Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016

Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟΥ

...είναι το πληκτρολόγιο η τελευταία έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ του Άντι Ντιφρένς που υπάρχει μέσα μας; και μπορεί να μας προσφέρει τελικά τη λύτρωση που αναζητάμε κάθε φορά που αγγίζουμε τα πλήκτρα και στέλνουμε ένα αίτημα επικοινωνίας στην άλλη άκρη; 

...κι αν όντως είναι έτσι, η πραγματικότητά μας είναι φυλακή ή απλά ανεπαρκής μερικές φορές να καλύψει τις επικοινωνιακές μας ανάγκες; 

 ...δεν ξέρω γιατί όσοι ζούμε με προέκταση του χεριού μας το κινητό, το τάμπλετ ή το λάπτοπ μας αντιμετωπίζουμε τόσο αρνητική κριτική; και μάλιστα με επιχείρημα ακριβώς το αντίθετο από ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα... ότι είμαστε αποκομμένοι από αυτήν και δεν επικοινωνούμε με τους ανθρώπους γύρω μας... και αν η πραγματικότητα της Βενεζουέλας, για παράδειγμα, τη δεδομένη στιγμή είναι πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν των Πετραλώνων τι και ποιον πειράζει; νιώθουν απειλημένα τα Πετράλωνα; :P 

 ...χαμένοι στις οθόνες και στα πληκτρολόγια σου λέει... μα ναι! γιατί εκεί συμβαίνει κάτι μαγικό, ο κόσμος όλος απέχει ένα κλικ και η αρχέγονη ανάγκη της επικοινωνίας έτσι όπως υπάρχει στον καθένα μας ξ ε χ ω ρ ι σ τ ά βρίσκει διέξοδο! γιατί η λέξη-κλειδί είναι αυτό το ξεχωριστά πια.. 

...ζούμε την εποχή της εξατομίκευσης.. αυτό που αρέσει στον διπλανό μας δεν αρέσει απαραίτητα και σε εμάς και οι σχέσεις μας δεν καθορίζονται από χωροταξικά κριτήρια... μίλα με τον διπλανό σου λέει κι άσε το ίντερνετ... με το διπλανό μου θα μιλήσω όταν έχω κάτι να πω μαζί του και δεν θα πιεστώ να βρω κάτι να πω οπωσδήποτε... αυτό δεν σημαίνει ότι απορρίπτω τον διπλανό μου, ούτε ότι έχω αποκοπεί από το περιβάλλον μου... απλά επικοινωνώ με πιο επιλεκτικά κριτήρια πια γιατί πολύ απλά μ π ο ρ ώ! 

 ...ναι, είμαι από τους ανθρώπους που μαζί με το νερό και τον αέρα χρειάζομαι και ίντερνετ για να ζήσω πια.. και το θεωρώ υγιές που δεν αναλώνομαι σε αδιέξοδες σχέσεις με τους "διπλανούς" μου αλλά προτιμώ μια βουτιά στα ταραγμένα νερά του διαδικτύου όπου είναι σίγουρο ότι κάτι θα "ψαρέψω" ;)

Κυριακή 10 Μαΐου 2015

ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΑΚΟΜΑ;

Δεν περίμενα να σε βρω εδώ... Το blog μου υπάρχει ακόμα! Τι να γίνονται άραγε οι fellow-bloggers?!?! Για να ρίξω μια ματιά...

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ;

Σάββατο 27 Αυγούστου 2011

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΨΑΡΟΝΤΟΥΦΕΚΑΣ

[…μετά από άλλη μια απέλπιδα προσπάθεια για διάβασμα, των Δύσκολων Ερώτων του Καλβίνο αυτή τη φορά, το μόνο που παρήγαγε ο νωθρός εγκέφαλός μου ήταν μια φαντασιακή ιστορία από τις φετινές διακοπές… κατά τα άλλα βαρέθηκα αφόρητα και τον Καλβίνο και τους Δύσκολους Έρωτές του… τι φταίω κι εγώ;]

Γκααπ! ..άφησε την τελευταία παραγγελία πάνω στο τρύπιο τραπεζομάντηλο, που ανέμιζε περήφανο τις τρύπες του στον θαλασσινό αέρα, δύο φραπέδες και νερά, κι έφυγε τρέχοντας προς τα μέσα… εκεί που είχε φύγει εδώ και πολύ ώρα με τη σκέψη του …πίσω της έτρεξαν οι κατάμαυρες μπούκλες του, τα μελαμψά του πόδια και τα μακριά του χέρια που τον κρατούσαν σε ισορροπία έτσι όπως καταχεριάζαν τον αέρα… ένα μαυροτσούκαλο που δημιουργούσε μια τόσο ωραία αναταραχή γύρω του δύσκολα θα το αγνοούσες…

…σε λίγο ένα ζευγάρι σαγιονάρες εκτοξεύτηκαν στο νερό μπροστά στα τρύπια τραπεζομάντηλα - πάει τελείωσε ο μικρός είχε ταλέντο στη φασαρία - και ακολούθησε η έξοδός του και η έκπληξή μου... βγήκε από την ξύλινη παράγκα τουλάχιστον σαν μικρός αυτοκράτορας, χωρίς συνοδεία ωστόσο, αλλά με όλη τη μεγαλοπρέπεια… σαν να ακολουθούσε ξαφνικά ένα μαλακό τέμπο, οι κινήσεις του έγιναν απαλές και μου έφερναν μια μικρή ανατριχίλα καθώς τις παρακολουθούσα…

…περπάτησε αργά μέχρι το νερό και μπήκε μέχρι τα γόνατα … φόρεσε τη μάσκα του που δάμασε εκείνη την αφάνα που είχε για μαλλί και άφησε να φανεί το μέτωπό του… τα βατραχοπέδιλα έπλεαν δίπλα του χωρίς να τολμούν να ξεμακρύνουν κι εκείνος είχε δώσει όλη του την προσοχή στο ψαροντούφεκο που κρατούσε στα χέρια του… καμία σχέση με τα φραπεδονερά που κουβαλούσε μέχρι πριν λίγο… το ψαροντούφεκο είχε γίνει η προέκταση του κορμιού του… ένιωθες το δέος του καθώς το αγκάλιαζε και ετοιμαζόταν για τη βουτιά του… σαν βιολιστής που κουρδίζει το βιολί του … βουτηγμένος στο νερό…

…φόρεσε τα βατραχοπέδιλα, κατέβασε τη μάσκα του που έκανε τις μπούκλες του να τιναχθούν σαν ελατήρια πάλι κι έπεσε απαλά στο νερό… αυτό ήταν… ούτε εντυπωσιακά μακροβούτια, ούτε τίποτα… γλίστρησε και χάθηκε κάτω απ’ το νερό… περιέργως ένιωθα ότι τον ακολούθησα κι ας μην έβλεπα πια παρά μόνο την έξοδο του αναπνευστήρα του… με είχε παρασύρει με τις χορευτικές κινήσεις του μαζί του στο βυθό… τώρα βλέπαμε μαζί όλα όσα έκρυβε η θάλασσα μέσα της και ψάχναμε ο καθένας για το θησαυρό του…

…εκείνος κανένα καλό ψαράκι, έστω κανένα χταπόδι… εγώ πάλι κανένα χαμένο δαχτυλίδι του Τάδε και της Τάδε, που η Τάδε το πέταξε στη θάλασσα αφού εκείνος τη χώρισε κάτω από την ομπρέλα που την προστάτευε μόνο από τον αδυσώπητο ήλιο και όχι από τον αδυσώπητο Τάδε… ή αχινούς που τους ξεραίνεις στον ήλιο κι αποκτούν εκείνα τα ωραία χρώματα και τους κουβαλάς σαν τρόπαια από την επιδρομή σου στις παραλίες …

…δεν έχω βουτήξει ποτέ με παρέα – και μόνη μου πάνε πολλά χρόνια - αλλά ήταν σαν να ήξερα όλα τα κόλπα…

…ένα δυνατό σφύριγμα διέκοψε το ταξίδι μας στο βυθό πάνω που δεν είχαμε βρει τίποτα… ο πατέρας - μάλλον - του μικρού ψαροντουφεκά έκρινε πώς αρκετά σουλατσάρισε στο βυθό.. άρχιζε να σουρουπώνει και θα πλάκωνε η βραδινή πελατεία… τέρμα οι φραπέδες, τώρα είχαν σειρά οι μπύρες και τα ούζα… και ο μικρός πρίγκηπας θα γινόταν πάλι Σταχτομπούτος στη Χρυσή Ακτή που σήμερα δεν του χάρισε καμία συγκίνηση…

…δεν πειράζει μικρέ μου, η θάλασσα θα είναι πάντα εκεί… ευτυχώς όχι και οι θαμώνες του μαγαζιού… ;)

Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

Η ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Όποιος πραγματικά πιστεύει ότι ο εφιάλτης της λευκής σελίδας χτυπάει μόνο όσους γράφουν, μάλλον δεν έχει σταθεί ποτέ μπροστά σε λευκό χαρτί πλημμυρισμένος ιστορίες από γραμμές να προσπαθήσει να σχεδιάσει ή να ζωγραφίσει… και να μην μπορεί… να μην υπάρχει καμία συνεννόηση ανάμεσα στο χέρι και το μυαλό… να σχεδιάζει αδέξια σκαριφήματα που ουδεμία σχέση έχουν με το πρωτότυπο της έμπνευσης… η ιστορία μιας γραμμής είναι τόσο δύσκολο να ειπωθεί στο χαρτί όσο και μια ζωηρή σε ενδιαφέρον παράγραφος… και αν αυτός που θέλει να γράψει αλλά δεν ξέρει πώς είναι σε δύσκολη θέση, εκείνος που θέλει να ζωγραφίσει και ξέρει τι και πώς αλλά δεν μπορεί είναι σε απόγνωση… η άγονη γραμμή γίνεται ο εφιάλτης του…

…σκεφθείτε ότι το πρώτο πράγμα που μας μαθαίνουν είναι να μιλάμε και αμέσως μετά να γράφουμε… δεν μας μαθαίνει κανείς τίποτα για τα σχήματα, τα χρώματα και τις γραμμές που υπάρχουν γύρω μας… ζούμε μέσα σε έναν παραζαλισμένο καμβά γεμάτο ιστορίες που συνήθως κανείς δεν είναι πρόθυμος να μας διηγηθεί… κι έτσι, αν μας κινήσει την περιέργεια ο καμβάς αρχίζουμε να τον ψάχνουμε μόνοι μας…

…η ιστορία μιας γραμμής μπορεί να ξεκινήσει οπουδήποτε και αλίμονο να μην ολοκληρωθεί ποτέ… μπορεί να ξεκινήσει σαν την τέλεια καμπύλη που σχηματίζει ο λαιμός της ερωμένης σου, να σου διηγηθεί μια φανταστική ιστορία που σε ταξιδεύει σε όλο το κορμί της και τη στιγμή που θα θελήσεις να την μεταφέρεις στο χαρτί να ζήσεις μια απίστευτη απογοήτευση… καθώς τίποτα δεν θυμίζει εκείνο το θαυμάσιο κόσμο που απλώθηκε πριν λίγο μπροστά στα μάτια σου… αν δεν είναι αυτό μαρτύριο για κάποιον που ζωγραφίζει τότε τι είναι;

…η άγονη γραμμή πληγώνει πολύ, κι όχι το χαρτί όπως θα έπρεπε, αλλά το μυαλό που αδυνατεί να οδηγήσει το χέρι σωστά… και όσο το χέρι θέλει να γλιστρήσει πάνω στο χαρτί και να κάνει εκείνη την άγονη γραμμή να ζωντανέψει και να μιλήσει στο χαρτί, τόσο η αγωνία κορυφώνεται, τόσο η πίεση μεγαλώνει, τόσο οι προσδοκίες χτίζουν τη δική τους πυραμίδα… κι αν όλο αυτό δεν βρει διέξοδο σύντομα, τόσο συσσωρεύονται τα τσαλακωμένα χαρτιά, τα σπασμένα μολύβια και τα λιωμένα κάρβουνα… για να μιλήσω για τον προσωπικό μου εφιάλτη… αχ αυτό το κάρβουνο!

…πόσο το μισώ.. πόσο αδέξια με κάνει να νιώθω… πόσο γρήγορα με επανέφερε στο μηδέν των ζωγραφικών μου δεξιοτήτων πάνω που πίστευα ότι σχεδιάζω καλά… μέχρι που το έπιασα στα χέρια μου και όλη μου η αυτοπεποίθηση εξατμίστηκε… τι κακουργήματα βγήκαν από τα χέρια μου, δεν μπορώ – ούτε θέλω - να περιγράψω… ούτε 5χρονο δεν ζωγραφίζει έτσι, για την ακρίβεια μπορεί να ζωγραφίζει καλύτερα! Και δεν θέλω να το ξέρω…

…πρέπει να βρω έναν δάσκαλο – κάθε φορά που τα βρίσκω σκούρα καταφεύγω στην αυθεντία - είναι το μόνο που μπορώ να σκεφτώ… κάποιον που θα μου μάθει τα μυστικά του κάρβουνου… δεν μπορεί θα υπάρχουν… αλλιώς τι; …αλλιώς πρέπει να παραδεχτώ πώς μέχρι εδώ ήταν το ταλέντο μου… :(

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

ΤΑ ΡΟΔΑΚΙΝΑ ΚΟΝΤΕΥΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ

…κι εγώ πρέπει να προλάβω… αυτή ήταν τουλάχιστον η επιθυμία των αγγελιοφόρων για την μοίρα των ροδάκινων… πριν αρχίσουν να χορεύουν το χορό του Γκουαντάναμο το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, να είμαι εκεί... να μας χωρίζει πια τόση απόσταση - πραγματική αλλά και μεταφορική - που να μπορώ να απλώσω κι εγώ το χέρι μου να τα μαζέψω… πριν πέσουν κατά γης παραδομένα στους νόμους της φύσης… να τα προλάβουν κάποια χέρια που να λαχταράνε να τα μυρίσουν κατ’ αρχήν και να τα γευτούν στη συνέχεια… οι ειδήμονες επί των ροδάκινων ισχυρίζονται ότι το καλό ροδάκινο έχει άρωμα και γεύση… οι άσχετοι περί των ροδάκινων - και πιο εικαστικοί τύποι - εστιάζουν στην όψη και την αφή… τα θέλουν ροδοκόκκινα από την πλευρά που τα κοιτάνε έτοιμοι να τα γευτούν και με όλες τις υπόλοιπες αποχρώσεις στριμωγμένες στην αθέατη πλευρά… όσο για την αφή, μαλακό και χνουδωτό το ροδάκινο πρέπει να θυμίζει βελούδο… (άσχετοι μεν, με τις ιδιαιτερότητές τους δε…)

…τα ροδάκινα κοντεύουν να πέσουν στο Γκουαντάναμο και δεν φταίει τελικά ο σεισμός της Φουκουσίμα ή οι ασταμάτητες βροχές του Ιουνίου ή κάποιο άλλο φαινόμενο… όχι, δεν πρόκειται για τη θεωρία του χάους που φέτος χτύπησε το μικρό Γκουαντάναμο… όπως προσπάθησα ανεπιτυχώς να ετοιμολογήσω … τα ροδάκινα ΘΕΛΟΥΝ να πέσουν αλλά περιμένουν να τα μαζέψει κάποιος που ενδιαφέρεται , κάποιος που θα εκτιμήσει την τόση δουλειά της φύσης πάνω τους, κάποιος που θα τα βοηθήσει να εκπληρώσουν το σκοπό τους, να προσφέρουν απόλαυση… αλλιώς θα γυρίσουν εκεί από όπου ξεκίνησαν στη μάνα γη και θα ελπίζουν σε καλύτερη μοίρα την επόμενη χρονιά… είναι καταπληκτικός ο κύκλος των φρούτων, αν το καλοσκεφτείς… τόση δουλειά μέχρι να γίνουν και εάν δεν βρεθεί κάποιος να τα μαζέψει μιλάμε για την απόλυτη ακύρωση…

…κι έτσι κι αρχίσεις να το καλοσκέφτεσαι, αποφασίζεις να γίνεις κάποιος που ενδιαφέρεται κι ας μην είσαι ο καλύτερος υποψήφιος, είσαι ο πλησιέστερος συγγενής των ροδάκινων κι αυτό φτάνει για να σε γεμίσει ευθύνες απέναντί τους… κι αρχίζεις να προβάρεις την ενδυμασία της συγκομιδής, γαλότσα ή κανένα παλιοπάπουτσο που ξεθάβεις από την αποθήκη, άνετα παλιά ρούχα και απαραιτήτως καπέλο – ο ήλιος είναι ανελέητος στο Γκουαντάναμο ειδικά με τους άσχετους που μαζεύουν ροδάκινα σε μια κρίση ευαισθησίας για τη φύση, το σόι τους και τους ίδιους… που αν δεν υπήρχε το Γκουαντάναμο, φέτος θα έκαναν εναλλακτικές διακοπές φτιάχνοντας νερατζάκι από τα νερατζόδεντρα της Πατησίων…

…μπαίνεις στο χωράφι, όταν ο ήλιος έχει πέσει πια, μην μας βρει και καμιά ηλίαση έτσι άμαθοι που είμαστε στις αγροτικές εργασίες, βρίσκεις μια ροδακινιά που την κουλαντρίζεις, την πλησιάζεις κι αρχίζεις να κοζάρεις τα ροδάκινα… τα πιάνεις στο χέρι σου, τα ζουλάς λίγο κι αν ανταποκριθεί η χυμώδης σάρκα τους και δεν παραμένει σκληρή σαν κοτρώνι, το ροδάκινο ερρίφθη! Το κόβεις με μια αποφασιστική κίνηση, δεν ταλαιπωρείς το δέντρο καμιά ώρα κούνα πέρα-δώθε, και το ρίχνεις στο λεκανάκι! Απλό μάλλον… τώρα επανέλαβε χ φορές, όπου χ τείνει στο άπειρο…

