορεί τα «κουλτουριάρικα», ήταν πάντα η απάντηση...

…αυτά σκεφτόμουνα αφού έμεινα μόνη και έκλεισα ξανά το κινητό... άγνωστο για πόσες μέρες πάλι... και για ασεβείς πόθους ούτε συζήτηση ξανά… αύριο πρωί-πρωί θα παραγγείλω και την καφετιέρα-home cinema που μου σύστησε ο kakaskimos και καθάρισα! :))

Ασεβεις ποθοι

…σήμερα ήμουν όλη μέρα κουρασμένη.. κάτι το χθεσινό μπούρου-μπούρου στο τηλέφωνο μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα.. κάτι το λίκνισμα (λέμε τώρα) και το head banging υπό τους ήχους του Now You're Messing With a Son of a Bitch των Nazareth - πριν το τηλεφώνημα – που μου προέκυψε αυθόρμητα χθες το βράδυ και το συνιστώ ως εξαιρετική εκτόνωση, κάτι που αύριο παραδίδω projectaki και δεν έχω την πολυτέλεια του "άστο για αργότερα"… σερνόμουνα λοιπόν όλη μέρα… κατά το απόγευμα απόλαυσα κι ένα φανταστικό γεύμα – τσιπουρίτσα λιμανίσια που την είχε πιάσει η μάνα μου πρωί-πρωί – οπότε ήρθα κι έγινα αλοιφή… μιλάμε όπου κι αν ακουμπούσα έπαιρνα το σχήμα του καθίσματος… σαν σακί ένα πράγμα… απεφάνθη λοιπόν ότι καλύτερα να πάω να την πέσω για καμιά ωρίτσα και να συνεχίσω αργότερα διότι θα ρίσκαρα την επαγγελματική μου φήμη εάν συνέχιζα να μεταφράζω εν απουσία του πνεύματός μου...

…εκεί που είχα γίνει ένα κουβάρι με τα σκεπάσματα και ζούσα ανεπανάληπτες στιγμές τεμπελιάς μου φάνηκε ότι μύρισα καφέ φίλτρου αρωματικό… τρελλάθηκα (!!)..τον ήθελα τόσο απελπισμένα που είχα αρχίσει να έχω παραισθήσεις, δεν εξηγείται διαφορετικά… και τι δεν θα έδινα, σκέφθηκα, να σηκωνόμουν και έτσι μισονυσταγμένη να βρω σερβιρισμένο αχνιστό το καφεδάκι μου και ένα γλυκάκι από δίπλα… πωωωω πωωω… αυτή κι αν ήταν ηδονή… διότι η αξία ενός τέτοιου καφέ είναι απλά ανεκτίμητη, όπως θα μας έλεγε και η διαφήμιση… αυτή η μικρή κίνηση έχει τόση φροντίδα και προσφορά μέσα της που δίνει στην καθημερινότητα που μοιράζεσαι άλλη γεύση… είμαι μια κίνηση προορισμένη να περάσει στην αιωνιότητα…

… και ας έρθουμε στα δικά μας τώρα… ελλείψει συντρόφου και μπάτλερ – που είναι ένα εξαιρετικό υποκατάστατο του συντρόφου :P – εγκατέλειψα την κλίνη μου βρίζοντας ανελέητα και σούρθηκα με τα μάτια κλειστά μέχρι την καφετιέρα, την οποία είναι θαύμα πώς δεν έσπασα με τη μανία που πάτησα το διακόπτη της... έβγαλα μια γκοφρέτα δημητριακών από το κουτί - την τελευταία ευτυχώς !!! γιατί ένας Θεός ξέρει τι θα σκεφτόντουσαν οι γείτονες για μένα έτσι και ΔΕΝ έβρισκα! – έβγαλα το γάλα, κλώτσησα την πόρτα του ψυγείου και έκατσα στην καρέκλα έτσι χαμογελαστή και καλοσυνάτη να απολαύσω τον καφέ μου.. εννοείται πως σε λίγο με πιάσανε τα γέλια με το χάλι μου...χαχαχα

…γι’ αυτό σας λέω κορίτσια… όποια ΤΟΝ έχει βρει... ας τον κρατήσει, κομμάτια να γίνει.. δεν θέλετε να καταντήσετε σαν κι εμένα.. χαχαχα .. τώρα βέβαια αν δεν σας φτιάχνει ποτέ καφέ όταν ξυπνάτε, τι να τον κάνεις!? εύχομαι τουλάχιστον να μην ξεβάφει τα ρούχα στο πλυντήριο.. :P

