Οι ηρωες μας

…αλήθεια, ποιοι είναι οι ήρωές μας σήμερα; η ιδέα για αυτό το ποστ προέκυψε όταν ξεφύλλιζα ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακου 22/23 Δεκεμβρίου 2007 και διάβασα μια συνέντευξη του συγγραφέα Δημήτρη Μίγγα, στην οποία απαντά στο ερωτηματολόγιο του Προυστ… μεταξύ άλλων και η ερώτηση “Ποιοι είναι οι ήρωές σας;”… “Ο κυρ Τάσος, ο ψαράς από το Μεγανήσι που κάνει αυτό που του αρέσει, ξέρει τι ζητά και ζει απόλυτα ισορροπημένος” δήλωσε ο επιφανής συγγραφέας… χαμογέλασα σαν να επιβεβαιώθηκε κάποια βαθιά, καλά κρυμμένη πεποίθησή μου και σιγουρεύτηκα ότι κάτι έχει αλλάξει πια ριζικά στις ζωές μας… όταν ένας άνθρωπος των γραμμάτων δηλώνει πώς ήρωάς του είναι κάποιος απλός άνθρωπος που ζει απόλυτα ισορροπημένος στο μικρόκοσμό του, αυτόματα σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι εκτός από σπάνιος, και ικανός να εμπνεύσει και να κερδίσει τον τίτλο του ήρωα στις χορτασμένες ψυχές μας…

…μια φορά κι έναν καιρό, οι ήρωές μας ήταν πρόσωπα της πολιτικής, της τέχνης, της ιστορίας και γενικά άνθρωποι που ξεχώρισαν με τη δράση τους σε κάποιο πεδίο, έγιναν διάσημοι και ενέπνευσαν πολλούς από εμάς τους κοινούς θνητούς... σήμερα, οι ήρωές μας μπορεί και να μην κάνουν τίποτα από όλα αυτά, μπορεί να ζούνε μια αφανή ζωή, να έχουν οικογένεια, να είναι απλά καλοί άνθρωποι που αγαπούν τον πλησίον τους ωσάν τον εαυτό τους και, τέλος, να μην αγωνίζονται για κάποιον ευγενή σκοπό, πέραν της προσωπικής τους ευτυχίας - αυτός κι αν είναι ευγενής σκοπός! - διότι όντας ευτυχισμένος μπορείς να κάνεις ευτυχισμένους και τους άλλους γύρω σου, διαφορετικά?! διαφορετικά, θα πρέπει να σχεδιάσεις ξανά το χάρτη της ζωής σου έτσι ώστε να σε φέρνει πιο κοντά στην Ιθάκη σου…

… ίσως λόγω της μακροχρόνιας ευημερίας που απολαμβάνουμε να καταφέραμε κι εμείς μικρά ή μεγαλύτερα επιτεύγματα που μας έφεραν πιο κοντά στους παραδοσιακούς μας ήρωες… να ζήσαμε μικρές ή μεγαλύτερες στιγμές δόξας… να αγγίξαμε τα όνειρά μας με κίνδυνο να καούμε από αυτά… και, τέλος, να στριμωχτήκαμε μαζί με άλλους σαν κι εμάς στο Hall of Fame των κοινών θνητών… εκεί κάπου, κάποιοι χάσαμε και τη μπάλα από τα πόδια μας και αποχαιρετήσαμε τις βασικές αξίες που μας χάριζαν την ισορροπία και την πραγματική μας ευημερία… οπότε τι μένει?! να τις αναζητήσουμε ξανά …

…τι μας συγκινεί, λοιπόν, σε αυτούς τους ανθρώπους και πήραν θέση ηρώων στις καρδιές μας; μήπως που έχουν καταφέρει την πολυπόθητη ισορροπία; μήπως που επιτυχία ή/και ευτυχία σήμερα θεωρείται το να είσαι κατ’ αρχήν ισορροπημένος; μήπως πράγματι όλο και σπανιότερα συναντάς πλέον ανθρώπους που ζούνε ισορροπημένα; ανθρώπους που δεν προσπαθούν να κατακτήσουν καμία κορυφή, είναι νέτα-σκέτα γνήσιοι και απλά ζούνε τη ζωή τους έτσι όπως τους υποδεικνύει η εσωτερική τους πυξίδα... κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό… είναι αλάνθαστος δείκτης ευτυχίας…