[…κάποιος βέβαια έπρεπε να είχε αραιώσει λίγο τον καρπό γιατί γίνεται της τρελής πάνω στα κλαριά! Και δεν θα τελειώσουμε ποτέ, αδερφέ…]

…τα ροδάκινα είναι έτοιμα να πέσουν στο Γκουαντάναμο κι εγώ συνεχίζω να γράφω παπαριές εκμεταλλευόμενη το δράμα τους αντί να πάω να ντυθώ μπαρμπα-Στάθης και να πιάσω δουλειά…

Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

ΛΙΩΝΕΙΣ ΣΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ;

…Κυριακή, μεσημέρι, Ιούλιος, ζέστη του θανατά, βαρεμάρα… οι αισθήσεις δουλεύουν στο ρελαντί.. ένα δεύτερο σώμα θερμότητας με ακολουθεί παντού… η αύρα μου - που θα έλεγαν και οι ειδικοί - φωτιά… δεν βοηθάει καθόλου οποιαδήποτε δραστηριότητα… βαριέμαι να κουνηθώ… το μυαλό ταξιδεύει τεμπέλικα και ακατάστατα… αρνείται να σταματήσει οπουδήποτε για πολύ.. ίσως μόνο σε ανάλαφρες σκέψεις με μια δόση σκανταλιάς… τότε νιώθω να δροσίζομαι λίγο από μέσα προς τα έξω… παγώνουν για λίγο τα σταγονίδια του ιδρώτα που κοσμούν μόνιμα το άνω χείλος, εις μάτην του κλιματιστικού που τα καταπολεμά αθόρυβα αλλά όχι τόσο σθεναρά - το’χω σε υψηλή για την εποχή θερμοκρασία γιατί δεν το αντέχω και πολύ…

…πετάγομαι από το κρεββάτι στον καναπέ και τούμπαλιν και νιώθω πως και τα καλύμματα και τα σεντόνια βαρέθηκαν να με κουβαλάνε… ξαφνικές επιδρομές στο ψυγείο για διαλείμματα δροσιάς - δεν εννοώ πώς μπαίνω μέσα – κανένα παγωτό, καμιά κόκα λάιτ, νερό και πάλι νερό… η ιδέα της θάλασσας μου φαίνεται έτσι κι έτσι… θα βρω κανέναν ίσκιο; εξάλλου έχει πολύ ζέστη… θα μου πεις και πότε πάνε στη θάλασσα; όταν κάνει κρύο; ναι, αλλά όταν έχει πολύ ζέστη είναι πολύ κουραστικό να βρίσκεσαι έξω συνέχεια… αφήστε που μόνη μου βαριέμαι γρήγορα ακόμα και στη θάλασσα…

…και μην πιάσουμε και το θέμα μόνος, μόνη τώρα γιατί θα κόψουμε τας φλέβας μας... λες και όλα είναι φτιαγμένα για να τα κάνεις με παρέα, αλλιώς σε εκδικούνται... πολύ ύπουλο πράγμα η μοναξιά ρε παιδί μου, σε χτυπάει όταν μυριστεί ότι έχεις πεσμένες άμυνες… για παράδειγμα Κυριακή, μεσημέρι, Ιούλιο, με ζέστη του θανατά, και βαρεμάρα να σου δένει τα πόδια…

(…το’ πιασα είχα δεν είχα το θέμα της μοναξιάς, φυλαχτείτε…)

…και δεν είναι η σχέση το θέμα, δεν με απασχολούσε ποτέ τόσο το γκομενικό.. είναι που στην ηλικία μου οι φίλοι είναι αλλού οι περισσότεροι… με άλλο τρόπο ζωής, βλ. παιδιά, σκυλιά, στεγαστικά και τα συναφή, περιορισμένο παρορμητισμό και διάθεση για αυθόρμητες εκδηλώσεις…

…το μόνο που μπορεί να μου φτιάξει τη διάθεση είναι καλή παρέα... για να σας δω :)

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

Σεληνιακό τοπίο, απόλυτη σιωπή, σκοτάδι και σκιές από τους βράχους παντού να στήνουν τη δική τους θεατρική σκηνή. Οι βράχοι αχνίζουν ζεστοί από τον ήλιο της ημέρας, σε φιλοξενούν άνετα και δεν συγκρίνονται με τίποτα για τη θέα που προσφέρουν μια ανάσα από το θεό. Κι έπειτα με όλα αυτά τα μοναστήρια τριγύρω είναι και πιο εύκολο να νιώσεις κοντά στο θεό. Τα μόνα φώτα είναι αυτά που φαίνονται κάτω στο βάθος από την Καλαμπάκα και το Καστράκι. Αν κοιτάξεις γύρω σου μπορεί και να σου κοπεί η ανάσα από το απόκοσμο σκοτάδι και τις σκιές, γι' αυτό θέλει καλή παρέα και ένα φακό απαραίτητα για να σκαρφαλώσεις στους βράχους. Αν τύχει δε να βρεθείς την ώρα που ξυπνούν οι καλόγεροι κι αρχίζουν να χτυπάνε τα σήμαντρα και πλημμυρίσει ο τόπος μοναστηριακούς ήχους μιλάμε για εμπειρία μέγκασταρ!


Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

…ταπεινής προέλευσης η έμπνευσή μου, μόλις μια τηλεοπτική διαφήμιση και μάλιστα για αυτοκίνητο στάθηκε αφορμή για να θυμηθώ όλες αυτές τις στιγμές ευφορίας που έχω ζήσει όταν κάποιο αξιοθρήνητο κλισέ καταρρίπεται για να ξεπηδήσει στη θέση του ένα υπέροχο παράδοξο… κι ενώ ζούμε τη δικτατορία των κλισέ, να’ σου μια όμορφη, γεμάτη δύναμη εικόνα ζωής να ανατρέπει το δοξασμένο κλισέ και να με γεμίζει αισιοδοξία και ελπίδα ότι κάπου, κάπως, κάποτε και κυρίως ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ οι κατεστημένες αντιλήψεις που μας κρατάνε πίσω καταρρίπτονται…

…η έρημος δεν είναι (παντού) ξερή, τα κορίτσια δεν είναι (πάντα) αδύναμα, τα τριαντάφυλλα δεν είναι (μόνο) κόκκινα, οι διαδρομές με το αυτοκίνητο δεν είναι (απαραίτητα) μονότονες, το χειμώνα δεν κάνει (παντού) κρύο, κοκ. – στη θέση καθενός από τα παραπάνω κρυμμένα κλισέ η διαφήμιση μας προσφέρει μια ωραία, ζωντανή ανατροπή που ξαφνικά συνειδητοποιούμε όλοι μας ότι δεν μας είναι τόσο ξένη...

…πολύ μου άρεσε αυτή η διαφήμιση, γιατί είναι ο ύμνος στο παράδοξο… στο ωραίο, το δημιουργικό παράδοξο… αυτό που σου ανοίγει τα μάτια σε μια άλλη πραγματικότητα από αυτή που έχουμε συνηθίσει και πιστέψει μέχρι τα μπούνια... μια πραγματικότητα που όλα είναι δυνατά… μου θύμισε ότι καθημερινά αναζητώ αυτό το παράδοξο γύρω μου, εκεί που αναμενόμενα πια είναι τα κλισέ της καφρίλας, της ασυνειδησίας, της μιζέριας, της όποιας αντιπαθητικής συμπεριφοράς έχουμε συνηθίσει να αποδεχόμαστε ως νόμο στη ζούγκλα που ζούμε...

…κυνηγώντας λοιπόν το παράδοξο… αναζητώ κι εγώ άνθη εκεί που (λένε ότι) φυτρώνουν μόνο κάκτοι, χειμώνες που κάποιοι ζούνε σαν καλοκαίρι, ρωμαλέα και στιβαρά κορίτσια που τσακίζουν στο ξύλο τον αντίπαλό τους, πολύχρωμα τριαντάφυλλα και πάνω απ’ όλα συναρπαστικές διαδρομές εκεί που όλα προβλέπονται τελεσίδικα μονότονα…

…κυνηγώντας λοιπόν το παράδοξο… αναζητώ κι εγώ λίγη ευγένεια και καλή διάθεση στις καθημερινές συναναστροφές μου, αντί για γρυλίσματα και τρίξιμο των δοντιών… και ναι, το κλισέ είναι όποιος διεκδικεί δυναμικά να θυμίζει ταύρο σε υαλοπωλείο εν ονόματι του δίκιου του… αλλά εγώ μπορώ να θαυμάζω την ήρεμη δύναμη κι ας μην τα καταφέρει ποτέ να γίνει παντοδύναμο κλισέ?!