Οταν τo dating χτυπαει κοκκινο

…η αλήθεια είναι ότι έκανε βαρεμάρα αυτό τον καιρό από πλευράς εξελίξεων στα προσωπικά… η μέγιστη συγκίνηση ήταν μάλλον ένα μήνυμα από προϊστορικό πρώην που εστάλη - εικάζω - σε στιγμή απόγνωσης και καλοκαιρινής ραστώνης… απαντήθηκε διεκπεραιωτικά και ακολούθησε προδιαγεγραμμένη πορεία εις την ανακύκλωση.. έχουμε και οικολογική συνείδηση αμ πώς?! εξάλλου αν το ανακυκλώσεις μπορεί κάλλιστα να επιστρέψει σε ανύποπτη στιγμή ως άκρως ενδιαφέρον μήνυμα και να σου χαρίσει ένα πλατύ χαμόγελο… εντάξει, είμαι οικολόγος από υστεροβουλία.. πειράζει?! :P

…για να μην κυλίσω κι εγώ λοιπόν στην αξιολύπητη κατάσταση που περιγράφεται ως εξής "γεια σου με θυμάσαι?! είμαι η Σ. που τα είχαμε στις Πανελλήνιες από το φροντιστήριο.. ποιες Πανελλήνιες!? μα του ‘87 φυσικά!!!..σαν χθες δεν ήταν?! ε; ε; ε;» αποφάσισα να καταφύγω στην on-line προξενήτρα που χρησιμοποιώ όταν on-life δεν κουνιέται φύλλο και έχω διάθεση για γνωριμίες.. από δω και κάτω, είμαι σίγουρη ότι θα έχω τουλάχιστον έναν ένθερμο αναγνώστη, τον x-oyranoy, μια και είναι ο μόνος που γνωρίζω ότι διακατέχεται από παρόμοια πάθη, βλ. on-line dating...

…τέλος πάντων, μιλάω με έναν χριστιανό ορθόδοξο - από μάνα και πατέρα - κι αφού η συζήτηση μετά τα πρώτα κλάσματα του δευτερολέπτου δεν αφορά στην αγαπημένη μου στάση στο σεξ.. αλλά έχει απογειωθεί σε δυσθεώρητα επίπεδα διανόησης :P σκέφτομαι προχώρα το... συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αν γλυτώσεις τη σεξοκουβέντα, όλα τα άλλα τα παλεύεις.. μέχρι που μου άρεσε σε κάποια στιγμή… ώπα! λέω, εδώ είμαστε.. λες ο Θεός του dating να έχει αράξει στις γεωγραφικές μας συντεταγμένες; και δώστου τηλέφωνα, κινητά, MSN… όλη η τεχνολογία δούλευε για μας... βγήκαμε και για ποτό... περάσαμε και το live τεστ... και φτάνουμε στο δια ταύτα...

Αυτός: «Ξέρεις είμαι σε μια περίεργη φάση… δεν ξέρω αν μπορώ να μπω σε μια σχέση»

(φοβάσαι μην δεν μπορείς να βγεις ε;)

Εγώ: «Δηλαδή, προτιμάς κάτι πιο ελεύθερο με βασικό άξονα το σεξ;»

(ο πολιτισμός μας επιβάλλει να περιγράψουμε τις ξεπέτες σαν να πρόκειται για εξαγωγή φρονιμίτη)

Αυτός: «Δεν θέλω αυτό ακριβώς μαζί σου… αλλά δεν ξέρω κι αν μπορώ να ανταποκριθώ σε μια σχέση μαζί σου»

(ρε γμτ.. που με κατάλαβε ότι είμαι τόσο απαιτητική?! αφού κρύβομαι καλά… και τι να θέλει τελικά!? λες να το βρω στον Καζαμία!?)

