EasTer Go Home!

…αυτές οι γιορτές δεν με πήγαν με τίποτα λέμε… νιώθω ελαφρώς καλύτερα από το κατσίκι στο φούρνο της Δημουλά… δεν είναι που σακατεύτηκα στον Επιτάφιο… δεν είναι που τσακώθηκα με τη μάνα μου 12 παρά το βράδυ της Ανάστασης… δεν είναι που με βρήκε η Ανάσταση στο δρόμο για το σπίτι μου να κλαίω από τα νεύρα μου… δεν είναι που ξύπνησα ανήμερα το Πάσχα με τέτοια στενοχώρια που ήταν σχεδόν αμαρτία… δεν ήταν που έκλαιγα όλο το απόγευμα για όλα και για τίποτα… ήταν που όλα αυτά συνέβησαν Πασχαλιάτικα... διότι άμα τσακωθείς μια κάποια Πέμπτη μεσημέρι, δεν τρέχει τίποτα βρε αδερφέ… έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να τα βρεις ή να μην τα βρεις... αν όμως σου συμβαίνουν μια τέτοια στιγμή μέσα στο χρόνο που κανονικά θα έπρεπε να αγκαλιάζεσαι και να φιλιέσαι με τους άλλους…. εεε τότε σου πέφτει βαρύ…

…μιλώντας με δυο φίλους μου κατά τα διαλείμματα της τραγωδίας μου, μου εξομολογήθηκαν ότι και στις δικές τους οικογένειες τέτοιες μέρες συνήθως γίνεται ο κακός χαμός… νεύρα, τσακωμοί… στα καλά καθούμενα… οι δε κουμπάροι μου έφυγαν μαλλιά κουβάρια για το νησί…

…και εύλογα αναρωτιέμαι… τι στο καλό συμβαίνει και μας καβαλάει ο βελζεβούλης τέτοιες μέρες?!?! μήπως φταίει που πρέπει σώνει και καλά να αγαπιόμαστε?!?! να χαιρόμαστε?!?! να γιορτάζουμε?!?! αφού εχθές σου έσουρα τα χίλια μύρια, πώς να κάτσω σήμερα να φάω μαζί σου και να σου ευχηθώ τα αντίθετα από όσα σου ευχόμουνα εχθές!?? η ζωή δεν σταματάει επειδή ήρθε το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, ο Δεκαπενταύγουστος κοκ. το αντίθετο μάλιστα… εάν νιώθεις ήδη άσχημα για οποιονδήποτε λόγο, ο εορταστικός ψυχαναγκασμός μόνο να χειροτερέψει τα πράγματα μπορεί… άσε που βγαίνεις και από τη σειρά σου... από τη ρουτίνα σου που σε προστατεύει από άσχημες σκέψεις… θεόσταλτη ρουτίνα… ένας Θεός ξέρει πόσο ανυπομονώ να αρχίσει η δουλειά (!!!)… να επιστρέψουν όλα στους κανονικούς τους ρυθμούς… να μπορώ να τσακώνομαι με όποιον γουστάρω χωρίς να νιώθω ενοχές…

ουφ!