…αναζητώ γύρω μου αληθινούς και όχι γιαλατζί έρωτες, κρυφοκοιτάω στα ξένα δωμάτια με το ακτινολογικό μου μάτι και λέω πφφφ! όχι πια δευτεροτριτοτέταρτοι και καταϊδρωμένοι - έλεος πια μ' αυτό το γαμοκλισέ – δείξτε μου κάποιον που επέλεξε να ζήσει έναν έρωτα έτσι όπως του άξιζε (του έρωτα εννοείται) - μεγαλειώδης ή μη, δεν έχει σημασία - κάποιον που ξεβολεύτηκε χωρίς να υποτιμά τίποτα απ’ όσα είχε... αντιθέτως να τιμά τις επιλογές του, κι ας μην βγαίνουν πάντα σωστές...

…αναζητώ εντιμότητα στις συναλλαγές μου, κι ας βγάζουμε όλοι λιγότερα… εκτιμώ το <δωρεάν> κι ας μην επιτυγχάνει το σκοπό του...

…αναζητώ πρότυπα που ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους, ίσως γιατί εγώ καίγομαι συχνότερα απ΄όσο θα' θελα και θέλω τη δύναμή τους για να ξαναγεννηθώ κάθε φορά… ανθρώπους που έχουν συμφιλιωθεί με τις ανεπάρκειές τους και μπορούν να προχωράνε μαζί μ’αυτές, και ναι, ακόμα και να παράγουν έργο…

…εσείς κυνηγάτε το παράδοξο; κι αν ναι, ποιο είναι το δικό σας παράδοξο που σας γεμίζει αισιοδοξία κάθε φορά που το συναντάτε;

Τετάρτη 18 Μαΐου 2011

ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

…αναρωτιέμαι αυτή την εποχή, τι όνειρα μπορεί να κάνει κανείς?! κι αν κάνει, από τι υλικό είναι φιταγμένα τα όνειρά του?!

Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Ο ΑΠΟΓΡΑΦΕΑΣ

…της γειτονιάς με απευθείας ανάθεση της σπιουνιάς, μας επισκέφθηκε σήμερα στην πολυκατοικία… είχε κρεμασμένες στην πλάτη ένα σωρό αδιάκριτες ερωτήσεις που αδημονούσαν να απαντηθούν στις οποίες απάντησα καθώς πρέπει σαν κυρία που είμαι :P αλλά δεν μπορούσα να αποφύγω κάποιες σκέψεις που μου ερχόντουσαν αυτόματα στο μυαλό καθώς περνούσα την ιερά απογραφή…

…ας πούμε, ακριβής ημερομηνία γέννησης.. με έμφαση στο ακριβής (!) λες και υπήρχε περίπτωση να δώσει κανείς ημερομηνία γέννησης του τύπου γεννήθηκα στις 8 κάποιου βροχερού μήνα μιας χρονιάς σύμβολο.. ε; καλό; βρες την κ. απογραφέα μου τώρα… κι άμα σ’ άρεσε συνεχίζουμε έτσι να διασκεδάσουμε και λίγο… στο σημείο αυτό έχω βέβαια μια απορία.. ΑΝ η απογραφή είναι τόσο σοβαρή υπόθεση πώς στην ευχή δεν ζητάνε ταυτότητα?! εγώ έτοιμη την είχα…………

…άλλη ερώτηση.. φιλοξενείτε κανέναν άλλον σ΄αυτό το σπίτι?! άργησα να απαντήσω ομολογουμένως... τα φαντάσματα πιάνονται στην απογραφή?!?! κόλλησε το μυαλό μου τώρα! δεν ξέρω αν με πίστεψε όταν απάντησα τελικά όχι, αλλά βαριόταν να το ψάξει παραπάνω και το κατέγραψε… πάλι καλά γιατί εγώ μπορεί να φιλοξενώ τον άντρα της διπλανής πόρτας – και κυρίας πίσω από την πόρτα φυσικά - με τι μούτρα θα πάει αυτός μετά δίπλα να κάνει τις ερωτήσεις του!? κι αν του <ξεφύγει> τίποτα?! πολύ θέλει να γίνει το κακό?! είπαμε να απογραφούμε ο καθένας σπίτι του, τι μπλέκει τώρα τις <φιλοξενίες> στην έρευνα?!

…καλά οι λεπτομέρειες του σπιτιού με τσάκισαν… αν έχει διπλά τζάμια?! εδώ με το ζόρι έχουμε τζάμια κ. απογραφέα μου, αναρωτιέται το κράτος αν τα’χουμε και διπλά! Internet?! εε! ναι έχω και τζάμια και Internet, είναι τεκμήριο αυτό?! εάν κάνω ανακύκλωση?! και σε τι ποσοστό?! στο ποσοστό που χωράνε οι κάδοι της ανακύκλωσης! μετά απλά πετάω τα σκουπίδια γιατί δεν ταιριάζουν καθόλου με το πλακάκι της κουζίνας και το πλακάκι δεν μπορώ να το πετάξω φυσικά, οπότε ξεφορτώνομαι αναγκαστικά τα σκουπίδια, κ. απογραφέα μου…

…αυτοκίνητο, χώρους στάθμευσης κτλ. δεν έχω κι έτσι εξαντλήσαμε τα τετραγωνικά του σπιτιού… μια ερώτηση που θα θυμάμαι για πάντα είναι εάν το λουτρό/ντους βρίσκεται εντός της οικίας για την οποία μιλάμε?! με το ζόρι κρατήθηκα να μην του πω ότι ντρέπομαι που το λέω αλλά δεν υπάρχει λουτρό/ντους στο σπίτι και αναγκάζομαι και κάνω τις ανάγκες μου βλ. ψιλό/χοντρό/μπάνιο κοκ. στο καφέ της πλατείας που εξυπηρετεί κι άλλους αναξιοπαθούντες σαν κι εμένα…

…και κάπου εκεί μας τέλειωσαν τα τετραγωνικά και η δική μου απογραφή κι άρχισε τις ερωτήσεις για τους γείτονες που λείπανε (!) κ. απογραφέα μου πολύ ευχαρίστως να σας απαντήσω με το ανάλογο αντίτιμο, πόσο πάει η απογραφή δια αντιπροσώπου?! είναι κι εκείνα τα διπλά τζάμια που λέγαμε…



υγ
…την απόδειξη απογραφής τη φυλάμε για 6 μήνες, γιατί; μετά δικαιούμαστε να αλλάξουμε απογραφικό στάτους; ενώ π.χ. στους 3 μήνες δεν δικαιούμαι να φιλοξενήσω κανέναν άνθρωπο;

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΙ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ!

…φυσικά εννοώ τη Eurovision :))

…είμαι φαν από τα μικράτα μου και δύσκολα μπορώ να την αποχωριστώ τώρα που μεγάλωσα… όσο κιτς κι αν γίνει, όσο μπας κλας, ό,τι κι αν γίνει τέλος πάντων εμένα θα μου θυμίζει πάντα δύο πράγματα: τον ερχομό της άνοιξης και μία από τις λίγες οικογενειακές στιγμές που θυμάμαι τόσο έντονα… ναι, ναι.. ήταν οικογενειακό χάπενινγκ... το περιμέναμε, το κανονίζαμε και το ζούσαμε άκρως οικογενειακά… δηλ. δεν θυμάμαι Χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν αλλά τη Eurovision τη θυμάμαι… καθόμαστε στριμωγμένοι στο καθημερινό καθιστικό δίπλα στην κουζίνα και κόβαμε και ράβαμε - τύφλα να'χουν τα σημερινά τηλεοπτικά πάνελ - ήμασταν 30 χρόνια μπροστά!

…αμ την άνοιξη πού την πας?! υπάρχει καλύτερη έναρξη από ένα πολυπολιτισμικό πανηγύρι που ουδεμία άλλη αξία έχει - από το να γιορτάσει η ευρωπαϊκή γειτονιά τη φολκλορικότητά της?! κι αν δεν ταιριάζει το φολκλόρ στην άνοιξη, τότε τι ταιριάζει ρε παιδί μου?! ιδανικός συνδυασμός αν θέλετε τη γνώμη μου... είναι σαν το πανηγύρι του Αη Σπυρίδωνα της γειτονιάς.. όπου μαζεύονται όλοι - άσχετοι ως επί το πλείστον - και άλλος πουλάει την πραμάτεια του, άλλος τραγουδάει και παίζει μουσική, άλλος ψήνει καλαμπόκια... ότι κάνει καλύτερα ο καθένας :) και μην μου πείτε ότι σκέφθηκε ποτέ κανείς να κρίνει με ποιοτικά κριτήρια - τρέχα γύρευε δηλαδή - το πανηγύρι του Αη Σπυρίδωνα! ή πάνε ή δεν πάνε - κι αυτοί που δεν πάνε… όταν πάνε κυκλοφορούν με κείνο το ανθυπομειδίαμα <ρε πού ήρθαμε?!> και στα ενδιάμεσα τσακίζουν και κανένα σουβλάκι :)

…φέτος αγαπημένοι οι Γάλλοι και οι Φινλανδοί :)



Κυριακή 8 Μαΐου 2011

ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΠΕΠΛΑ

…τα φοράμε συνήθως χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γι΄αυτό τα λέω διάφανα… τα υφαίνουμε σιγά-σιγά με τον τρόπο που υπάρχουμε και κάποια στιγμή μπορεί και να πυκνώσει η ύφανση… άμα ο <αργαλειός> μας δουλεύει εντατικά… και να βρεθούμε τελείως κουκουλωμένοι… να βλέπουμε και να μας βλέπουν θολά μέσα από αυτά σε σημείο – προχωρημένο ομολογουμένως – να αναρωτιόμαστε για την ύπαρξη – το νόημα εννοείται - τόσων πραγμάτων γύρω μας κι ' αυτά για τη δική μας…

…νομίζω πώς τα διάφανα πέπλα είναι πολύ της μόδας… αλλά θα΄ναι άλλη μια φορά που δεν θα ακολουθήσω τις επιταγές της… μπορεί και να με <κόβουν> είναι αλήθεια, αλλά αλήθεια δεν θα' ναι... οι άλλοι θα με βλέπουν αλλιώτικη κι αυτό μπορεί να είναι η αρχή ενός φαύλου κύκλου στον οποίο θα έλεγα ου μπεις..