Εγώ: «Ε άστο ρε πουλάκι μου τότε… και όταν μάθεις τι θες ακριβώς κι εγώ δεν περπατάω με Π μου το σφυρίζεις; εντάξει;» χαχαχα

...έλεοςςςςςςςςςςςςςςς

…και να σκεφτείς ότι συνειδητά επιλέγω μικρούς, δηλ. γύρω στα 32-33 για να αποφύγω τα περίπλοκα και τα προβλήματα που κουβαλάμε οι άνθρωποι στην ηλικία μου… με τους μικρούς έχεις άλλα προβλήματα, πιο ευχάριστα συνήθως :)

…δεν αποθαρρύνομαι όμως.. είναι γεγονός ότι το καλοκαίρι έχω μεγαλύτερη έφεση στη σαχλαμάρα :) οπότε και επιχειρώ συχνότερα τέτοιες απονενοημένες πράξεις… stay tuned, λοιπόν!

Ανοιξιατικο τριλλημα

…είναι αλήθεια ότι έχουμε καιρό να μιλήσουμε για σεξ, μάλλον είναι αλλεργική αντίδραση στην υπερβολική δόση τηλεοπτικού σεξ που πήραμε τελευταία… αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι που ήταν χωρίς προφυλάξεις και μπορεί να εγκυμονήσουμε τους καρπούς αυτής της επιπόλαιας συνουσίας… δηλ. εξοικείωση με το κιτσαριό, την κατινιά, την ψευδενημέρωση, τη φαυλότητα ... ώπα! σταματάω γιατί παρασύρθηκα... και το θέμα μας είναι το παλιό, καλό, παραδοσιακό σεξ :)

…σαν να κάνει λίγο υποτονικότητα… οπότε είπα να ανεβάσω τα beat θέτοντας το παρακάτω ανήθικο τρίλλημα που εμφανίστηκε στη ζωή μου σήμερα το μεσημέρι… δηλώνω ότι ο καιρός σήμερα αποδόμησε με ένα φύσημα την πανίσχυρη προσωπικότητά μου και το ωραιότερο είναι ότι δεν βρήκε καμία αντίσταση :)) …έτσι εκτός από το ότι λιαζόμουνα σαν σαύρα, άρχισα και σκεφτόμουνα επίσης σαν σαύρα, δηλ. με το αντίστοιχο τμήμα εγκεφάλου… με ολοφάνερες τις συνέπειες…

…το τρίλλημά μου έχει ως εξής… αν υποθέσουμε ότι θες να κάνεις σεξ με κάποιον, αλλά όχι σχέση, του το λες πριν, μετά ή καθόλου και του δίνεις την ικανοποίηση να το βρει μόνος του!? :P και αν δεν το ξέρεις κι εσύ από πριν?! και το αποφασίσεις μετά?! θα σε πιστέψει!? ή θα σε κατηγορήσει ότι τον χρησιμοποίησες ως σκεύος ηδονής?! χαχαχα… άσε που αν του το πεις από πριν μπορεί και να αρνηθεί! εντάξει, αυτό το τελευταίο δεν το πολυπιστεύω για τους περισσότερους άντρες, αλλά πες ότι σκόνταψες στον έναν στο εκατομμύριο…

α πα πα πα.. όταν λέω εγώ ότι το σεξ είναι μπελάς, με λένε πουριτανή...

μπααα άσε… θα πάω σινεμά καλύτερα :P

Δεσποινις ετων 39

…ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι μια κωμωδία του Σακελλάριου που γράφτηκε πριν 53 χρόνια θα ήταν τόσο επίκαιρη σήμερα... ίσως τα αδέρφια μας να μην θυμίζουν σε τίποτα τον ταλαίπωρο Μάχο αλλά η Χρυσάνθη πάει κι έρχεται στο τότε και στο σήμερα με μια αναποφασιστικότητα που δεν την αφήνει να πατήσει γερά τα πόδια της κάπου τελικά – όπου κι αν είναι αυτό το κάπου - και να βρει την ταυτότητά της…

… ο περιορισμός κατ’ οίκον τα τελευταία χρόνια, όπως αποκαλώ συχνά την σημερινή μου επαγγελματική κατάσταση, με έφερε σταδιακά σε επαφή με τις παιδικές μου φίλες που μένουν ακόμα στην ίδια γειτονιά και με τις οποίες δεν είχα καμμία επαφή μέχρι πρόσφατα με αποτέλεσμα να αγνοώ πλήρως την εξέλιξή τους όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν... με αφορμή κάποια τυχαία γεγονότα, έγινε η επανασύνδεση, αλλάξαμε τηλέφωνα και σιγά-σιγά φθάσαμε και στις εκατέρωθεν εξομολογήσεις ζωής…πώς, που, πότε, γιατί κοκ…

