Μανιφεστο κατα της εργασιας

Εργασία μήτηρ πάσης κακίας

Όποιος εργάζεται σκοντάφει

Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν δεν δουλεύουν

Όποιος έχει τη μύγα, εργάζεται

Στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για δουλειά

Μάθε δουλειά κι άστηνε, κι άμα πεινάσεις πιάστηνε

Όποιος νύχτα περπατεί, δεν δουλεύει το πρωί

Είδε ο τρελλός αυτόν που δούλευε και φοβήθηκε

Μπρος δουλειά και πίσω ρέμα

Όλα τα είχε η Μαριωρή, η δουλειά της έλειπε.

Όποιος καεί απ΄τη δουλειά, φυσά και το γιαούρτι

Νηστικό αρκούδι δεν δουλεύει

Πίσω έχει η αχλάδα τη δουλειά

Πολλές φορές πάει η κολοκύθα για δουλειά, μία φορά πάει και δε γυρίζει

Κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουροδούλευε

Τη δουλειά πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς

Η δουλειά κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει

Η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη

Καθαρός ουρανός, δουλειές δεν φοβάται

Όλα τα γουρούνια ίδια δουλειά έχουνε

Όλοι αντάμα και ο δουλευταράς χώρια

Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει δουλειά

Όσα φέρνει η δουλειά, δεν τα φέρνει ο χρόνος

Της δουλειάς τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά

Τι έχεις γέρο και δουλεύεις; δεν μ’αφήνουν τα δαιμόνια


Όπως θα καταλάβατε, φαντάζομαι, τον τελευταίο καιρό δουλεύω περισσότερο από όσο θα ήθελα, λιγότερο ωστόσο από το μέσο εργαζόμενο, αλλά ακριβώς όσο πρέπει για να μην ξαναδουλέψω τον υπόλοιπο μήνα – τουλάχιστον - και να αφοσιωθώ στις πολύ απαιτητικές δραστηριότητες που διατηρώ κατά τα άλλα… :P

Φτου ξελεφτερια!

…έριξα την τελευταία ματιά για διορθώσεις που (σίγουρα) διέφυγαν της προσοχής μου, έκλεισα αρχεία, οδηγίες, εργαλεία και κάθε λογής πορτοπαράθυρο και έστειλα τα παραδοτέα όσο πιο μακριά γίνεται με τη σχετική ευχή που δίνουμε αφειδώς εμείς οι Έλληνες – μαγικό μου φαίνεται ακόμα το πώς μπορείς να στείλεις οτιδήποτε σε ψηφιακή μορφή 2.300 km μακριά σε ένα χασμουρητό, μια τζουρίτσα από το τσιγάρο σου ή τέλος πάντων σε άλλες μικρομονάδες μέτρησης του χρόνου – τι κρίμα που δεν μπορούμε ακόμα να καβαλήσουμε την ευρυζωνικότητα και να καλπάσουμε εύκολα και ανέξοδα στον προορισμό που λαχταράμε ανά πάσα στιγμή... μόνη μου ελπίδα ο διακτινισμός... μα τι κάνει αυτή η επιστημονική κοινότητα πια?!

…έμεινα να χαζεύω το πακέτο καθώς απομακρυνόταν και να ονειρεύομαι πώς θα μπορούσα να ζιπαριστώ και να επισυναφθώ σε ένα μήνυμα που θα με ταξιδέψει εντός ολίγων στιγμών πάνω στους ευρυζωνικούς χάρτες και θα με αφήσει σε μια γωνιά του Λονδίνου για μια επίσκεψη αστραπή στο Camden Town όπου θα αναπνεύσω μποεμ αέρα και θα ψωνίσω την γκαρνταρόμπα της σεζόν, μια γρήγορη γεύση από βασιλικό Λονδίνο στο Westminster και πρόχειρο finger food σε ένα από τα πολλά εστιατόρια του Soho.. και γεμάτη πολυπολιτισμικές εικόνες να επιστρέψω πάλι στη βάση μου χωμένη σαν λαθρομετανάστης στα βαγόνια της ευρυζωνικότητας...

…και αφού ενέδωσα στο ανέφικτο, άρχισα να επανέρχομαι σταδιακά στην πραγματικότητα που έσκαγε μύτη στις χαραμάδες του μυαλού μου... ελεύθερος χρόνος, ύπνος κατά βούληση, γράψιμο, χάζεμα, τα λουλούδια μου, ο μικρόκοσμός μου άρχισε να χοροπηδάει ατάκτως στο μυαλό μου… και η πρώτη αίσθηση ευφορίας τύλιξε σαν φλόγα την καρδιά μου... άκουγα την αρμαθιά με τα κλειδιά του δεσμοφύλακα να κουδουνίζουν όλο και πιο δυνατά καθώς πλησίαζε το κατώφλι της ελευθερίας μου… σαν κατάδικος που εξέτησε την ποινή του και είναι έτοιμος για το ραντεβού με τη ζωή του έξω από τα κάγκελα...