…προτιμήστε τα τετραγωνάκια ή ακόμα καλύτερα τα τρίγωνα βλ. Πανοράματος.. :)

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

Ημερολογιο Φαρου

Ημέρα 1η

Ποια είμαι?! Πού πάω?! (και κυρίως…) ΠΟΥ ΜΕΝΩ είπαμε?!

…κι αφού ξημέρωσε Τρίτη επιτέλους (και όχι Σαββάτο, όπως το συνήθιζε τις τελευταίες 7 ημέρες) ξεκίνησε η Εβραία για Διακοπές… φόρτωσε με την ευγενική αρωγή του παραμεσήλικα οδηγού - κι εδώ άτυχη, ρε γμτ! - τις αποσκευές της, που αριθμούσαν ακριβώς 17 τμχ …αν συνυπολογίσουμε, τη μεξικάνικη αιώρα που μάλλον ήρθε μαζί με τους κορμούς, αλλιώς δεν εξηγείται τέτοιο βάρος (να θυμηθώ να ξεχέσω το Δίκαιο Εμπόριο μια άλλη φορά), τις τσάντες θαλάσσης που μάζευα ως fashion τζάνκυ τα τελευταία 3 χρόνια από ΟΛΑ τα γυναικεία περιοδικά - φέτος ο εθισμός μου τέθηκε υπό έλεγχο επιτέλους – και κάποτε πρέπει να τις χρησιμοποιήσω αλλιώς θα πάθω κανένα υπαρξιακό τύπου… για ποιο λόγο ήρθαν όλες αυτές οι τσάντες μαζεμένες στη ζωή μου?! (έτσι και το πάρουν δε χαμπάρι οι σαγιονάρες, δεν με σώζουν ούτε 3 χρόνια ψυχανάλυσης!) …δυστυχώς, αναγκάστηκα να αφήσω πίσω δύο πίνακες ζωγραφικής που είχα αποφασίσει να πάρω μαζί μου, τρέμοντας στην ιδέα ότι μπαίνοντας στο σπίτι μπορεί να με υποδεχόταν καμιά θαλασσοδαρμένη καραβέλλα, κανένας old time classic γέρος με τσιμπούκι και τραγιάσκα… μπάι δε γουέι, να πω και την απορία μου χρόνια τώρα… ολάκερο το λιμενικό σώμα έχει ζωγραφίσει εκείνος ο Τσαρούχης (όχι πώς είναι το ζενίθ του ζωγραφικού του ταλέντου, αλλά τέσπα έκανε την κάβ… εχχμμ… τον σεβντά του τέχνη) πώς στα κομμάτια έγινε ο γέρος με το τσιμπούκι σύμβολο της ναυτικής folk art?!???? δεν έχω πάρει ακόμα τεκμηριωμένη απάντηση….. κατάφερα, ωστόσο, να πάρω ένα κιβώτιο με κάτι οξειδωμένα κηροπήγια, στυλ πολυελαίου σε άκουα μαρίν που χτύπησα σε μια δημοπρασία στο e-bay – μιλάμε για θρίαμβο (!) ήμουν η μόνη που έκανε προσφορά και κέρδισα με διαφορά στήθους, χείμαρρος η αδρεναλίνη – … και τέλος, κάτι κεριά.. όχι όσα θα ήθελα ομολογώ, αλλά όσα χώραγε το κιβωτιάκι με τα κηροπήγια ώσπου μπούχτισε …ο οδηγός στη θέα του κιβωτίου και κυρίως του περιεχομένου, προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει να το πάμε στον κάδο απορριμμάτων !!! …αλλά του είπα ότι θα τα πετάξω στο Πόρτο Ράφτη μια και καλή.. πού να τα κουβαλάμε τώρα μέχρι το παρακάτω στενό!!!

…αυτό που θέλω να πω μαλακά είναι ότι όσο μεγαλώνω μοιάζω όλο και περισσότερο στη μάνα μου… τη θυμάμαι πάντα στο επίκεντρο ειρωνικών σχολίων που κατέληγαν σε οικογενειακό δράμα κάθε φορά που φεύγαμε διακοπάς οικογενειακώς... τι σου είναι ρε παιδί μου, αυτά τα γονικά πρότυπα! όσο και να τα παλεύεις, θα βρούνε τρόπο τα σκασμένα να σου τη βγουν εκεί που δεν το περιμένεις και να σε κάνουν ξεφτίλα… όχι τίποτα άλλο, αλλά αν το ‘ξερα πώς ότι και να κάνω στο τέλος θα μοιάσω στη μάνα μου… δεν θα το πάλευα καθόλου εξ’ αρχής, θα φρόντιζα να τελειοποιηθώ σ’ αυτό!

…και μετά την ψυχαναλυτική μου σφήνα, συνεχίζω… μην σας φάει και η αγωνία...

…μπήκα στο αμάξι, σταυροκοπηθήκαμε – κοτζάμ Αττική Οδό είχαμε να διανύσουμε - και ξεκινήσαμε όλο χαρά.. εγώ :P για τις Διακοπές..

…φτάνοντας στον προορισμό μου κι αφού ξεφόρτωσε το κάργκο τα 17 τμχ μαζί και το καλύτερο όλων… c’ est moi …προσπαθούσα – χαλαρά στην αρχή, κι αφού δεν έβλεπα φως στο τούνελ του μυαλού μου, με τα πρώτα συμπτώματα πανικού – να θυμηθώ ΠΟΙΟ στο καλό είναι το σπίτι που είχα νοικιάσει… μα το μαμημένο να μην μου θυμίζει Τ Ι Π Ο Τ Α!... όλα ίδια ήταν!… ή μήπως δεν ήταν?! ρε μπας και μ΄έφερε στο Πόρτο Χέλι αντί για το Πόρτο Ράφτη?! αφού άρχισε να νυχτώνει κι άκρη δεν έβγαζα.. αποφάσισα να τηλεφωνήσω στον ιδιοκτήτη - ο οποίος σημειωτέον θα έφευγε για διακοπές στην Ταϋλάνδη (αφού τσέπωσε τα ενοίκια) κι αν έχω μάθει να «κόβω» καλά τους ανθρώπους πια… δεν είναι με τίποτα ο τύπος που κυκλοφορεί με ανοιχτό κινητό (αν έχει καν κινητό δηλαδή) στο Κο Σαμούι… ευτυχώς, τον πέτυχα στην Κυψέλη που μένει… και πιο ευτυχώς ακόμα (σκέφτηκα) δεν είναι τύπος που παρεξηγεί κάποιον επειδή απλά δεν θυμάται το σπίτι που νοίκιασε… με απόλυτα ειλικρινές και απολογητικό ύφος μου είπε.. «…έπρεπε να σου είχα φτιάξει χάρτη, ρε γμτ!» ……………… και μετά έσκασε στα γέλια! (στο τέλος, έδειξε τον παλιοχαρακτήρα του κι αυτός!)

…κι έτσι ακούραστα, αβάδιστα, αβίαστα… έφτασε στο τέλος της η πρώτη μέρα των Διακοπών χαρίζοντάς μου την ωραιότερη ανατολή φεγγαριού που έχω αντικρύσει τα τελευταία 7 χρόνια… χαλάλι, ρε φούστη μου, τόση αναμονή!



Ημέρα ?? (άρχισα να νιώθω τον Τομ Χανκς στο Ναυαγό…)

Βάλε μου 2 ώρες Internet…

..και κάνε με σκλάβα σου για πάντα!