…οι δύο από αυτές είναι παντρεμένες με παιδιά, σκυλιά και όλο το πακέτο τέλος πάντων και μου έδωσαν την εντύπωση ότι μια χαρά περνάνε μέσα σε αυτό το σκηνικό ζωής που έχουν στήσει… με τις άλλες δύο ομολογουμένως έχουμε περισσότερα κοινά - εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον – κι έτσι έδωσα κάποιες παραπάνω ευκαιρίες στην εκ νέου γνωριμία μας… καθώς αρχίσαμε να ξετυλίγουμε τα κουβάρια της ζωής μας αρχίσαμε να σκοντάφτουμε πάνω σε θέσεις και αντιλήψεις, όπως όταν περπατά κανείς στο σκοτάδι και πέφτει πάνω στα έπιπλα που στέκονται εμπόδιο στην πορεία του... ενώ πίστευα ότι αυτές έμεναν πια ερμητικά κλεισμένες στους τέσσερις τοίχους των μικροαστικών μας πατρικών σπιτιών και εκτός μιας νοσταλγίας για την παιδική μας ζωή δεν μπορούσαν να μας προκαλέσουν τίποτα πια... αλίμονο, δεν έχουν ακριβώς έτσι τα πράγματα…

…τι κι αν έφυγες από το σπίτι σου και σπούδασες τόσα χιλιόμετρα μακριά?! τι κι αν βρήκες δουλειά μόνη σου χωρίς να υποχρεωθείς σε κανέναν!? τι κι αν αγόρασες με τους κόπους σου το σπίτι σου!? το αυτοκίνητό σου!? …τίποτα δεν έχει σημασία πια, αφού παραμένεις ανύπαντρη μια ανάσα από τα 40... το λεξιλόγιό σου περίεργο εν έτει 2007… «αποκατάσταση» [εγώ ξέρω ότι οι τραυματίες, οι ανάπηροι και τέλος πάντων οι άρρωστοι άνθρωποι χρειάζονται αποκατάσταση… και πάλι αυτή έχει την έννοια της ανάκτησης της υγείας τους για να σταθούν στα πόδια τους]… «συμβιβασμός» [καλός είναι μωρέ ο Δ. αλλά να… έχει ένα ελάττωμα… το καφενείο και τους φίλους του… έρχεται σπίτι, κοιμάται, τρώει και μετά φεύγει για το καφενείο… χαρακτήρας της δεκαετίας του ’50 ο Δ. κι ας είναι μόλις 30]… και κάπως έτσι αρχίζει μια τρελλή κούρσα «αποκατάστασης» με έπαθλο τον έγγαμο βίο με τυχαίο εκπρόσωπο του αντίθετου φύλλου... και μετά περαστικά σου!

…δεν μπορώ να καταλάβω… σπουδάσαμε, δουλέψαμε, ταξιδέψαμε για να ακυρώσουμε οι ίδιες τον εαυτό μας στην αυγή των 40!? για να γίνουμε σύγχρονες Χρυσάνθες με πτυχία, χρήμα και άποψη!? …για να κάνουμε έναν κύκλο και να επιστρέψουμε στο ίδιο σημείο αντί η ζωή μας να ξεκινά από ένα σημείο στο χωροχρόνο και να ακολουθεί τη δική της πορεία μέχρι τέλους?! ..όχι, δεν θέλω να καταλάβω τελικά… προτιμώ να ζω στον κόσμο μου... εκεί τουλάχιστον δεν υπάρχουν Χρυσάνθες...