…θα σκεφτεί κανείς - έτσι όπως τα γράφω - ότι έχω κακή σχέση με τη δουλειά μου και θα έχει εν μέρει δίκιο… έχω κακή σχέση με οποιαδήποτε δουλειά για τον απλούστατο λόγο ότι γίνεται εις βάρος του ελεύθερου χρόνου μου... χαχα.. έχω ξανατοποθετηθεί πάνω στο θέμα στο παρελθόν... αν η δουλειά ήταν καλό πράγμα δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε... η αλήθεια είναι ότι η αγαπητή diVa το έθεσε ά ρ ι σ τ α σε απάντηση σχολίου στο πρόσφατο ποστ «Ομολογώ εις άφεση αμαρτιών» (http://www.e-diva.eu/2007/10/blog-post_09.html)

«Δυστυχώς η επιθυμία για Γνώση όμως λειτουργεί με τον χρόνο όπως ο έρωτας με τον γάμο. Η καθοδηγούμενη μάθηση εντός χρονικών ορίων σκοτώνει την επιθυμία».

…εεε εγώ θα το πάω ένα βήμα παραπέρα… και στη θέση της γνώσης βάζουμε τη δουλειά και αντί της καθοδηγούμενης μάθησης έχουμε τις απαράβατες προθεσμίες και την εφιαλτική καταγραφή της παραγωγικότητας… σαν τα νούμερα της ΑGB ένα πράγμα... πώς να είσαι δημιουργικός υπό τέτοια πίεση!? και άντε πες ότι είσαι... για πόσο?!

Idle Mode: On, για πόσο δεν ξέρω…

Υ.Γ. ..μου έλειψες πολύ μικροχαϊδεμένο μου blog καθώς και η συναναστροφή με τους απανταχού bloggers..

Σκοτωνουν τα αλογα οταν γερασουν

Χάζευα προ ημερών στην TV μια συνέντευξη της Μπόκοτα – της επί σειρά ετών ελληνίδας οικοδέσποινας της Eurovision – και δεδομένου ότι δεν ήξερα λεπτομέρειες για τα παρασκήνια του διαγωνισμού και την απομάκρυνσή της άκουσα με ενδιαφέρον αυτά που έλεγε για τη θητεία της στο διαγωνισμό… το αποτέλεσμα ήταν να κουδουνίσει στο μυαλό μου αυτό που βλέπω να γίνεται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια στον επαγγελματικό στίβο, όπου επαγγελματισμός και ήθος μοιάζουν έννοιες ασύμβατες πια - για να μην πω ακόμα χειρότερα - αμοιβαία αποκλειόμενες...

Και επειδή δεν συνηθίζω να ηθικολογώ βλέποντας παντού εχθρούς της ηθικής, σπεύδω αμέσως να εξηγήσω τι εννοώ…

Δεν είναι ανήθικο κατά τη γνώμη σας ένας άνθρωπος να εργάζεται για χρόνια με τις πιο αντίξοες συνθήκες πολλές φορές και να παραμένει συνεπής και όχι μόνο, αλλά και αποτελεσματικός στο ρόλο του και επειδή οι καιροί άλλαξαν και βασιλεύει η βλαχογκλαμουριά να έρχεται ο άλλος – ο νέος illustration – και να κάνει καριέρα σε 2 τέρμενα?! Το θέμα όπως ελπίζω να καταλάβατε δεν είναι η Eurovision αλλά τα σύγχρονα σιχαμερά bussiness ethics που πολλοί έχουν αντιμετωπίσει και στο δικό τους επαγγελματικό χώρο… όπου άνθρωποι 40-45 ετών παραγκωνίζονται και από τη μια μέρα στην άλλη γίνονται outsiders, ίσως στο καλύτερο σημείο της επαγγελματικής τους ζωής από πλευράς εμπειρίας και ωριμότητας. Πιστεύω πως ποτέ στο παρελθόν – οκ αυτό που θυμάμαι εγώ – δεν υπήρξε μεγαλύτερη απαξίωση για την επαγγελματική εμπειρία και αφοσίωση…

Κάποιοι θα βιαστούν να πούνε… έτσι είναι η ζωή! αλλά αυτό το γαμοκλισέ δεν το καταλαβαίνω … μήπως εμείς δεν είμαστε αυτή η ζωή για την οποία μιλάμε σε τρίτο πρόσωπο όταν ζορίζουν τα πράγματα?!

Δεν ξέρω, μπορεί να με πειράζει ο Γκάντι που έμαθα πρόσφατα ότι κρύβω μέσα μου, αλλά δυσκολεύομαι πολύ να αποδεχτώ αυτή την επίπεδη φιλοσοφία που προάγει λαμπερούς, high-flyers με babe-face και απαξιώνει τον μόχθο, την αφοσίωση και εν τέλει την αξιοπιστία ενός έμπειρου επαγγελματία με εμφανή τα σημάδια του χρόνου στο πρόσωπό του…