…το μόνο που ακούω εδώ και ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ εβδομάδα είναι ένα ΣΥΝΕΧΕΣ φλάτσα-φλούτσα, που το βράδυ γίνεται ένα εκκωφαντικό ΣΠΛΑΑΑΑΑΑΤΣ μπροστά στο σπίτι και θυμίζει φουρτούνα στον Ατλαντικό, σε σημείο που ένα βράδυ ξύπνησα ουρλιάζοντας Mayday, Mayday, έτοιμη να πηδήξω απ’ τη βεράντα πάνω στην αμμουδιά και να σπάσω καμιά λεκάνη τώρα στα γεράματα… περιμένω ΑΚΟΜΑ το ρούτερ για τη σύνδεση στο Internet, τηλεόραση δεν είχε στο σπίτι, ούτε ραδιόφωνο, ούτε καν ασύρματο!… εγώ φταίω που άρχισα να παίζω με τον ηλεκτρικό πίνακα και βραχυκύκλωσα το συσσωρευτή?!

…έχω αρχίσει να έχω εμφανή σημάδια στέρησης οικιακής ψυχαγωγίας... για να σπάσω την ηχητική μονοτονία - μην σπάσω το κεφάλι μου σε κανέναν ασβεστωμένο τοίχο δηλαδή – κάθομαι που και που στην πίσω βεράντα του σπιτιού για να ξεκουράσω τ' αυτιά μου λίγο απ' το φλάτσα-φλούτσα με λίγο τζι-τζι-τζι-ζι.. στο σημείο που έχω φτάσει τα τζιτζίκια μου ακούγονται σαν συναυλία των Rolling Stones...

…α! έχω τηλέφωνο όμως (δυστυχώς για τους άλλους) …η μάνα μου έχει βαρεθεί να τη σηκώνω απ’ την τουαλέτα, να την κόβω πάνω στο πλύσιμο των πιάτων... ένα βράδυ την ξύπνησα κατά τις 2 γιατί ήθελα να μου πει κάτι σε παραμυθάκι να κοιμηθώ… και τα πήρε πολύ άσχημα... σκέφθηκα να της πω ότι έχω πάθει ηλίαση ή διάρροια αλλά την τελευταία φορά που το δοκίμασα... μου είπε ότι μ΄αυτά που κάνω θα την πεθάνω και το εννοούσε η καημένη… ο δε αδερφός μου χέστηκε παντελώς, εκτός αν τον πληρώνω με την ώρα λέει… σε τι οικογένεια με έριξες Θεέ μου…

…αφού με ειδοποίησαν ότι το γαμο-ρούτερ θα’ χει μια μικρή καθυστέρηση… μου’ ρθαν μαζεμένες σκοτοδίνες …όταν συνήρθα ήμουν μέσα σε ένα ταξί κι από ότι μου' πε ο οδηγός κατευθυνόμασταν στο πλησιέστερο πολυκατάστημα ηλεκτρικών ειδών! ….όρμησα μέσα αλλόφρων και όταν βγήκα κρατούσα δύο τσάντες με μια μικρή TV (τη μικρότερη που βρήκα δηλαδή), ένα ραδιο-CD player, μια φωτογραφική μηχανή και ένα χτυπητήρι για φραπέ! ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ, ΟΧΙ ΜΠΑΤΑΡΙΑΣ!! φώναζα μες τα μούτρα της πωλήτριας... θέλω να το βάλω στην πρίζα και να σβουρίζει όλο το βράδυ!

…πάλι καλά που είχε εκπτώσεις και πήρα κάτι τελευταία κομμάτια από τα ράφια γιατί αλλιώς θα ’πρεπε να αναζητήσω λίαν συντόμως εναλλακτικούς τρόπους διατροφής… κάψουλες για αστροναύτες ίσως (που θα μπορούσα να παραγγείλω όταν έρθει το ρούτερ φυσικά) και μην ακούσω τίποτα μαλακίες για ψάρεμα, φύτρες, ζωύφια και λοιπές τροφές που παρέχει απλόχερα η φύση στο Lost πάνω που πεινάσανε ΠΑΝΤΑ, γιατί θα ρισκάρω την προέγκριση…

…σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να ανάψω και το φάρο… μην αγκαλιαστούμε με κανένα βαπόρι νυχτιάτικα…

…φλάτσα-φλούτσα, λέμε!


Ημέρα xx

Εγκλιματίζομαι… χωρίς να εγκληματήσω ευτυχώς

…εντάξει, επιτέλους το περιβάλλον άρχισε να συντονίζεται μαζί μου χαχαχα… 15 μέρες του πήρε η προσαρμογή.. καιρός ήταν για να αρχίσω να κάνω και διακοπές.. μην ξεχνάμε ότι γι’ αυτό ήρθα.. (λέμε τώρα).. μέχρι και η θάλασσα είναι πιο καλή μαζί μου και δεν κάνει πια τόσο δυνατά φλάτσα-φλούτσα! …και για όσους σκεφτούν ότι είμαι παράξενη και αχάριστη, σας πληροφορώ ότι η καλή μου η γειτόνισσα που σήμερα έφτιαξε μια φάβα μούρλια – είναι η Μαμά Βου που βρήκα εδώ που ήρθα και το χτυπάω στη Μαμά Άλφα όταν κάνει <παράσιτα> – μου είπε το πρωί που συζητούσαμε και της παραπονιόμουν για το στερητικό σύνδρομο που πέρασα... «…σε ενοχλεί μήπως ο ήχος της θάλασσας όλη την ημέρα?! συμβαίνει σε μερικούς ανθρώπους… εμένα ας πούμε με νανουρίζει!!..» έμεινα speechless… μου’ ρθε να την κλείσω στην αγκαλιά μου για πάντα!! …αν σκεφτείς ότι άνθρωποι που με ξέρουνε και με <αγαπάνε> με είπαν αβίαστα τρελλή κουνώντας με απαξίωση τη χοντροκεφάλα τους (με τη γνωστή απολυτότητα που χαρακτηρίζει τους ξερόλες έχοντες αδιάσειστη άποψη επί παντός επιστητού) και μια άγνωστη 80χρονη γυναίκα με ένα σωρό σοβαρά προβλήματα υγείας ήταν τόσο ΔΕΚΤΙΚΗ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ - και ακόμα καλύτερα - IKANH να την αγαπήσει πραγματικά…………………………………………………....

…τι να πω?!

…νομίζω ότι αγάπησα πάλι.. και όχι δεν έπαιξε ρόλο η φάβα! (…το χταποδάκι ίσως :P)

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010

Ο μονος δρομος ειναι Μαζι Σου

…η κουβέντα σερνόταν τεμπέλικα από θέμα σε θέμα, μόνο και μόνο για να μας κάνει πλάτες στο χρόνο… άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε δηλαδή… έγινε ζήτημα ζωής και θανάτου να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, μην τυχόν κι ακούσει ο ένας τις σκέψεις του άλλου… γιατί τότε τα πράγματα θα γίνονταν πραγματικά δύσκολα... κυρίως για όσους ήταν απόντες ευτυχώς εκείνη τη στιγμή, αλλά δυστυχώς όχι σε κείνη τη ζωή…

…κι ενώ όλα ήταν υπό έλεγχο, βαρύ και πένθιμο.. βρήκα διέξοδο στην απόλυτη εξωσωματική εμπειρία.. αφήνοντας το σώμα μου να βουλιάζει στην παλιά δερμάτινη πολυθρόνα ενώ με τη σκέψη μου εξερευνούσα ήδη τον απαγορευμένο καρπό... μια φράση του - προφανώς απάντηση σε κάτι που έλεγα – ξύπνησε την ακοή μου και το σώμα μου με ρούφηξε πίσω άρον-άρον…

"…ο μόνος δρόμος για την ανθρωπότητα πια είναι η Ηθική" είπε.. δυναμικά αλλά βελούδινα.. σαν να μου φάνηκε πώς έβλεπα μέσα από το διάφανο στήθος του μια ψυχή τυλιγμένη στα βελούδα, σαν νεογέννητο πριγκηπόπουλο..

…μετά θεώρησε μάλλον ότι η ηλίθια έκφραση στο πρόσωπό μου οφειλόταν σε εγγενή ηλιθιότητα και πρόσθεσε κάτι για τα παιδιά που πεθαίνουν από …………………(δεν θυμάμαι τι)……….. στο……………………….(δεν θυμάμαι πού)……………….αλλά εμείς επιμένουμε να…………. (δεν θυμάμαι σε τι επιμένουμε)………………………………….. παρόλα αυτά συμφώνησα…. με όλα!!

(δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποδείξω πόσο χαζή μπορώ να γίνω……………… ίσως μια άλλη φορά...χαχαχαχα)

…ο μόνος δρόμος, λοιπόν, για την ανθρωπότητα είναι η Ηθική.. είπε..

...ο μόνος δρόμος για μένα είναι ΜΑΖΙ ΣΟΥ... ήθελα να πω..

…αυτοστιγμή τον ερωτεύτηκα… για δευτερόλεπτα.. ίσως για ένα λεπτό… ήταν ο πιο σύντομος έρωτας της ζωής μου… γιατί αμέσως μετά τον αγάπησα… βαθιά και απόλυτα… όπως αγαπώ συνήθως… α! και για πάντα… το κατάλαβα αμέσως... όταν άκουσα εκείνο το κλικ που κάνει η καρδιά μου όταν κάνει target lock!