Πακετο αναζητα τον παραληπτη του…

...συνήθισαν τα αυτιά μας πια να ακούνε στη λέξη «πακέτο» - μια λέξη όχημα για τους ευσεβείς πόθους μας που δοκιμάζουν πρόσωπα σαν να’ ναι ρούχα, μέχρι να βρουν τη σάρκα και τα οστά που θα ταιριάξουν στο μέγεθός τους και θα αποδειχθούν άξια να τους κουβαλούν αγόγγυστα…

...σαν φράση, αν δεν κάνω λάθος, την πρωτάκουσα στα τηλεοπτικά καλλιτεχνικά πανηγύρια, όπου κάποιοι τυχεροί είχαν το ζητούμενο πακέτο ενώ κάποιοι άλλοι «έφαγαν πακέτο» – διότι είναι λέξη με διττή έννοια… ενώ μπορεί να χαρακτηρίζει κάτι ή κάποιον που ενσαρκώνει το πολυπόθητο, μπορεί επίσης να σημαίνει μια άνευ προηγουμένου ήττα (δεν συνιστάται η χρήση της για μετρίου αναστήματος ήττες… ενέχει μια σφοδρότητα και μια απαξίωση διόλου μέτρια)..

...εδώ όμως θα μας απασχολήσει η έννοια του πακέτου ως αντικείμενο πόθου που γνωρίζει καλύτερα και από εμάς να ικανοποιεί τις επιθυμίες μας και να ενσαρκώνει τις φαντασιώσεις μας ενώ διαθέτει ερωτογενή ποιοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία αν τύχει να γευτούμε μπορεί να χάσουμε τον ύπνο μας…

...έτσι περιφερόμαστε όλοι ως πακέτα που αναζητούν τον παραλήπτη τους, ενώ ταυτόχρονα φτάνουν στα χέρια μας πακέτα που είναι άλλοτε αδιάφορα, άλλοτε απωθητικά, άλλοτε προορίζονται για προσωρινή χρήση, άλλοτε φθάνουν κατά λάθος σε μας ενώ ανήκουν σε άλλον παραλήπτη … εεεχμμμ γκουχ γκουχ… ωστόσο τα κρατάμε παράνομα μέχρι να μας πιάσουν ή να τα ξαποστείλουμε μόνοι μας… και πάει λέγοντας… η ανταλλαγή πακέτων δεν έχει τέλος, και προδίδει μια ακόρεστη προσφορά και ζήτηση συναισθημάτων…

...όμως ήθελα να ήξερα ποιος έχει αναλάβει την αποστολή και δεν φθάνουν τα πακέτα στους σωστούς παραλήπτες παρά δημιουργεί ένα χάος ανεκπλήρωτων επιθυμιών… είμαι σίγουρη ότι αν αναλάμβανε ο Άγιος Βασίλης με την εμπειρία αιώνων που διαθέτει, το customer satisfaction θα έφτανε δυσθεώρητα ύψη… τι να κάνουμε ο ιδιωτικός τομέας θριαμβεύει παντού γιατί όχι και σε αυτή την περίπτωση; είναι καλύτερα τώρα δηλαδή που κάποιος ερασιτέχνης έχει αναλάβει τη δουλειά – προφανώς με μίζα – και κάθεται κάπου και μας κρυφοκοιτάει από μακριά, γελά με τις φάρσες που μας σκαρώνει, με τις φάτσες μας όταν αντί για το κασμιρένιο κασκόλ που ζητήσαμε, καταφθάνει το σκωροφαγωμένο κασκόλ οπαδού, και μάλιστα, της αντίπαλης ομάδας!

...άλλες φορές πάλι φτάνω να αναρωτιέμαι μήπως δεν υπάρχει το πακέτο που ζητάμε… μήπως είναι ένα όνειρο, μια τρέλλα, ένα Youkali, η χώρα που ζούνε οι επιθυμίες μας και οι ξεχασμένες έγνοιες μας… και σαν τέτοιο μας κρατά ζωντανούς.. δεν υπάρχει καλύτερο αντίδοτο για την θλίψη και την αίσθηση του κενού από τα ανεκπλήρωτα όνειρα… όπως με οδήγησε πρόσφατα να σκεφτώ μια προσωπική ιστορία που άκουσα… έτσι αντί για “πακέτο” αποφάσισα να σε ονομάσω Youkali, αγαπημένε των ονείρων μου… και από κείνη τη στιγμή δεν έπαψα να αναρωτιέμαι…

...λατρευτό μου Youkali που να βρίσκεσαι?!

