Με ένα της κύμα μόνο στερεύει μια ζωή
Ένα της κύμα πάλι απλώνει υδάτινο χαλί
Δεν φτάνει να την αγαπάς, πιότερο να τη λογαριάζεις
Στην αγκαλιά της σαν γυρνάς, μαζί της στοίχημα μην βάζεις
Φιλιά και χάδια δροσερά, σε παρασύρουν στα βαθιά της
Παλιούς, κρυμμένους θησαυρούς γεμάτη είναι η καρδιά της
Έναν κουρσάρο καρτερεί να έρθει να την κλέψει
Να την δαμάσει, αν μπορεί, κι η γη ας ορφανέψει.