…όχι ρε γμτ… πάάάάάλι κλείδωσες σε λάθος μέρος, λάθος ώρα και λάθος άνθρωπο!?!??!

….γύρευε πότε θα ξεκλειδώσεις πάλι… είσαι και αυτοτροφοδοτούμενη στον έρωτα, τρομάρα σου!

… φτάνει μια δυνατή σπίθα και μετά μπορείς να καις για χρόνια…






Υ.Γ. ...ελπίζω να σας ικανοποίησα, έστω και αργοπορημένα :)

Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Ωχ!... παλι Ποιηση



Η ΜΠΕΤΟΝΙΕΡΑ

Μια Μπετονιέρα αγάπησα
μια παινεμένη κόρη
κι αμέσως την παντρεύτηκα
για να μου κάνει Αγόρι

Βάλαμε μπρος τη μηχανή
ρίξαμε τα τσιμέντα
κάναμε κι ένα ευχέλαιο
κι αράξαμε στην τέντα

Και κει που πίναμε ρακές
μετά από εννέα μήνες
η μπετονιέρα γέννησε
μαζί με Γιο κι Ευθύνες

Τι να του Τάξω του Παιδιού?!

..να φάει το φαί του
..να μην λερώνει τα προικιά
..να πάει στη σχολή του
..να μην αφήνει να τον λεν μαλάκα, αν δεν είναι
..να μην βρωμίζει εκεί που τρώει και τον θερίσουν πείνες
..να μην απλώνει το κουλό στα ξένα τα κοφίνια
..γιατί θα τον καταραστώ να ζήσει μες τη γκρίνια
..στα πανηγύρια να περνά σαν καλεσμένος μόνο
..να πιεί, να φάει, να γλεντά, ν'αφήνει τον παρά του
..μα σαν τελειώνει η γιορτή, να μένει η σκιά του
..να αγαπά τα θηλυκά, όχι τις γάτες μόνο,
..Μάγκας θα γίνει από αυτές που τον κερνάνε Πόνο



Τι να του τάξω του Παιδιού!?
κι εγώ η δόλια Μάνα?!
να γίνει Άντρας θα' θελα,
να Φύγει από τη Μάνα!




Υ.Γ. ..ζητείται συνθέτης να μελοποιήσει το άνωθεν αριστούργημα (μάλλον σε ρεμπέτικο το κόβω)

Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

παρακαλω τη βοηθεια του κοινου

Εξαφανίστηκε Σύνδεσμος για σχόλια από την περιοχή Αναρτήσεις, άγνωστη μέρα και ώρα... πιθανολογείται ότι συνέβη την τελευταία Παρασκευή και 13, ή την Ώρα της Γης που είχα την τύφλα μου, ενώ οι αντίζηλοι μπλόγκερ ανά τον πλανήτη συγχρόνισαν τις κατάρες τους να καταδικαστεί το μπλογκ μου στην αφάνεια... άμα είσαι επιτυχημένος όμως ε; :P

Παρακαλώ όποιος γνωρίζει κάτι, ας μιλήσει ελεύθερα... :) ...έχω και e-mail..

(εκτός από οικόπεδο στη Σταμάτα και ακέραιο χαρακτήρα... αμ την τσάκιση στα παντελόνια !! που τη βάζεις?!?!?!)

...δεν είμαι άξια σχολιασμού?!?!?!?!?!?!?!?!?!???!!??!

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

KENO

...δυσεύρετο, κυνηγημένο, απαξιωμένο
του χορηγούνε άμεσα ΟΤΙ ΝΑ'ΝΑΙ
για να αποτρέψουν την επάρατο αμηχανία
που ξερνά ανεπιθύμητες σκέψεις
και - μη χειρότερα - ανεπιθύμητες πράξεις..

..αντί να θεραπεύσεις την αμηχανία σου
τα βάζεις με το δύστυχο κενό
πριν δοκιμάσεις καν τη γεύση του
που αποφεύγεις σαν απαγορευμένο καρπό
γιατί θα σου κοστίσει τον Παράδεισο
των τεχνητών απολαύσεων..

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010

DO YOU KNOW WHO Ι ΑΜ?


(Περήφανος χορηγός: Το ΜΕΤΑΧΑ)
....................................................................................................................................................................................
…ρωτάει ο Αλιάγας όλο νόημα, τον αρχιμαφιόζο που μουγκανίζει όλο χωρίς νόημα, στη γνωστή διαφήμιση… είναι η μόνη διαφήμιση που θυμάμαι αυτή τη στιγμή που περνάει ένα ανθρωποκεντρικό μήνυμα τέτοιας αξίας… εντάξει, για αλλού το πηγαίνανε ή μπορεί και να τους ξέφυγε… εμένα όμως όχι, και πολλών άλλων φαντάζομαι που έμαθαν - θέλανε, δεν θέλανε - ότι το καλύτερο εφόδιο σε αυτή τη ζωή είναι πρωτίστως… ΝΑ ΞΈΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ… είναι απίστευτο πόση ξαστεριά φέρνει αυτό στο νου.. βέβαια, επειδή έχω καταλήξει στο βιωματικό συμπέρασμα ότι μόνο ο πόνος είναι διδακτικός για τους ανθρώπους, θα στραπατσαριστείς, θα ανοίξουν ρουθούνια… θα σπάσουν αυγά που λένε… πρέπει να σπάσει το τσόφλι για να απολαύσεις τον κρόκο…μπορείς βέβαια να φας και το τσόφλι… δεν θα σου δώσει κανείς τον κρόκο με το ζόρι... το αντίθετο μπορώ να πω... πρέπει να τον κερδίσεις τον κρόκο!

…τώρα θα αναρωτιέστε τι στην ευχή πήρα και έχω ανακατέψει Αλιάγα, κρόκους αυγών και αυτογνωσία?!? τίποτα μην ανησυχείτε, είμαι απολύτως <καθαρή> και νηφάλια… απλά <ο ρους των γεγονότων> που έλεγε και η μπίμπο ανεμίζοντας το ραδιόφωνο στο Φωτόπουλο για να δικαιολογήσει το <μοιραίο>, με οδήγησε να σκεφτώ κάποια πράγματα… εεε και βέβαια, έναν πονοκέφαλο τον έχω πρέπει να ομολογήσω… αλλά είπαμε… τα αυγά…

…καθώς τσιγάριζα λοιπόν το κρεμμυδάκι για την ομελέτα.. μου΄ ρθε γκντάπα της, γκντούπα της – που λέει και ο Ραν – ένα spiritual sms, φουλ νοήματος… μάλλον μου το έστειλε ο πατερούλης που μου λείπει αρκετά μπορώ να πω τελευταία, έτσι που μ' άφησε μόνη με δυο ζαβά παιδιά να παλεύω… (άσχετο, αλλά να πω και τον πόνο μου μια στιγμούλα ε;)

…έλεγε λοιπόν το sms, «Εεεεεεεεει πειρατήήήή! Μην νομίζεις ότι επειδή ΕΜΑΘΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ, καθάρισες. Όοοοοοοχιιι, διότι προσεχώς θα εξεταστείς στο αν ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ!

Γιατί οι άλλοι – όπως κι εμείς – μπορεί να έχουν πέσει στην παγίδα....

ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ… εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα…

«ΔΕΙΥΣΔΗΤΙΚΟΤΗΤΑ» είναι ο τίτλος του μαθήματος (δανεικός)
….και ακολουθεί πάραυτα Case Study…

…προ ετών, είχα μια θυελλώδη σχέση με έναν παντρεμένο, αν και δεν τρώω ούτε παντρεμένους/δεσμευμένους, ούτε θυελλώδη... ήταν έτσι όμως τοποθετημένα τα πιόνια στη σκακιέρα, που έπρεπε να πάρω μια απόφαση με όσα ήξερα ως τότε και με τις προτεραιότητες που είχα…

…αφού πήρα μια χαρά λάθος απόφαση (όπως αποδείχτηκε), έπρεπε να καταλάβω το λάθος για να μην ξαναβρεθώ ποτέ σε τόσο δυσάρεστη θέση… το λάθος μου λοιπόν ήταν, η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, και όχι η χαμηλή αυτοεκτίμηση, όπως θα έλεγε μια πρώτη, βεβιασμένη ανάγνωση… ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΑ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ (και δεν εννοώ εκείνον, χα!), ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΜΩΣ?! …που σαν να’ ταν άλλος κι όχι αυτός, μες τη ζωή πορεύτηκε;

(…καλά, αν υπάρχει άνθρωπος που διαβάζει ακόμα…. θα του κάνω δώρο μια τηλεόραση!)

…έτσι λοιπόν, αποδείχτηκε ότι το να ξέρω ΜΟΝΟ ποια είμαι εγώ, θα μου εξασφαλίσει επιτυχία μόνο αν ναυαγήσω ποτέ σε καμιά βραχονησίδα και ζευγαρώσω με κρι κρι… καθόλου άσχημα, αν τη βρίσκεις με κρι κρι, αλλά διατηρώ μια ελπίδα μισοπεθαμένη ότι μπορεί κάποτε να τα βρω και με τους <άλλοι> που είναι κόλαση... ο Σαρτρ το είπε, δεν το λέω εγώ… αλλά τον αγώνα «Άλλοι – Σάρτρ» θα τον παίξω 2..