Χαντρα στο κομπολοι του

… το νέο επιτυχημένο καθημερινό σήριαλ με θέμα τις ζωές των εργένηδων σημειώνει μεγάλη επιτυχία… λανσάρει ξανά το παλιό γνωστό κομπολόι στα χέρια των ανδρών, ενώ για τις γυναίκες προτείνει ένα νέο – όχι και τόσο - ρόλο αυτό της … χάντρας! Αφού ερμήνευσαν αριστουργηματικά μέχρι τώρα τους ρόλους, της γλάστρας, της πάπιας (κάνω), του μαϊδανού, του Κώτσου-πιάνεσαι και άλλων απαιτητικών ως προς τις υποκριτικές ικανότητες ρόλων… σειρά έχει τώρα άλλη μια μοναδική ερμηνεία… η χάντρα, φίλοι και φίλες!

Χάντρα στο κομπολόι του… είσαι χωρίς να το ξέρεις φυσικά, απλά το υποψιάζεσαι καθώς σας περιβάλλουν και άλλες “χάντρες” διαφόρων χρωμάτων, μεγεθών και προσόντων… και με τον καιρό σιγουρεύεσαι καθώς <ο γόης> ξεθάβει το κομπολόι του και ανάλογα με τα κέφια “παίζει” και με άλλη χάντρα…

Θα επιχειρήσω ένα εις βάθος ψυχολογικό προφίλ του ανδρός με το σύνδρομο του κομπολογιού… Δυστυχώς το σύνδρομο αυτό δεν ανιχνεύεται εύκολα γιατί δεν χτυπά εκεί που θα το περίμενε κανείς… που?! ξέρω κι εγώ βρε παιδιά, εγώ θα περίμενα να διαθέτει “κομπολόι” ένας άντρας με τα όλα του – στην κυριολεξία όμως – που είναι νέος (σχετική έννοια αυτή βέβαια), ωραίος (δυστυχώς εδώ υπάρχει αντικειμενικότητα), φραγκάτος-bon viveur (γιατί όχι?!), γοητευτικός (τουλάχιστον) και με ένα σωρό αντίστοιχα προσόντα που είναι αμαρτία να τα απολαμβάνει μία και μοναδική χάντρα… όχι πώς προσωπικά θα μου άρεσε ο ρόλος της χάντρας έστω κι έτσι… αλλά θα είχε έστω μια λογική εξήγηση το φαινόμενο…

Αντ’ αυτού, βλέπεις κάτι τύπους που αν ήταν αυτοκίνητα θα ήταν σε απόσυρση και έχουν το θράσος και κρατούν και κομπολόι τρομάρα τους… θα μου πείτε “είδες τι κάνει η υψηλή αυτοεκτίμηση?!”, θα σας πω “είδες τι κάνει η χαμηλή αυτοεκτίμηση (των γυναικών εννοείται)”… γιατί αυτή είναι που φτιάχνει κομπολόγια και συναφή ανδρικά αξεσουάρ… και τέλος πάντων είναι απορίας άξιο πώς κάποιος με προσόντα κάτω του μετρίου (αντικειμενικά λέμε) μπορεί να πείσει τον εαυτό του πρώτα και μετά τους άλλους ότι είναι τέτοιο κελεπούρι που αξίζει να κρέμονται στο κομπολόι του?!

Θα μου πείτε τώρα πως προσεγγίζω ζητήματα καρδιάς με την κοινή – ο Θεός να την κάνει – λογική… αλλά δεν μπορεί κάπου πρέπει να μπαίνει και η λογική στη μέση… δηλ. δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα μπορεί ξαφνικά να συναγωνίζεται σε γοητεία τον Νίκο Κούρκουλο στη Λόλα!

Κι έτσι εξακολουθώ να παρατηρώ με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον τα εν λόγω μοντέλα όποτε τα συναντάω μπας και τα αποκρυπτογραφήσω κάποια στιγμή για το καλό όλης της εργένικης κοινότητας.

Η τεχνη του φλερταρειν

[… ή αλλιώς δεν περνά η ώρα με τίποτα – περιμένω και τον Χατζηνικολάου να φλερτάρω κατά τις 8 και εν τω μεταξύ γράφω για να μην χάνομαι … ]

… αναρωτιέμαι αν το φλερτ τελικά είναι τέχνη, όπως το τύλιγμα του σαρμά ένα πράγμα, κι αν ναι … γιατί αυτή δεν διδάσκεται στους ανεπίδεκτους; πώς πάει κάποιος και μαθαίνει οδήγηση, ας πούμε; για να μην παίρνει σβάρνα αθώους συμπολίτες του!? … [συγνώμην για τον συνειρμό αλλά να ακούω και τον Πλιάτσικα στο “είναι η αγάπη ένα αμάξι με φτερά” και μου’ρθε…] γιατί το “που πας ρε Καραμήτρο” δεν βρίσκει εφαρμογή μόνο στην καυτή άσφαλτο αλλά και στην χλιαρή ερωτική ζωή μας που μισοκοιμάται… και περιμένει το φιλί της ζωής για να αφυπνιστεί…