…έπρεπε λοιπόν να ξέρω ΚΑΙ να <διαβάζω> καλά τους άλλους… να διαβάσω ότι ο άντρας που ερωτεύτηκα ήταν σε ένα γάμο-ναυάγιο κοντά 10 χρόνια, με την οποία γυναίκα του ήταν συμφοιτητές… δηλ. μια ζωή ουσιαστικά δεν έκανε άλλη σχέση… έκανε 2 (όχι 1, αλλά 2) παιδιά μαζί της, <αισθανόταν> πατέρας, αλλά όχι σύζυγος κι έτσι νομιμοποιούσε τις αλλεπάλληλες εξωσυζυγικές <σχέσεις> με διάφορες <εθελόντριες νοσοκόμες> και τέλος, σκέπαζε τον πόνο του με βαρύ καπνό από πούρα και άριες που ξεκουφαίνανε 3 τετράγωνα… ήταν ότι του’χε απομείνει για να του θυμίζει πώς «ἄλλα εἶναι ἐκεῖνα πού ἀγαπά, γι' ἀλλοῦ γι' ἀλλοῦ ξκίνησε»… επειδή όμως, όπως λέει και το τραγούδι παρακάτω «…δεύτερη ζωή δεν έχει» - ευτυχώς που λέω εγώ, δεν θα το άντεχα - σε αυτή τη ζωή <θυσιάζεται> για τα παιδιά του, τη γυναίκα του που θα κόψει την καρωτίδα της – αν τη βρει - με το γραβιερομάχαιρο (που λέει και η Μορέτα) σε περίπτωση που την αφήσει ζωντοχήρα, τη θεία Κικίτσα που τον έχει για πρότυπο και τον σταυρώνει κάθε φορά στο κεφαλόσκαλο, τον κυρ-Κώστα τον χασάπη που του φυλάει τις καλύτερες σπαλομπριζόλες για το κυριακάτικο Οικογενειακό τραπέζι…

...κι ένα σωρό άλλους που ευτυχώς που υπάρχουν για να του δίνουν ΑΞΙΑ…

..αφού δεν μπορεί να εξασφαλίσει για τον εαυτό του – λόγω ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ – υψηλή αυτοεκτίμηση σε υγιή θεμέλια…

…κι εκεί κάπου μου’ φυγε τρέχοντας ο έρωτας και πήγε να κρυφτεί απ’ την ντροπή του, αφού συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος δεν χρειαζόταν εμένα, αλλά εντατική ψυχοθεραπεία… κι εγώ έχω πολλά ταλέντα – φτου μου να μη με βασκάνω - αλλά ψυχίατρο δεν με λες… οπότε κι έκοψα ρόδα μυρωμένα…. [τότε ήρθε το θυελλώδες που λέγαμε… ]

…και μερικά χρόνια μετά, ήρθε και το sms που λέγαμε...

…ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΕΣΕΝΑ, ΜΑΘΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ…


…ντριιιιιιιιιιινννννννννν…… επιτέλους, διάλειμμα!

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010

SERIAL KILLER… ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΩΝ!



(αυστηρώς ακατάλληλο για ΜΑΛΑΚΕΣ)

…μιλάμε θα γράψω ιστορία στα εγκληματικά χρονικά!

…θα γίνω η πρώτη serial killer παντρεμένων!!

…αμετανόητη, αιμοδιψής και αιμοσταγής, απεχθέστατη, κτήνος, δεν θυμάμαι τι άλλο γράφουν συνήθως τα αστυνομικά δελτία να το τυπώσω σε μπλουζάκια με τη φάτσα μου και να τα μοιράσω σε Αθήνα και περίχωρα!

..ρε μαζέψτε τους πια, τους μαλάκες <οικογενειάρχες> που έχουν εξαπλωθεί σαν πανούκλα και απλώνουν τις χερούκλες τους όπου βρούνε... γιατί θα τους κλαίνε οι ρέγγες, οι γυναίκες τους – που τιμή και δόξα τις έχουνε – ανάμεσα στους εβδομαδιαίους πήδουλους που ρίχνουν μετά το γυμναστήριο, την ταβέρνα, το meeting… αααα και το τεστ κοπώσεως... άι σιχτίρ πια παλιομαλάκες!!! σας σιχάθηκε η ψυχή μου… ελεεινοί, κακομοίρηδες… που καταδέχεστε να ξεσηκώνετε το Βασιλάκη τον Καϊλα, προκειμένου να χώσετε κάπου το πουλί σας!! …και χειρότεροι όλων, είναι αυτοί οι διανοούμενοι, οι <ψαγμένοι>, που δήθεν πρεσβεύουν τα μέγιστα – να δεις λογίδρια περί Ηθικής (με τη φιλοσοφική έννοια πάντα) - κι άμα σε πιάσουν σκυφτή να δένεις τα κορδόνια σου, σου ρίχνουν άνετα κανα δυο μανίκια μεταξύ ΛαΚάντ και Επίκουρου…

…μα δεν είναι ένας, δεν είναι δύο... δηλ. έχω αγανακτήσει πια!!

…αφορμή για το ξέσπασμά μου είναι ένα τελευταίο περιστατικό που με άφησε κάγκελο… ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω! ο τύπος είναι οικογενειακός φίλος!!! αν έχεις το Θεό σου δηλαδή………………… και όταν λέμε οικογενειακός, εννοούμε ότι τον γνωρίζει η μάνα μου, ο αδερφός μου, κι ένα σωρό οικογενειακοί φίλοι! παντρεμένος πρόσφατα, κανα 3μηνο δηλαδή, γέννησε αμέσως η γυναίκα του - προφανώς γι' αυτό παντρεύτηκε και τώρα βαράει το κεφάλι του - και γαμεί φορώντας ακόμα το γαμπριάτικο σώβρακο!!!

…μα καλά, είναι δυνατόν?! τόσο σπέρμα μαζεύτηκε πια στον εγκέφαλό του?! που έχει χάσει κάθε μέτρο?! πού πας ρε Καραχάλια?! και τον είχα – και γενικά τον είχαμε – σε υπόληψη, τον εκτιμούσαμε, και είχαμε να πούμε πάντα τα καλύτερα…

…δεν ξέρω, είμαι σε κατάσταση σοκ… κι εκεί που αναρωτιόμουνα… μα καλά ΟΛΟΙ οι μαλάκες σε μένα θα τύχουν?!?!?! τι τρέχει πια με την πάρτη μου?!?! ήρθε και έλαμψε η απάντηση στο μυαλό μου… και πριν προλάβω ακόμα να το κουβεντιάσω, μου λέει η μάνα μου – όταν της διηγόμουν το περιστατικό – ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια εξήγηση!!! όχι επειδή το είπε η μάνα μου... και φίλος ή φίλη να' ταν το ίδιο θα το υπολόγιζα... αλλά η μάνα σου, όπως και να το κάνουμε ΣΕ ΞΕΡΕΙ! καλύτερα από τον καθένα… και η μητέρα είπε και ελάλησε... «μα και βέβαια, σε σένα θα προτείνει εξωσυζυγική σχέση (= θα την πέσει, που θα λέγαμε εμείς) που σε έχει καταλάβει ότι δεν είσαι γυναικούλα (= τσουλί, ξέκωλο, πουτανάκι που θα λέγαμε εμείς) και δεν θα τον εκθέσεις (= δεν θα τον κάνεις ρόμπα ξεκούμπωτη, που θα λέγαμε εμείς) !!! και φυσικά και η μάνα μου το ίδιο θα κάνει, αφού δεν συζητάει ποτέ τέτοια πράγματα! δηλ. την έχω δει να ακούει σημεία και τέρατα και να κάνει ότι δεν ξέρει τίποτα....

….κι έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα… δυστυχώς για μένα… όσο το σκεφτόμουνα τόσο λογικό το έβρισκα, δηλ. άρχισαν να εξηγούνται πολλά γεγονότα στη ζωή μου… μου την έχουν πέσει (και με την ευρύτερη έννοια) κάθε λογής λαμόγια… παντρεμένοι σε στενό κύκλο, συνάδερφοι για λαμογιές, κοκ. και όλοι αυτοί βέβαια, με ψυχολόγησαν άριστα... σου λέει, αυτή είναι Αρσακειάδα (= χαλβάς Φαρσάλων), αν δεν την ρίξουμε, τουλάχιστον δεν θα μας ξεμπροστιάσει... και το χειρότερο είναι ότι έχουν δίκιο… :((

…αλλά ξέρετε κάτι… όλοι αυτοί παίζουν ρώσικη ρουλέτα... γιατί μπορεί να είμαι <άσφαιρη> γενικά, αλλά δεν ξέρουν πότε θα τους βρει η σφαίρα... και ποιανού μυαλά θα μαζεύουν από τους τοίχους… συνεχάτε λοιπόν, να δούμε…