…διάφοροι προβληματισμοί με ταλανίζουν εν τω μέσω καύσωνος…

…κατ’ αρχήν να μοιραστώ μαζί σας την στρεβλή - ενδεχομένως - αντίληψη που έχω … ότι στο φλερτ το επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι ο άλλος και ουχί ο εαυτός μας, έτσι δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχημένο φλερτ όταν κατακλύζουμε τον άλλον με τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα – πόσο μάλλον όταν αυτά είναι τόσο <ειδικά> όσο το πέταγμα αετού γωνία Σόλωνος & Σίνα… μα θα μου πείτε… άμα αυτά είναι τα ενδιαφέροντά μου?!?! πάω πάσο … άμα επιμένεις σε αυτά τα ενδιαφέροντα και θες οπωσδήποτε να συγκινούν και τον άλλον …. τότε μην κοιτάς εκεί που δεν πρέπει … ας πούμε μια νόστιμη νεαρά με τα μανικιούρ της και τα τατού της – ας επιλέξουμε ένα τυχαίο στυλ τώρα – άντε το πολύ-πολύ να ενδιαφέρεται να πετάξετε αετό τα Κούλουμα…

…αυτό που θέλω να πω είναι ότι το φλερτ είναι κατ’ αρχήν επικοινωνιακό σπορ - και σε καμία περίπτωση ομαδικό - με σκοπό να γνωριστούν δύο άνθρωποι … δεν συνιστάται επομένως με το καλησπέρα σας να αρχίσεις για την φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας του Κορνήλιου, όσο αφροδισιακή κι αν τη βρίσκεις, εκτός κι αν είσαι τόσο τυχερός που έπεσες σε φαν του είδους… επειδή όμως η τύχη είναι συνήθως fully booked και δεν μπορούμε να την μονοπωλήσουμε … ας βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι … ας μην προσπαθήσουμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο με το αντικείμενο του πόθου μας, τόσοι και τόσοι επιστήμονες ασχολούνται με αυτά… τι θέτε τώρα; να τους φάμε το ψωμί?!

…θυμάμαι μια περίπτωση τώρα… χαχαχα - πριν κάτι χρόνια στις Σπέτσες – όταν τον γνώρισα ενθουσιάστηκα με την προσωπικότητά του … και όχι άδικα φυσικά … αλλά η καθημερινότητα σκληρή-μπετόν αρμέ… αδύνατον να συντονιστούμε ….αυτός υπερ-εγκεφαλικός – δηλαδή με συχνά επεισόδια – και μονίμως σε άλλη διάσταση που όσο μεγάλο νούμερο κι αν φοράω αδυνατώ να την καλύψω … διανοούμενος της κλίμακας Κιούμπρικ που δεν συνιστάται για παρέα αν θες να πιείς ένα καφεδάκι και να λιώσεις μετά από μια κουραστική μέρα… χωρίς υπερβάσεις, ανατάσεις, διαστάσεις και λοιπές τάσεις που σε μεγάλη δόση απαιτούν αμφεταμίνες για να ανταπεξέλθεις…. κι έτσι αντί για βαρκάδα στα νερά του έρωτα καταλήξαμε στο βυθό σαν τον Τιτανικό … καλή του ώρα :)

… γι’ αυτό κατέληξα… πάρτο αλλιώς που λένε… αφού έτσι βρίσκεις … τα σοβαρά θα μας βρούνε θέλουμε, δεν θέλουμε στην πορεία δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε… όμως το φλερτ είναι μια ειδική αποστολή που απαιτεί να οπλιστείς με φρεσκάδα, ελαφρότητα, διάθεση για παιχνίδι, χιούμορ – ερωτικό, όχι 2 έργα σεξ – για να ανθίσει το λουλούδι του έρωτα, να δυναμώσει και να αντέξει όταν θα αρχίσουν τα αστραπόβροντα…